Wat “zien” ik ? 206

Door Staf Knop

De kersttijd is een tijd voor vrede onder alle volkeren. Het is ook een tijd waarop men terugblikt en tot bezinning komt. Het jaar 2016 is een rotjaar geweest, een jaar van terreur en catastrofen. Het is ook een jaar geweest van hoop op een betere toekomst. Het jaar 2016 heeft ook aangetoond dat niet alles rond draait in deze wereld en dat miljoenen mensen in armoede leven.

Uit dat besef is Europa ontstaan en gegroeid. Het is echter tot overmoed gekomen, wat sommigen heeft aangezet om het te verlaten. Alleen…zijn het niet de juiste die het Europa van nu hebben verlaten. Europa heeft hen nodig en zij, de Britten, hebben Europa nodig. Het Verenigd Europa is een mooie zaak, maar met 28 lidstaten is het een brug te ver. Vandaag hebben Nederland, België en Luxemburg besloten om samen het luchtruim te bewaken, ook al beschikt Luxemburg over geen jagers. Het is echter een goed initiatief dat de herinnering oproept van het destijdse Benelux. Belangrijk is echter het feit dat andere lidstaten zich daarbij zouden aansluiten, om zo uiteindelijk tot een echt Europa te komen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat het ooit zo ver zal komen en het Verenigd Europa werkelijkheid zal worden.

Donald Trump is eindelijk officieel president van de Verenigde Staten geworden. Het is nu aan hem om te bewijzen dat hij de States “weer groot kan maken”. De hele wereld kijkt naar hem…of liever, naar zijn daden. Dat gelul over Poetin die Trump zou geholpen hebben om in de presidentzetel plaats te nemen, is flauwe kul van de Democraten. Het belet niet dat beide wereldleiders de toekomst van deze samenleving kunnen bepalen. Zo gezien lijkt het mogelijk…indien er niet China was dat wil meespelen. Alles komt er op aan of deze leiders verstandig genoeg zijn om tot wereldvrede te komen. Het is de hoop die we in deze tijd van het jaar moeten koesteren.

‘t Is van dat. Na een week verblijf in het ziekenhuis heeft de Goede God mij toegestaan om aan de vijfde leeftijd te beginnen en meteen een nieuwe carrière op te zetten. In het ziekenhuis (water in de longen) heb ik ook een paar fijne mensen leren kennen, wat een opkikker is voor je gedrevenheid. Dat was het alleszins voor mij, want na het verlaten van het ziekenhuis heb ik mij opnieuw gestort op de Franse vertaling van mijn toneelstuk “Hitler is niet dood”. Heb het naar twee theaters gestuurd, eentje in Brussel en eentje in Parijs. En boenk erop. Onmiddellijk een uitstekende reactie. Het zijn dingen die een mens, en vooral een auteur, nieuwe moed geven. In mijn geval moet ik alleen betreuren dat Vlaanderen blijft hangen bij “De Kampioenen” en “De Kotmadam”. Pas op, dat heeft niks te maken met afgunst, integendeel, het is de auteurs van deze dingen gegund en ik ben blij voor de acteurs en actrices die er bij betrokken zijn. Hoewel…ik weet niet zeker of zij er baat bij hebben. Vlaanderen gaat er echter niet op vooruit wat het theater betreft, ofschoon sommige groepen in de schaduw werken. Vooral in Antwerpen is er activiteit, waarover men in Gent en Brussel niets afweet. Ook het omgekeerde is waar. De media schiet tekort en over de televisie wil ik het niet meer hebben. Ze beseffen er niet hoe belangrijk de cultuur is.

De aanslag op de kerstmarkt in Berlijn heeft heel wat beroering verwekt in Duitsland en vooral in Berlijn zelf. De Berlijners zijn geen mensen zoals andere Duitsers en dachten buiten schot te blijven van terroristen. De “Berliner luft” van Paul Lincke is er nog altijd van kracht en smaakt anders dan die van Keulen of van waar dan ook. Berlijners zijn mensen die van vrijheid houden en vooral van cultuur. Dat is door de eeuwen heen altijd zo geweest en terloops weze gezegd dat Adolf Hitler geen Berlijner was. Ook Berlijnse vrouwen zijn anders dan andere. Daarom had Marlene Dietrich nog altijd “een koffer staan” in Berlijn en weigerde ze het aanbod van Hitler om terug te keren en Hollywood te laten voor wat het was. Dat was niet zo voor Hildegarde Neff, (Knef was haar ware naam) met wie de toenmalige BRT een schitterend programma opnam tussen de werken van René Magritte in het Knokse casino. Ik was er bij en praatte soms met Hildegarde, voor wie ik grote bewondering koesterde. Het was een vrouw met een stem naar mijn hart, een echte Berlijnse. En ondanks de reden waarom ik ooit met Berlijn kennis maakte, hield ik van deze stad en keerde ik er later terug. Berlijn geurde naar cultuur en ik moet betreuren: die geur is er wel een beetje uit verdwenen. Posdamer Platz ziet er niet meer hetzelfde uit en de muziek van Michaël Jari of van Franz Grothe klinkt er niet meer. Vooral Franz Grothe is er de grote afwezige. Maar zoals Parijs nooit veel aandacht heeft geschonken aan de rock, tenzij omwille van Johnny Haliday, heeft Berlijn dat ook nooit gedaan en blijven de stemmen van Marlene en Hildegarde op de achtergrond klinken.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s