Wat “zien” ik ? 220

Door Staf Knop

Zestig jaar geleden, op 25 maart, werd het verdrag van Rome getekend onder de landen België, Frankrijk, Nederland, Luxemburg, Duitsland en Italië. Het was eigenlijk de start voor de Europese Unie, waarmee wel werd afgeweken van het idee om het vooral op economisch vlak tot een unie te komen. Ik herinner me vooral P.H.Spaak, toenmalige Belgische premier die hierop de nadruk legde. Het is er niet bij gebleven …want poltici zagen in de uitbreiding een “appeltje voor de dorst”. Het “appeltje” bleek echter te gulzig, zodat het Verenigd Europa vandaag met “gebakken peren” moet leven. Europa zit werkelijk in nesten en ik vind dat het vooral te wijten is aan het verdrag van Schengen, waardoor het Oosten Europa als de honingpot ging beschouwen, omdat men er binnen kon als in een café. Het was te schoon om waar te zijn en mijn visie klinkt wat eenvoudig, maar met academische termen schakel je het probleem niet uit. Europa kan weliswaar een goede zaak zijn, maar het moet wèl herbekeken worden.

Uiteindelijk kan men het nieuws over Donald Trump niet wegdenken. Nu heeft Devin Numes, van het comité inlichtingen van het Huis van Afgevaardigden, toegegeven dat de Amerikaanse inlichtingendiensten tijdens de nadagen van de Obama-regering, Donald Trump en zijn campagne- leden hebben afgeluisterd. Dat is plots veel hooi op de vork van Trump, die ondertussen de Obamacare op zijn vernietigingslijst heeft gezet. Zelfs zijn partijgenoten zijn het daar niet mee eens. Trump heeft hen voor de keuze gesteld: ofwel zijn Trumpcare ofwel de Obamacare. Het is de Obamacare geworden en meteen heeft Trump zijn grootste nederlaag geleden. Vooral Hillary Clinton juicht. En terecht. Het kan geen kwaad dat Trump eens een “halt” wordt toegeroepen.

Vorige zondag heb ik gekeken naar de film “You Can’t Take it with You” (1938) van Frank Capra, op Eén. Niets bijzonders zou men denken, maar in die vooroorlogse jaren gingen alle acteurs en actrices naar de mis met de hoop om ooit in een film van Frank Capra te mogen optreden. Capra was de koning van alle regisseurs in Hollywood. Maar wat méér is: met zijn films maakte hij de toenmalige jeugd levensbewust, met respect voor zijn medemens en erkenning voor de plaats die hem is toegewezen. Het begon al in 1934 met zijn film “It Happened One Night”, waarin Clark Gable en Claudette Colbert schitterden. Het eigenaardige aan de films van Frank Capra is dat ze  nagenoeg allemaal steunden op de bewerking van een bestaand toneelstuk. Ook nog na de oorlog gebeurde dat vaak in Hollywood en kon de Amerikaanse filmstad beschouwd worden als de richtingwijzer van alle welvoeglijkheid en restect voor andermans geluk. Daar is in de jaren zeventig en later grote kentering in gekomen. Vooral de televisie is daar schuld aan en ik ga hier geen cursus geven over de geschiedenis en de ontwikkeling van de film. Dàt behoort tot de rol van de televisie. Mensen op een bepaalde leeftijd zullen begrijpen wat ik bedoel.

Ja, ook ik heb genoten van het korte optreden van muziekkenner en pianist, Mark Erkens, in “Culture Club”. Ik viel er middenin toen Mark het vooral had over de muziek van George Gershwin en zijn “Rapsody in Blue”. Mijn bewondering voor Gershwin kent geen grenzen en ik ben zeker niet de enige. Temeer omdat één van mijn beste vrienden, de Amerikaanse pianist José Iturbi, de beste uitvoerder was van “Rapsody in Blue”. Alleen al daarvoor heb ik José uitgenodigd in Knokke en vertolkte hij meerdere stukken van Gershwin. Iturbi verbleef een kleine week in Knokke en maakte van zijn verblijf tot één van mijn mooiste herinneringen. Iturbi was ook een geestig man.

De jongste dagen werd ik geconfronteerd met heel wat herinneringen. Zo las ik in de kranten dat de Britse zanger, Elton John, zijn 70ste verjaardag vierde met zijn zonen en Lady Gaga. Ik keek er van op…en besefte hoezeer de tijd vliegt. Hij zal het wel vergeten zijn, maar die 70-jarige knaap heeft veel te danken aan het Knokse casino. Het gebeurde in 1969 dat ik samen met Dries Waterschoot van de toenmalige BRT, en Bill Cotton, hoofd van de ontspanningsdienst bij de BBC, in de bar zat van La Réserve te Knokke. Dries Waterschoot vroeg Bill Cotton of hij soms een artiest ter beschikking had voor de Belgische deelname aan de TV-wedstrijd “De Gulden Zeezwaluw”, die het jaar daarop in het casino zou plaats hebben. Bill antwoordde bevestigend en noemde de naam van Elton John, een debutant. In 1970 won de BRT deze wedstrijd met Elton John.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s