Wat “zien” ik ?

Door Magda Knop

Aan alle mooie liedjes komt een eind.

Papa heeft besloten om een punt te zetten achter zijn wekelijkse beschouwingen over het reilen en zeilen in de wereld van vandaag, vaak doorspekt met mooie herinneringen aan een lang vervlogen tijd en niet zelden met een humoristische noot.

Op 95 jarige leeftijd wordt het soms moeilijk om zich te kunnen te kunnen inleven in de huidige onstabiele politieke en culturele situatie rondom ons. Liever dan verbitterd over te komen verkiest hij om zijn opinie voor zich te houden en de wereld verder zijn gang te laten gaan.

Via deze weg wil hij graag zijn trouwe lezers bedanken.

Hij is nog steeds bereikbaar op stafknop@telenet.be of magdaknop1@gmail.com

Advertisements

Wat “zien” ik ? 225

Door Staf Knop

De hele wereld heeft zich de jongste jaren zodanig in nesten gewerkt, dat het mij niet zou verbazen mochten de drastische “verbeteraars” zoals Donald Trump in de Verenigde Staten en Marine Le Pen in Frankrijk uiteindelijk tot de algemene uitverkorenen van het volk gaan behoren. Trump zit nog maar honderd dagen in de presidentiële zetel en heeft al meer decreten getekend dan een vorige president tijdens zijn hele loopbaan. Dat zit ook te gebeuren met Marine Le Pen in Frankrijk waar de hoop op “verandering” al even groot is.

Met dezelfde hoop is het in Groot Brittannië tot de brexit gekomen en in Duitsland zijn ze Angela Merkel beu. Hoe dan ook, voorzie ik in de komende jaren grote wijzigingen gebeuren in de hele wereld. Hopelijk kan het allemaal zonder bloed te vergieten en komen de ondergrondse diensten tot een vergelijk. Ik kan het alleen maar herhalen: daar wordt over het lot van de wereld beslist. Dat Marine Le Pen niet dom is heeft ze nog maar eens bewezen tijdens haar toespraken vlak voor de verkiezing op 7 mei. Ze herhaalt niet alleen de grote wijzigingen die ze wil doorvoeren, maar ze wijst er in het bijzonder op dat de eenheidsmunt, de euro, zou blijven. Dat is een vernuftige stunt, want indien het Verenigd Europa tot nog toe iets nuttigs heeft uitgevonden, dan is het wel de eenheidsmunt. Het feit dat er niet zou aan geraakt worden, zou wel eens onvoorziene toestanden kunnen teweeg brengen. Er is nu al geen groot verschil meer in de peilingen tussen Le Pen en Macron.

De Franse actrice, Danielle Darrieux, is honderd jaar geworden. Al voor de Tweede Wereldoorlog was Danielle Darrieux voor Frankrijk wat Brigitte Bardot na de oorlog is geworden: de mooiste. Nu is ze honderd en het ziet er naar uit dat Brigitte Bardot dat ook zal worden. Als journalist heb ik Danielle Darrieux ooit één keer kunnen interviewen. Ik keek me de ogen uit de kop. Ze was toen nog jong en ik kon me geen mooier jonge vrouw voorstellen. Later zag ik al haar films.

Nooit eerder is de finalewedstrijd voor het wereldkampioenschap-snooker in Engeland, zo spannend geweest tussen Mark Selby, de nummer één van de wereld, en John Higgins, de nummer zes. Deze soort sport is werkelijk enig om volgen voor wie met de regels een beetje vertrouwd is. Ik volg dit al jaren en ken alle kampioenen. De winnaar van het wereldkampioenschap-snooker strijkt normaler wijze zo’n kleine 200.000 euro op, met de voordelen die er aan verbonden zijn. Steve Davis was zes keer wereldkampioen en Stephen Hendry zeven keer. Wat zeg je? Ik ben de enige Vlaamse auteur met dertig toneelstukken op mijn actief, waarvan er een tiental gespeeld zijn in Amsterdam, Parijs, Rome, Palermo, Napels, Milaan, Sydney en New York. Het hoogste bedrag dat ik ooit mocht ontvangen was een kleine 30.000 Belgische frank. Waarom ik dit verklap? Mijn leeftijd laat me toe te vertellen, wat anderen nooit zouden zeggen. Daarom is België zo’n pietluttig land, waar het goed leven is, maar waar ik ook nooit ondanks mijn palmares, een frank mocht opstrijken van overheidswege. Ik vind troost bij de snooker-kampioenen.

Wat “zien” ik ? 224

Door Staf Knop

Tijdens de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen zijn er geen noemenswaardige incidenten geweest en is alles verlopen zoals werd verwacht: de 39-jarige Emmanuel Macron en Marine Le Pen van het Front National, gaan naar de tweede ronde. De nieuwkomer, Emmanuel Macron, lag wat voorop en heeft het slim gespeeld, met een beetje van al zijn tegenspelers en een klein beetje van hem. Hij is een man voor Europa en zal zich eigenlijk door niets onderscheiden, voor het geval dat hij president zou worden. Marine Le Pen zou alleszins niet kunnen uitvoeren wat ze allemaal zo krachtig heeft uitgeroepen. De grenzen sluiten en zich terugtrekken uit Europa is niet simpel, temeer omdat zij hierdoor hoopt alle vormen van terrorrisme uit het land te bannen. Te mooi om waar te zijn. Voor sommigen is het terrorrisme “in” en die idiotie is niet uit te schakelen. Eender waar zal er altijd wel gek zijn om te geloven dat hij de wereld zal verbeteren. Dergelijke gekken zijn niet meer te tellen in de wereldgeschiedenis. Dat er ondertussen fel gedabatteerd wordt op alle zenders lijkt me totaal nutteloos, want niks is te voorspellen. De twee kandidaten liggen dicht bij elkaar in de resultaten, ofschoon de meeste commentatoren Macron reeds als president zien. Het lijkt me voorbarig, want de twee verliezers tijdens de eerste ronde, Fillon en Mélanchon, behaalden elk 19 % van de stemmen. Die moeten ergens naartoe voor de tweede ronde en ik zou niet durven zweren dat ze naar Macron gaan. Frankrijk zit een beetje in een Trump-situatie en we hebben gezien tot waar die kan leiden.

Ondertussen gaan mijn gedachten naar de Amerikaanse zangeres-actrice, Barbra Streisand, die 75 jaar is geworden. Daarbij herinner ik me de musical-film “Funny Girl” waarin Barbra het leven  uitbeeldt van de eens zo beroemde Ziegfeld-ster, Fanny Brice, met als tegenspeler Omar Shariff. Het zal in de jaren zestig geweest zijn toen ik de bewuste film zag. Meteen voelde ik me geïnspireerd om een musical te schrijven over de Amerikaanse crooner Al Jolson, die ooit in de eerste spreekfilm “The Jazz Singer” (1927) optrad. Hij huwde met die andere Ziegfeld-girl, Ruby Keeler, en dat wilde ik uitbeelden in “Tootsie”. Het scheelde geen haar of mijn “Tootsie”, voor slechts één acteur en één actrice, zou op Off Broadway uitgebracht worden. Het bleef helaas bij drie radio-uitzendingen en sindsdien niks meer. De mooie muziek voor “Tootsie” was van Al Van Dam. Zo liggen er schatten verborgen in onwetend Vlaanderen

Het ziet er naar uit alsof Brussel en in het bijzonder, Sint Jans Molenbeek,de smeltkroes is van alle terrorristen. Er mag nergens in Europa een aanslag gebeuren of er is een link naar Brussel. Dat kan alleen maar wijzen op de zwakke controle in vroeger jaren. En nochtans…reeds als knaap beschouwde ik Sint Jans Molenbeek als de leukste gemeente van Brussel. En om vele redenen. In Molenbeek waren zes cinema’s en talloze snoepwinkeltjes. De zondagmorgen vergezelde ik mijn moeder naar de wekelijkse markt. Dat was enig en dan vergeet ik nog de kermis van Molenbeek. En wat nog meer is…ik maakte er kennis met mijn vrouw, die te Molenbeek geboren werd en met wie ik 67 jaar lang getrouwd bleef. Om maar te zeggen dat Molenbeek niet altijd een verdoemde gemeente is geweest. Ooit zag ik er mijn eerste film in cinema “Prado”, waar mijn moeder naartoe trok met mij op haar arm. De film die ik er toen zag was “Het Lederen Masker”, een stomme film met Ronald Colman, een film die ik nooit meer’ vergat. En Molenbeek ook niet.

Wat “zien” ik ? 223

Door Staf Knop

De Nasa heeft ons beelden getoond van de aarde hoe ze er ‘s nachts uitziet. Maar goed dat we naar een donkere bol keken met wat lichtjes, want de beelden tijdens de dag zouden er niet fraai uitzien. Veel rook zou ik denken nu Donald Trump met zijn bom van 10.000 kilo en waarvan er maar een stuk of tien zijn, heeft uitgepakt in Afghaniston op een nest van de IS en er 36 naar de eeuwige jachtvelden heeft gezonden. Dat moet ongeveer een bom van 500 kilo per kop zijn. Dat is een duur affaire. Gelukkig zouden er geen burgerlijke slachtoffers zijn, hoewel…hoe hou je die uit elkaar temeer omdat ze zich allemaal achter zo’n zwarte ringbaard verschuilen?

Ik heb altijd van Paul Newman gehouden. Dat besefte ik alweer toen ik onlangs die film zag“Message in a Bottle”, waarin Kevin Costner zijn zoon is. Het herinnerde me aan de ontmoeting die ik ooit had met Paul en ik als figurant mocht optreden in “Lady L”, een film van Peter Ustinov, met Paul Newman en Sofia Loren. Het gebeurde in 1964 in Monte Carlo, waar ik Ustinov verzocht om een reportage over de film. “Ik heb beter”, zei Peter, “Je krijgt een figurantenrolletje”. Die avond zat ik aan tafel met de cast en met Paul Newman naast mij. Het is een unieke ontmoeting geworden….met een man zoals ik er maar weinig heb leren kennen. Paul was niet alleen een acteur van wereldformaat, maar ook een sportieve kerel met een hart van goud en met een gevoel voor humor van hier tot ginder. Dat kon ik allemaal afleiden uit ons gesprek, waaruit ook zijn grote liefde bleek voor zijn echtgenote, Joanne Woodward met wie hij trouwde in 1958 en haar trouw zou blijven tot aan zijn dood op 83-jarige leeftijd. Missschien is het te wijten aan mijn leeftijd, maar met het ouder worden denk je af en toe terug aan bepaalde ontmoetingen…met mensen die indruk op je maakten. En zo heb ik er velen, ook van bij ons. Ik herinner me koning Leopold III, Vic De Ruyter, Albert Maertens, Gustaaf Nellens, Nand Buyl, Paul Van Morckhoven, Dries Waterschoot en Kurt van Eeghem, omwille van zijn grote liefde voor de kunst die ik met hem deel.

Mike Pence, de vice-president van de Verenigde Staten, laat er geen twijfel over bestaan: “Indien de Noord-Koreanen nog maar het minste pistonneke de ruimte inschieten, gaan we sterk reageren”. Dat is klare taal. Het ziet er echt naar uit alsof er in deze wereld nog maar alleen gedacht wordt aan oorlog. Daar waar dat nog niet het geval is, komen zelfs de bestaande regeringen niet meer overeen. Zoals bij ons, in dat landje van een voorschoot groot. Zijn er nog wel Belgen? Misschien wel, maar ze zijn ver te zoeken…of ze hebben een dubbele nationaliteit. Hier wordt zelfs geoordeeld hoe een ander land er moet uitzien. Een gezonddenkend mens kan niet meer volgen. Ooit was er de slogan: “Wees lief voor elkaar.” Waarmee is deze wereld nu bezig?

Onze Limburgse snooker-kampioen, Luca Brecel, heeft het niet kunnen waarmaken tijdens het wereldkampioenschap te Sheffield, waar hij het moest opnemen tegen Marco Fu, de kampioen uit Hong Kong. Brecel was nochtans sterk van wal gestoken tot op 7-2, maar tijdens een volgend treffen bleek Marco Fu plots wakker geworden. Snooker is een mooie sport waarbij veel strategie komt kijken. Er naar kijken brengt ontspanning.

Wat “zien” ik ? 222

Door Staf Knop                                                   

Ed Sheeran is zijn naam. Ik had nooit eerder van die naam iets vernomen, tot hij in het Antwerpse sportpaleis kwam optreden en er al de dag ervoor door jongeren werd gekampeerd en de zaal totaal was uitverkocht. Prins Laurent was er ook bij en ik wil niet weten wat hij erover dacht, maar na een paar uitreksels van de show op het TV-scherm moet ik bekennen niet meer mee te zijn, want het gezeik van die kerel vond ik maar niks en bovendien geloof ik niet dat hij echt op een gitaar kan spelen. Het zal wel een ziekte zijn van mij. Als journalist was ik beroepscriticus en ik ben dat altijd gebleven. De objectiviteit ben ik altijd blijven respecteren, maar de ontwikkeling in de muziek en de literatuur heeft tegenwoordig vormen aangenomen die niet meer met kwaliteit overeenstemmen. Zo las ik een paar dagen geleden dat het zo geroemde boek van Lize Spit, nu voor alle prijzen wordt voorgedragen. Het weze haar gegund, maar bij haar boek ben ik in slaap gevallen.    

Indien ik al gedurende mijn hele lange leven de pest had aan langdurige beslissingen en wachttijden, blijkt Donald Trump uiteindelijk dezelfde gedragslijn te voeren. Dat heeft hij  nu bewezen met de Veiligheidsraad niet af te wachten en president Assad van Syrië lik op stuk te geven met een serieuze raketaanval. Dit is een ernstige verwittiging, ook al vraagt Trump nu aan de westerse bondgenoten om zijn voorbeeld te volgen. Poetin, die Assad al altijd heeft gesteund, kan alleen maar toekijken. Kan dit de verstandhouding tussen Trump en Poetin schaden. Ongetwijfeld maar meer ook niet. Beiden moeten nu blijk geven van gezond verstand en Assad geven wat hij blijkbaar verdient. En dat kan geen cadeautje zijn. Dat heeft Trump nu alleszins duidelijk gemaakt.

Ofschoon hij een mooie koers heeft gereden, heeft Tom Boonen het niet kunnen waarmaken met Parijs-Roubaix. Hij kan zijn afscheid met fierheid vieren. Maar wie heeft die jongen wijsgemaakt dat hij zich kaal moest laten scheren en dan ook nog een zwarte ringbaard moest laten groeien, terwijl hij vroeger met zijn haar zo’n knap kereltje was?  Anderzijds heeft Greg Van Avermaet nog eens bewezen dat hij een groot kampioen is en heeft hij de kassei mogen in ontvangst nemen. Het is een mooie wedstrijd geworden zonder al te slechte valpartijen. Van Avermaet kan nu al uitkijken naar de volgende Parijs-Roubaix. 

Het kan verrassend lijken maar omwille van mijn leeftijd wordt me dikwijls gevraagd of de wereld dan vroeger zoveel beter was. De vraag stellen bewijst al dat er met de wereld van vandaag iets schort. Hoe dan ook geloof ik stellig dat de mensen tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw zich veel gelukkiger voelden. Er was ook minder armoede en wat vooral opvallend is: het woordje “stress” stond in geen enkel woordenboek en was door niemand gekend. De technologie heeft zich zodanig ontwikkeld en ofschoon er ook veel voordelen mee verbonden zijn, moet ze ons uiteindelijk volledig naar de ondergang van deze beschaving leiden. En ik heb die uitslag niet uitgevonden.         

Wat “zien” ik ? 221

Door Staf Knop

Het kan wat verrassend klinken, maar het kunstschaatsen heeft me altijd kunnen bekoren. Maar wat ik daar zag op Eurosport grenst aan het onvoorstelbare. Het koppeltje, Alexandra Stepanek en Yvan Buvin, dansten er de pannen van het dak. Ik viel er zo in en weet niet welk land ze vertegewoordigden noch waar de wedstrijd plaats had. In het verleden zag ik echter al veel kampioenenkoppels maar nooit zoals dit bewuste koppel. Het is ook een feit dat het kunstschaatsen de jongste jaren evolueerde naar grotere acrobatische vormen. Ook de begeleidende muziek speelt een belangrijke rol. Het blijft een genot om deze bijzondere kunst te volgen.

Terwijl de zon zeer kwistig tekeer ging en haar stralen liet uitgroeien tot een unieke lentedag, werd het vorige zondag het “Feest van Vlaanderen” naar aanleiding van “De Ronde”, waarvan de start deze keer plaats had te Antwerpen. Burgemeester, Bart De Wever, glunderde tussen de vele duizenden aanhangers van een sportgebeurtenis, die tekenend is voor Vlaanderen. Hier houdt men van “het veloke”, dat was duidelijk. En terecht. Op die dag staat België niet op de 17de plaats op de lijst van de gelukkigste mensen, maar op de eerste. De hele dag door was het feest. En dat doet goed. Temeer omdat een Belg met name Philippe Gilbert de strijd heeft gewonnen, maar ook een bravoure-stukje op zijn naam heeft geschreven. Vijftig kilometer alleen op kop. Ik heb het er nog niet veel weten doen. En bovendien werd Van Avermaete tweede. Het feest voor Vlaanderen is geslaagd. Een moment om even de misere in Europa te vergeten.

Na de aanslag in de metro van Sint-Petersburg heeft Donald Trump naar Poetin gebeld en hebben ze samen besloten om het terrorrisme te bestrijden. Alleen blijkt dat het terrorrisme voor de ene niet hetzelfde is als voor de andere. Weinige dagen later is er in Syrië het bombardement waarbij honderden slachtoffers vallen en werd vastgesteld dat er met gifgas werd gebombardeerd. Een oorlogsmisdaad. Onmiddellijk verenigde de Verenigde Naties zich te New York om de schuldige te zoeken, terwijl nagenoeg iedereen met de vinger wijst naar Assad, de president van Syrië. Behalve de Russen, want zij staan achter Assad. Anderzijds steunen de Amerikanen de rebellen in deze Syrische oorlog, die nu iedereen allang de keel uithangt, zelfs de vechters. Wat is dat voor een wereld waarin veel meer de kat uit de boom wordt gekeken, dan er gehandeld wordt.

De afgelopen week werd Lieven Vangils voor “zijn gasten” vervangen door Bart Peeters, een kerel die ik al jaren volg en die ik bewonder omwille van zijn veelzijdigheid. En dat bewees hij ook nu weer. Tijdens een gesprek met Michael Vos, een Vlaams journalist die in New York woont, hadden ze het over het beleid van Donald Trump en bleek duidelijk dat Bart geen domme vragen stelde. Misschien zou het zelfs nuttig zijn om hem nog meer met dergelijke taak te belasten.

Om in Knokke te wonen moet men alvast over een universiteitsdiploma beschikken, zo niet geraakt men niet wijs uit het parkeerplan dat uitsluitend op geldklopperij berust. Om te geloven dat er op elke hoek van de straat een parkeerwachter staat, die komt kijken zodra je je wagen ergens neerpoot. Dat is niet zo eenvoudig want zelfs wanneer er op de voorruit van je wagen een inwonerskaart prijkt, waarvoor je dertig euro betaalde en die je het recht geeft om gratis gedurende een jaar te parkeren, moet je nog weten in welke straat je dat mag en op welke dag. Tijdens de vakantiedagen mag het al helemaal niet. Dan zijn er de plekken waar een parkeerboete twintig euro bedraagt, terwijl het op een andere plek vijftig euro is. Tenslotte zijn er de straten waar je aan de ene kant gratis met je inwonerskaart mag staan en aan de andere kant van de straat op de bon komt. Nee geloof mij, in Knokke wonen geeft je niet de zekerheid om honderd te worden.

Wat “zien” ik ? 220

Door Staf Knop

Zestig jaar geleden, op 25 maart, werd het verdrag van Rome getekend onder de landen België, Frankrijk, Nederland, Luxemburg, Duitsland en Italië. Het was eigenlijk de start voor de Europese Unie, waarmee wel werd afgeweken van het idee om het vooral op economisch vlak tot een unie te komen. Ik herinner me vooral P.H.Spaak, toenmalige Belgische premier die hierop de nadruk legde. Het is er niet bij gebleven …want poltici zagen in de uitbreiding een “appeltje voor de dorst”. Het “appeltje” bleek echter te gulzig, zodat het Verenigd Europa vandaag met “gebakken peren” moet leven. Europa zit werkelijk in nesten en ik vind dat het vooral te wijten is aan het verdrag van Schengen, waardoor het Oosten Europa als de honingpot ging beschouwen, omdat men er binnen kon als in een café. Het was te schoon om waar te zijn en mijn visie klinkt wat eenvoudig, maar met academische termen schakel je het probleem niet uit. Europa kan weliswaar een goede zaak zijn, maar het moet wèl herbekeken worden.

Uiteindelijk kan men het nieuws over Donald Trump niet wegdenken. Nu heeft Devin Numes, van het comité inlichtingen van het Huis van Afgevaardigden, toegegeven dat de Amerikaanse inlichtingendiensten tijdens de nadagen van de Obama-regering, Donald Trump en zijn campagne- leden hebben afgeluisterd. Dat is plots veel hooi op de vork van Trump, die ondertussen de Obamacare op zijn vernietigingslijst heeft gezet. Zelfs zijn partijgenoten zijn het daar niet mee eens. Trump heeft hen voor de keuze gesteld: ofwel zijn Trumpcare ofwel de Obamacare. Het is de Obamacare geworden en meteen heeft Trump zijn grootste nederlaag geleden. Vooral Hillary Clinton juicht. En terecht. Het kan geen kwaad dat Trump eens een “halt” wordt toegeroepen.

Vorige zondag heb ik gekeken naar de film “You Can’t Take it with You” (1938) van Frank Capra, op Eén. Niets bijzonders zou men denken, maar in die vooroorlogse jaren gingen alle acteurs en actrices naar de mis met de hoop om ooit in een film van Frank Capra te mogen optreden. Capra was de koning van alle regisseurs in Hollywood. Maar wat méér is: met zijn films maakte hij de toenmalige jeugd levensbewust, met respect voor zijn medemens en erkenning voor de plaats die hem is toegewezen. Het begon al in 1934 met zijn film “It Happened One Night”, waarin Clark Gable en Claudette Colbert schitterden. Het eigenaardige aan de films van Frank Capra is dat ze  nagenoeg allemaal steunden op de bewerking van een bestaand toneelstuk. Ook nog na de oorlog gebeurde dat vaak in Hollywood en kon de Amerikaanse filmstad beschouwd worden als de richtingwijzer van alle welvoeglijkheid en restect voor andermans geluk. Daar is in de jaren zeventig en later grote kentering in gekomen. Vooral de televisie is daar schuld aan en ik ga hier geen cursus geven over de geschiedenis en de ontwikkeling van de film. Dàt behoort tot de rol van de televisie. Mensen op een bepaalde leeftijd zullen begrijpen wat ik bedoel.

Ja, ook ik heb genoten van het korte optreden van muziekkenner en pianist, Mark Erkens, in “Culture Club”. Ik viel er middenin toen Mark het vooral had over de muziek van George Gershwin en zijn “Rapsody in Blue”. Mijn bewondering voor Gershwin kent geen grenzen en ik ben zeker niet de enige. Temeer omdat één van mijn beste vrienden, de Amerikaanse pianist José Iturbi, de beste uitvoerder was van “Rapsody in Blue”. Alleen al daarvoor heb ik José uitgenodigd in Knokke en vertolkte hij meerdere stukken van Gershwin. Iturbi verbleef een kleine week in Knokke en maakte van zijn verblijf tot één van mijn mooiste herinneringen. Iturbi was ook een geestig man.

De jongste dagen werd ik geconfronteerd met heel wat herinneringen. Zo las ik in de kranten dat de Britse zanger, Elton John, zijn 70ste verjaardag vierde met zijn zonen en Lady Gaga. Ik keek er van op…en besefte hoezeer de tijd vliegt. Hij zal het wel vergeten zijn, maar die 70-jarige knaap heeft veel te danken aan het Knokse casino. Het gebeurde in 1969 dat ik samen met Dries Waterschoot van de toenmalige BRT, en Bill Cotton, hoofd van de ontspanningsdienst bij de BBC, in de bar zat van La Réserve te Knokke. Dries Waterschoot vroeg Bill Cotton of hij soms een artiest ter beschikking had voor de Belgische deelname aan de TV-wedstrijd “De Gulden Zeezwaluw”, die het jaar daarop in het casino zou plaats hebben. Bill antwoordde bevestigend en noemde de naam van Elton John, een debutant. In 1970 won de BRT deze wedstrijd met Elton John.

Wat “zien” ik ? 219

Door Staf Knop

In het programma “Cultuur Club” op Canvas luisterde ik met genoegen naar Johan Heldenberg, de Vlaamse acteur die goed bezig is in Hollywood, maar die beweert er niet op uit te zijn om het in Hollywood te maken. Hij houdt van het theater en schrijft nu voor zichzelf een monoloog. Hij houdt ook van Vlaanderen en wil graag hier blijven. Ik weet niet of we zijn uitspraken ernstig moeten  nemen, maar er is een groot verschil tussen Hollywood en Vlaanderen, waar ze elkaar een mes in de rug steken van zodra er één de kop opsteekt. Kies dus, Johan.

De nieuwbakken Amerikaanse president, Donald Trump, heeft de Duitse bondskanselier, Angela Merkel, ontmoet en dat was geen gezellig onderonsje. Dat Trump aanvankelijk weigerde om Angela de hand te drukken (hij had de vraag van Angela niet gehoord) was een kwajongensstreek, maar de essentie van hun gesprek moest een blik zijn op de toekomst. Maar…indien Angela Merkel zich blijkbaar om die bewuste toekomst bekommerde, is het voor Donald Trump vooral te doen om Amerika te laten terugkeren naar de gouden jaren 50 en 60, zijn jeugdjaren. Zowel de ene zoals de andere koestert bijgevolg onbestaande dromen. Temeer omdat ik de jongste dagen iemand met zo’n zwarte ringbaard, hoorde verkondigen dat er van Europa binnen dertig jaar geen sprake meer zal zijn. Met welke toekomst leven wij dan? Dat is de vraag waarom alle wereldleiders zich vandaag moeten bekommeren. Trump blijft echter maar bokken schieten, zodat zijn populariteit een flinke deuk heeft gekregen. Als hij binnen de kortste tijd niet met een flinke stunt, in de positieve zin, kan  uitpakken, zal het nog erger worden.

De kranten vermelden dat Noorwegen het land in de wereld is, waar de mensen het gelukkigst zijn. Daarmee steekt het Denemarken voorbij terwijl België op de 17de plaats staat. Mij verbaast het niet van Noorwegen. Evenmin als het mij vorig jaar niet verbaasde van Denemarken. Voor die Scandinavische landen zullen de strubbelingen omtrent het Verenigd Europa maar worst wezen. In die landen werd de beschaving niet zo erg aangetast en getuigt het volk nog van een zekere welvoeglijkheid. Heeft dat met geluk te maken? Alleszins. Indien de mensen geen restect meer hebben voor elkaar, gaat de beschaving eraan. Zover staat het in Europa.

Vera Lynn, de lieveling van de soldaten tijdens de Tweede Wereldoorlog, is honderd jaar geworden  en dat zullen we geweten hebben. Terecht, want deze Britse engel van het lichte lied, was dagelijkse kost op de radio tijdens en nog na de oorlog. Ik kan er echter een leuk verhaaltje bij vertellen, waarvan zelfs Vera Lynn geen vermoeden heeft. In 1943 hadden de Duitsers mij opgepakt en kwam ik terecht in een arbeiderskamp in Berlijn. Ik vluchtte uit dat kamp en belandde in een Brits spionagenet in de Wilhelmstrasse, vlak bij de rijkskanselarij. Ons “nest” bestond uit een versterkte kelder met alles erop en eraan. De groep werd geleid door een nagenoeg 70-jarige dame met de sprookjesachtige naam Mélissande (een deknaam). Wou het toeval dat Mélissande gek was op Vera Lynn en zeker haar liedjes. In die kelder klonken die liedjes als een klok. Ik vroeg me zelfs af of Hitler het niet kon horen aan de overkant van de straat.

Waarom is het Nieuws op de Vlaamse zenders anders dan op de Waalse zenders? Dat is de vraag die ik me bijna dagelijks stel. De opdracht luidt “Informatie, Cultuur en Ontspanning” en in die volgorde. Voor de Vlaamse zenders komt de sport op de tweede plaats en dat is Ontspanning. Af en toe acht men het voetbal belangrijk en is het Breaking News. Dan rijst bij mij de vraag “waarmee  ze bezig zijn”. Ooit ben ik sportjournalist geweest, maar altijd welbewust van wat het betekende voor de algemeenheid. Vandaag de dag leven we in een wereld waarin de sport voor enige afleiding kan zorgen, maar moet onze aandacht gaan naar de gebeurtenissen in de wereld en vooral naar Europa, dat in een zware crisis zit. Daarover verneem ik meer op de Waalse zenders en zeker op de buitenlandse. Zelfs Nederland besteed meer aandacht aan het gebeuren in de wereld. Wie is er verantwoordelijk voor dit verschil in Vlaanderen? Kan de minister van media daar iets aan verhelpen? Eigenlijk geloof ik dat we allemaal verantwoordelijk zijn en krijgen we wat we verdienen. En dat is niet veel. Al sinds jaren is cultureel Vlaanderen naar het nulpunt gezakt en daar is de politiek vooral schuldig aan. Zij moet voor de ommekeer zorgen.

Wat “zien” ik ? 218

Door Staf Knop

De immigratiecrisis is het Trojaanse paard in Europa voor de terreur. Dat heeft die Hongaarse president gezegd en hij sluit alle asielzoekers achter tralies, in afwachting van hun erkenning. Hij zei ook dat er nooit een einde aankomt zolang het probleem niet serieus wordt aangepakt. Allemaal waarheden als een koe. De vraag stelt zich of hij het dan zo goed aanpakt door ze achter tralies te zetten. Indien niet, maar hoe dan wel? De westerse wereld wordt al jaren gegijzeld door de oosterse. Aan de wereldleiders om er een oplossing voor te zoeken. Maar wie zet de eerste stap. Trump beloofde dat te doen. Laat er hem dan mee beginnen, zoniet gaat deze beschaving om zeep.

Die Turkse president, Erdogan, moet wel een nijdig manneke zijn om zomaar een volk (Nederland) nazipraktijken toe te schrijven, omdat het zijn Turkse minister van Buitenlandse Zaken verbiedt om in hun land te komen propageren voor de Turkse president. Dat er in Nederland zoveel Turken wonen is om te beginnen geen bewijs dat die het nodig hebben om een leider in eigen land nog meer macht te geven. Mocht dat wèl zo zijn, kunnen ze beter terugkeren. Ondertussen heeft de  Nederlandse premier, met de verkiezingen in het vooruitzicht, een flinke stunt uitgehaald met zijn beslissing. Zijn populariteit is de hoogte ingegaan. Zo is de politiek, mensen.

In het ondertussen bekende Franse programma “Même le Dimanche” zag en luisterde ik met verstomming naar de Canadese zangeres en imitatrice, Véronic Dicaire. Ze zong “Hymne à l’amour”, het bekende nummer dat Edith Piaf zong ter herinnering aan haar grote liefde, de bokskampioen Marcel Cerdan. Ik heb een tiental zangeressen weten uitpakken met dit ontroerend lied, maar nooit zoals de Véronic Dicaire. Deze in Ontario geboren zangeres wordt ook “de vrouw met de honderd stemmen” genoemd omwille van haar grote “imitaire” kunst, om zowel Céline Dion als Tina Turner te kunnen imiteren. Ik durf gerust beweren dat zij één van de grootste artiesten is van deze tijd….en dat ze het programma van “Casino Knokke” zou versieren mocht ik er nog zijn.

Terwijl de Britse 85-jarige auteur, John Le Carré, op de Nederlandse zender feest viert met “The Night Manager” en in september zijn nieuwste roman “A Legacy of Spies” verschijnt, probeer ik te achterhalen wat het geheim is van Le Carré om elke keer met een spannend boek uit te pakken.  Ik bewonder die man al vele jaren, maar deze keer wou ik het er niet bij laten en hem naar de kroon te steken met mijn jongste boek “Tilt voor Europa”. Ik stik van pretentie. Volgende week mag ik mijn nieuwste gewrocht, de misdaadroman “Tilt voor Europa”, in handen houden. Het is alleszins een boek waarvan de actualiteit afdruipt en waarin ik vooral het Verenigd Europa op de korrel neem. Nooit eerder is er zoveel te doen geweest omtrent het Verenigd Europa en ik zou geen oud-journalist geweest zijn indien ik daar geen aandacht zou aan besteden. Het maakt het verschil uit met John Le Carré.

De Schotten willen een referendum voor onafhankelijkheid. Ze hadden dat al eens in 2014, maar toen bleven ze bij het Verenigd Koninkrijk. Vandaag ligt dat anders, omwille van de brexit. Hoe dan ook, het inrichten van een referendum lijkt in de mode. En heeft dat zin? De wereld leeft in een dergelijke chaos dat het volk niet meer weet wat het wil. Ondertussen sterven er miljoenen mensen van de honger.

Het was te verwachten dat Mark Rutte het zou halen van Geert Wilders bij de verkiezingen in Nederland. Dat bleek al uit de peilingen na het debat tussen beide heren, ook als was het verschil niet groot. Dat was het nu wel en het zal zijn dat de Nederlanders uiteindelijk meer vertrouwen  stellen in de ervaring als staatsman van Rutte, dan in de minder ervaren Wilders. Deze verkiezing toont weliswaar de verdeeldheid aan van het Nederlandse volk. Waarmee Nederland de blijkbaar nieuwe trend aandoet: voor en tegen het Verenigd Europa. De Britten zijn inderdaad niet meer alleen om hun onafhankelijkheid terug te willen. Ik sta nog steeds aan de kant van Guy Verhofstadt die het aanvankelijk met minder lidstaten wilde en nu pleit voor een afslanking. Dat zal echter niet voor morgen zijn, tenzij er een oplossing zou gevonden worden om de oostbloklanden niet definitief op te offeren.

Wat “zien” ik ? 217

Door Staf Knop

“Le nouveau Trump est arrivé”. Dat was opvallend tijdens zijn eerste toespraak voor het Congres waarbij hij de kleinzieligheid van de partijpolitiek op de korrel nam en pleitte voor verzoening en samenwerking. Hij heeft dat zo niet gezegd, maar ik heb het zo verstaan en vastgesteld dat hij voor het eerst als een waardig president van de Verenigde Staten sprak. Hij sprak ook over een versoepeling van het immigratiebeleid zoals hij het aanvankelijk had uitgeroepen. Kortom, dit was een andere Trump dan diegene die zich had aangemeld. Het belet niet dat hij grote veranderingen aankondigde, maar iets concreets kwam er nog niet. Geef hem dus respijt. Trump beloofde ook zijn steun aan de NAVO, wat hij wel zal onderstrepen tijdens zijn bezoek aan België en de NAVO in Mei. Ik kijk er naar uit. Ondertussen is er nooit eerder zoveel beweging geweest onder de geheime diensten van de grootmachten Rusland, Amerika en China. En dat terwijl de Chinezen en de Verenigde Staten al hebben aangekondigd dat ze hun wapenarsenaal zullen uitbreiden. En toch wordt er ook veel gepraat onder elkaar en worden sommige ministers van Donald Trump verweten dat ze teveel hebben gepraat. In zoverre dat de Russen zich afvragen “wie nu eigenlijk hun president is”. Terwijl de Chinezen beweren dat er in vele landen wordt gevochten, maar dat zij nergens een vinger in de pap hebben. Ik zei het echter al: ondergronds houdt de oorlog nooit op.

Tijdens een bezoek aan de gemeentelijke bibliotheek van Knokke, is het niet mijn beste dag geweest. Tussen de duizenden boeken die ik er aantrof, allemaal in alfabetische volgorde in talloze rekken, trof ik er ook een viertal titels aan van mezelf. Toen ik als knaap een trouwe bezoeker was van de bibliotheek in Brussel, dacht ik nooit een boek van mezelf te zullen vinden in gelijk welke bibliotheek. Dat was dus wel het geval in Knokke. Omdat ik aan mijn vijftiende boek toe ben, vroeg ik een verantwoordelijke dame of ze nog meer boeken van mij hadden. “Ja”, zei ze, “maar die worden niet vrij gegeven omdat ze bewaard blijven voor het nageslacht”. Het zal wel wat vreemd overkomen, maar ik onderging deze uitspraak als mijn eigen “in memoriam”. Anderzijds was ik blij met de vaststelling “dat ik iets zou achterlaten”, ofschoon ik geen voetballer was. Ik besefte ook hoe arm Vlaanderen wel was, want de bibliotheek in Knokke zou de enige zijn waar men mijn naam zou aantreffen. Dank u.

Naar het schijnt zou het wereldberoemde Waldorf Astoria Hotel te New York de deuren sluiten. Ik kan me dat moeilijk voorstellen. Een hotel met dergelijke reputatie en waar de beroemdste filmsterren zoals Greta Garbo, geregeld verbleven en afspraken maakten in de bar, waar de deuren van de kamers met gouden klinken waren voorzien en waar in de lobby een gigantische horloge je tegenkwam. Het is niet denkbaar. Ik logeerde er ooit en waande me als in een film toen ik die avond in het restaurant zat en er een huldebetoon meemaakte aan de muziek van Cole Porter. Een belevenis met als gevolg dat ik van New York altijd zal blijven houden en het Waldorf Astoria nooit meer vergeet.

Uit Zuid Afrika heeft iemand tijdens een veiling in Wevelgem een bod gedaan van 360.000 euro voor een Belgische duif “Golden Prince” genoemd. Het beestje zou een uitblinker zijn op het lange afstand vliegen. Ik geloof dat ik nooit meer zal genieten van een lekker gebakken duifje, zonder te denken aan de 360.000 euro die ik misschien door mijn keelgat jaag. En wie is die gast die een fortuin neertelt voor een niet gebakken duif? Ik heb al veel gezien in mijn leven en fortuinen weten uitgeven voor een schilderij, dat ik maar niks vond. Maar voor een duif, man. Blijkbaar lopen er nog veel gekken rond op deze aardbol.

In Terzake op Canvas luisterde ik naar het interview met Lien Verpoest, professor Slavische cultuur aan de KU Leuven. Deze dame had het in het bijzonder over de verhouding Rusland-Amerika en bleek een zeer heldere kijk te hebben over de hedendaagse situatie tussen de twee mogendheden. Ik zou nog langer naar haar hebben willen luisteren, omwille van haar klare en duidelijke visie. Ofschoon ik de actualiteit op de voet volg en belangstelling heb voor alles wat politici zeggen, heeft geen enkele mijn bewondering afgedwongen zoals Lien Verpoest. Mijn journalistieke carrière behoort sinds lang tot het verleden, zoniet wou ik Lien Verpoest op de voorpagina van de krant.