Wat “zien” ik ? 224

Door Staf Knop

Tijdens de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen zijn er geen noemenswaardige incidenten geweest en is alles verlopen zoals werd verwacht: de 39-jarige Emmanuel Macron en Marine Le Pen van het Front National, gaan naar de tweede ronde. De nieuwkomer, Emmanuel Macron, lag wat voorop en heeft het slim gespeeld, met een beetje van al zijn tegenspelers en een klein beetje van hem. Hij is een man voor Europa en zal zich eigenlijk door niets onderscheiden, voor het geval dat hij president zou worden. Marine Le Pen zou alleszins niet kunnen uitvoeren wat ze allemaal zo krachtig heeft uitgeroepen. De grenzen sluiten en zich terugtrekken uit Europa is niet simpel, temeer omdat zij hierdoor hoopt alle vormen van terrorrisme uit het land te bannen. Te mooi om waar te zijn. Voor sommigen is het terrorrisme “in” en die idiotie is niet uit te schakelen. Eender waar zal er altijd wel gek zijn om te geloven dat hij de wereld zal verbeteren. Dergelijke gekken zijn niet meer te tellen in de wereldgeschiedenis. Dat er ondertussen fel gedabatteerd wordt op alle zenders lijkt me totaal nutteloos, want niks is te voorspellen. De twee kandidaten liggen dicht bij elkaar in de resultaten, ofschoon de meeste commentatoren Macron reeds als president zien. Het lijkt me voorbarig, want de twee verliezers tijdens de eerste ronde, Fillon en Mélanchon, behaalden elk 19 % van de stemmen. Die moeten ergens naartoe voor de tweede ronde en ik zou niet durven zweren dat ze naar Macron gaan. Frankrijk zit een beetje in een Trump-situatie en we hebben gezien tot waar die kan leiden.

Ondertussen gaan mijn gedachten naar de Amerikaanse zangeres-actrice, Barbra Streisand, die 75 jaar is geworden. Daarbij herinner ik me de musical-film “Funny Girl” waarin Barbra het leven  uitbeeldt van de eens zo beroemde Ziegfeld-ster, Fanny Brice, met als tegenspeler Omar Shariff. Het zal in de jaren zestig geweest zijn toen ik de bewuste film zag. Meteen voelde ik me geïnspireerd om een musical te schrijven over de Amerikaanse crooner Al Jolson, die ooit in de eerste spreekfilm “The Jazz Singer” (1927) optrad. Hij huwde met die andere Ziegfeld-girl, Ruby Keeler, en dat wilde ik uitbeelden in “Tootsie”. Het scheelde geen haar of mijn “Tootsie”, voor slechts één acteur en één actrice, zou op Off Broadway uitgebracht worden. Het bleef helaas bij drie radio-uitzendingen en sindsdien niks meer. De mooie muziek voor “Tootsie” was van Al Van Dam. Zo liggen er schatten verborgen in onwetend Vlaanderen

Het ziet er naar uit alsof Brussel en in het bijzonder, Sint Jans Molenbeek,de smeltkroes is van alle terrorristen. Er mag nergens in Europa een aanslag gebeuren of er is een link naar Brussel. Dat kan alleen maar wijzen op de zwakke controle in vroeger jaren. En nochtans…reeds als knaap beschouwde ik Sint Jans Molenbeek als de leukste gemeente van Brussel. En om vele redenen. In Molenbeek waren zes cinema’s en talloze snoepwinkeltjes. De zondagmorgen vergezelde ik mijn moeder naar de wekelijkse markt. Dat was enig en dan vergeet ik nog de kermis van Molenbeek. En wat nog meer is…ik maakte er kennis met mijn vrouw, die te Molenbeek geboren werd en met wie ik 67 jaar lang getrouwd bleef. Om maar te zeggen dat Molenbeek niet altijd een verdoemde gemeente is geweest. Ooit zag ik er mijn eerste film in cinema “Prado”, waar mijn moeder naartoe trok met mij op haar arm. De film die ik er toen zag was “Het Lederen Masker”, een stomme film met Ronald Colman, een film die ik nooit meer’ vergat. En Molenbeek ook niet.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s