Wat “zien” ik ? 218

Door Staf Knop

De immigratiecrisis is het Trojaanse paard in Europa voor de terreur. Dat heeft die Hongaarse president gezegd en hij sluit alle asielzoekers achter tralies, in afwachting van hun erkenning. Hij zei ook dat er nooit een einde aankomt zolang het probleem niet serieus wordt aangepakt. Allemaal waarheden als een koe. De vraag stelt zich of hij het dan zo goed aanpakt door ze achter tralies te zetten. Indien niet, maar hoe dan wel? De westerse wereld wordt al jaren gegijzeld door de oosterse. Aan de wereldleiders om er een oplossing voor te zoeken. Maar wie zet de eerste stap. Trump beloofde dat te doen. Laat er hem dan mee beginnen, zoniet gaat deze beschaving om zeep.

Die Turkse president, Erdogan, moet wel een nijdig manneke zijn om zomaar een volk (Nederland) nazipraktijken toe te schrijven, omdat het zijn Turkse minister van Buitenlandse Zaken verbiedt om in hun land te komen propageren voor de Turkse president. Dat er in Nederland zoveel Turken wonen is om te beginnen geen bewijs dat die het nodig hebben om een leider in eigen land nog meer macht te geven. Mocht dat wèl zo zijn, kunnen ze beter terugkeren. Ondertussen heeft de  Nederlandse premier, met de verkiezingen in het vooruitzicht, een flinke stunt uitgehaald met zijn beslissing. Zijn populariteit is de hoogte ingegaan. Zo is de politiek, mensen.

In het ondertussen bekende Franse programma “Même le Dimanche” zag en luisterde ik met verstomming naar de Canadese zangeres en imitatrice, Véronic Dicaire. Ze zong “Hymne à l’amour”, het bekende nummer dat Edith Piaf zong ter herinnering aan haar grote liefde, de bokskampioen Marcel Cerdan. Ik heb een tiental zangeressen weten uitpakken met dit ontroerend lied, maar nooit zoals de Véronic Dicaire. Deze in Ontario geboren zangeres wordt ook “de vrouw met de honderd stemmen” genoemd omwille van haar grote “imitaire” kunst, om zowel Céline Dion als Tina Turner te kunnen imiteren. Ik durf gerust beweren dat zij één van de grootste artiesten is van deze tijd….en dat ze het programma van “Casino Knokke” zou versieren mocht ik er nog zijn.

Terwijl de Britse 85-jarige auteur, John Le Carré, op de Nederlandse zender feest viert met “The Night Manager” en in september zijn nieuwste roman “A Legacy of Spies” verschijnt, probeer ik te achterhalen wat het geheim is van Le Carré om elke keer met een spannend boek uit te pakken.  Ik bewonder die man al vele jaren, maar deze keer wou ik het er niet bij laten en hem naar de kroon te steken met mijn jongste boek “Tilt voor Europa”. Ik stik van pretentie. Volgende week mag ik mijn nieuwste gewrocht, de misdaadroman “Tilt voor Europa”, in handen houden. Het is alleszins een boek waarvan de actualiteit afdruipt en waarin ik vooral het Verenigd Europa op de korrel neem. Nooit eerder is er zoveel te doen geweest omtrent het Verenigd Europa en ik zou geen oud-journalist geweest zijn indien ik daar geen aandacht zou aan besteden. Het maakt het verschil uit met John Le Carré.

De Schotten willen een referendum voor onafhankelijkheid. Ze hadden dat al eens in 2014, maar toen bleven ze bij het Verenigd Koninkrijk. Vandaag ligt dat anders, omwille van de brexit. Hoe dan ook, het inrichten van een referendum lijkt in de mode. En heeft dat zin? De wereld leeft in een dergelijke chaos dat het volk niet meer weet wat het wil. Ondertussen sterven er miljoenen mensen van de honger.

Het was te verwachten dat Mark Rutte het zou halen van Geert Wilders bij de verkiezingen in Nederland. Dat bleek al uit de peilingen na het debat tussen beide heren, ook als was het verschil niet groot. Dat was het nu wel en het zal zijn dat de Nederlanders uiteindelijk meer vertrouwen  stellen in de ervaring als staatsman van Rutte, dan in de minder ervaren Wilders. Deze verkiezing toont weliswaar de verdeeldheid aan van het Nederlandse volk. Waarmee Nederland de blijkbaar nieuwe trend aandoet: voor en tegen het Verenigd Europa. De Britten zijn inderdaad niet meer alleen om hun onafhankelijkheid terug te willen. Ik sta nog steeds aan de kant van Guy Verhofstadt die het aanvankelijk met minder lidstaten wilde en nu pleit voor een afslanking. Dat zal echter niet voor morgen zijn, tenzij er een oplossing zou gevonden worden om de oostbloklanden niet definitief op te offeren.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s