Wat “zien” ik ? 203

Door Staf Knop

Het ziet er naar uit dat de wereld en met de Amerikanen vooraan, zo stilaan gaat beseffen dat Donald Trump, als nieuwe president van de USA, wel eens de grote vernieuwer zou kunnen zijn. Ook al spreekt hij niet over de Obamacare en nog minder over de muur aan de Mexicaanse grens. Ik ben er van overtuigd dat die zaken nog wel aan bod zullen komen en ook de situatie met de IS in Syrië. Ik kijk hoe dan ook sterk uit naar de daden van Donald Trump en naar een mogelijke betere wereld.

Op mijn leeftijd zou het geboden zijn om zich niets meer aan te trekken en rustig in een zetel te zitten. Ik vraag me dikwijls af waarom die mieren in mijn buik nooit verdwijnen, terwijl mijn omgeving mij al heeft afgeschreven. Vanuit haar optiek is dat de normaalste zaak ter wereld, maar ondertussen open ik ‘s ochtends de ogen en lees ik het Nieuws, ga aan de computer zitten en schrijf aan mijn zoveelste boek. Wat zou mij Donald Trump kunnen schelen en waarom blijf ik boeken schrijven en inmiddels er nog een wekelijkse Blog uitpersen. Ik mag dan al twee keer sterk op mijn bek zijn gevallen en sommigen beweren dat “jamais deux sans trois” nog altijd van kracht is, het kan me geen fluit meer schelen. Maar die Trump, jongens…Hij is er tenslotte ook al 70 of vergis ik mij. Te oordelen naar zijn vrouw….

In Vlaanderen loopt de verkoop van kranten alweer achteruit. Ik herinner mij een dergelijke toestand kort na de Tweede Wereldoorlog. Ik was bij de krant sinds 1949 en na het ontstaan van de Vlaamse televisie en de terugloop van de krantenverkoop, stelde ik mijn hoofdredacteur voor om alles over de televisie in de krant te zetten en vooral reportages te maken over alles wat de televisie NIET uitzond. Het bleek dat ik toen al talent had om bepaalde zaken lucratief te maken, wat veel jaren later zou blijken in “Casino Knokke”. Vandaag is alles anders. Vlaanderen is niet rijk aan creatievelingen en zou af en toe eens een blik gooien naar het verleden. Te beginnen zelfs met de vooroorlogse tijd toen in alle kranten ter wereld en ook in Vlaanderen, dagelijks één aflevering te lezen was van een boek. Men noemde het “een feuilleton”. Die dingen werden als het ware verslonden. Ik las het feuilleton van “De Drie Musketiers” en “De Graaf van Monte Christo”.

Nu, zovele jaren later, zouden de krantenjongens en de boekenuitgevers best de koppen eens bij elkaar steken. In enkele kranten in de Verenigde Staten was dat al eerder het geval en is het dagelijkse feuilleton alweer top. In Vlaanderen ligt er voor kranten en uitgevers een enorm terrein braak. De cultuur zou er wel bij varen.

Het gebeurt niet zo dikwijls dat men op het kleine scherm met een film wordt geconfronteerd die je “eigen lof stinkt-gevoel” opwekt, maar waarvan je niettemin denkt “het beter te kunnen”, ondanks de reputatie van de cineast en de vertolkers. Het overviel mij met de film “Casino” van Martin Scorsese en Don Chaffey, met Robert De Niro en de beeldmooie Sharon Stone. Het verhaal speelde zich af in Las Vegas en zou de verfilming zijn van een boek, berustend op waargebeurde feiten. Het zijn dingen die mij op dit ogenblik in de ban houden, alleen al omdat ik de wereld van de casino’s waar dan ook, ken als mijn broekzak. Toen ik naar “Casino” keek kwam ik voortdurend in de verleiding om het verhaal te vergelijken met mijn eigen boek “Requiem voor een Gokker”, die zich eveneens in Las Vegas afspeelt en dat ik stukken beter vond. Het gaat er nu niet om of dit “eigen lof is die stinkt”, maar wèl over feit dat de verfilming van mijn boek totaal uitgesloten is. Dan rijst bij mij de vraag “waarom eigenlijk?”. Vlaanderen is er duidelijk niet rijp voor en houdt zich bij de verhalen over bietenkwekers of stervende moeders, met hier en daar de uitzondering met een misdaadverhaal. Ik zal dergelijke situatie blijven betreuren, temeer omdat we in het kleine Vlaanderen niet alleen over de talentrijke acteurs beschikken, maar ook over zeer professionele cineasten.

In Frankrijk “roert er entwat” in TV-kringen, wat niet van aard is om veel gelukkigen te maken. De bekende presentator die als het ware vergroeid is met de televisie, Michel Drucker, zou op 74-jarige leeftijd de pijp aan maarten geven. Daarmee zou er ook een einde komen aan zijn veelbekeken programma “Vivement Dimanche”. De jongste tijd deden er heel wat geruchten de ronde over Michel. Na 42 jaar huwelijk met Dany Saval, een actrice, zou  hij nu een Roemeense vriendin hebben. Bovendien bestaan er twijfels over zijn gezondheid en maakte een grappenmaker zijn overlijden bekend. Op de radiozender “Europe 1” maakte Michel echter brandhout van al die geruchten, ofschoon hij niet ontkende verliefd te zijn op de mooie Roemeense. Ondertussen pakte de derde Franse zender uit met “Même le Dimanche”, gepresenteerd door Dave en Wendy Bouchard. Met succes.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s