Wat “zien” ik ? 201

Door Staf Knop

Nu Donald Trump verkozen is tot president van de Verenigde Staten en de hele wereld heeft geluisterd naar zijn woorden, kijkt diezelfde wereld uit naar zijn daden. Ofschoon de man op hete kolen zit om te bewijzen dat het geen ijdele woorden waren, moet hij deze keer rekening houden met zijn achterban en moet hij zijn kwajongensstreken nog wat in de ijskast laten. Ondertussen heeft hij al wat les gekregen van de man die hij nu gaat opvolgen. Die man met name, Barack Obama, mag er zich nu aan verwachten dat de Amerikanen zijn rekening zullen maken. Is hij een goede president geweest? Alleszins een gematigde. Voor een metamorfose van de States heeft hij niet kunnen zorgen, wat nu wèl wordt verwacht van Donald Trump. Om die reden hebben de Amerikanen voor hem gekozen en voor geen andere. Het is nu aan hem om te bewijzen dat ze goed hebben gekozen. Ondertussen is er heel wat tegenstand ontstaan en hebben minderheidsgroepen herrie gezaaid in vele steden. Die zitten uiteraard met een ei om uitgewezen te worden of op de een of andere manier te worden lastiggevallen. Trump heeft zijn uitspraken in dat verband wat gemilderd en spreekt nog alleen over illegale criminelen die in het land zouden vertoeven. Het zal hem echter veel moeite kosten om dat “verenigd land” tot stand te brengen en Amerika weer groot te maken. Dat is nodig. Gelijk welke andere president zou met hetzelfde probleem moeten afrekenen. Onder alle kandidaten die zich eerder hebben aangemeld, is er slechts één die het drastisch zou aanpakken: Donald Trump. Of alle Amerikanen het zullen dulden is een vraag die alleen met een kogelvrijvest kan ingedijkt worden. De rest van de wereld levert commentaar. Veel gissingen en veel cafépraat. Op dit ogenblik kan echter niemand voorspellen wat Trump wèl en niet gaat doen. Eén ding is zeker: hij zal iets doen. Hillary zou niks doen.

Terwijl er in de wereld dingen gebeuren die mensenlevens kosten of die grote invloed kunnen uitoefenen op de samenleving, wordt er in Vlaanderen heftig gediscussieerd of Sinterklaas nu door een Zwarte Piet moet begeleid worden of door een groene of een roze. Arm en onschuldig Vlaanderen toch. En ondanks alles willen sommigen hier hun zegje hebben in het voortbestaan of in de toekomst van de Europese Unie. Die zou inderdaad in gevaar zijn. Dat de duizenden zetelbekleders dat niet graag hebben is te begrijpen, wanneer je merkt dat oud bekleder, Karel De Gucht, nog steeds 125.000 euro per jaar in de wacht sleept en nog eens zoveel ergens anders. Indien dat wettelijk is kan ik er mee leven. Zo is Europa tot stand gekomen.

Dan maar liever naar de dingen die mijn leven (en dat van anderen) nog wat kleur geven. Dat was het geval toen ik deze dagen op een Franse zender kon kijken naar “Les étoiles de légendes” (Legendarische Sterren), een programma waarin de grootste Franse beroemdheden nog eens werden getoond met hun meest bekende hit of verdienste. Ik viel aanvankelijk op Yves Montand die “Les feuilles mortes” zong. Niemand ter wereld heeft dit aandoenlijke nummer beter en mooier gezongen dan Yves Montand. Vervolgens keek en luisterde ik naar Edith Piaf die “Hymne à l’Amour” zong. Ook zij werd nooit overtroffen, te weten bovendien dat ze dit nummer opdroeg aan de verongelukte bokskampioen, Marcel Cerdan, haar grote liefde. Ik keek nog naar Charles Trenet, naar Tino Rossi, naar Thierry Le Luron en Guy Bedos en tenslotte ook naar Brigitte Bardot. Het kan jullie als afgezaagd klinken, maar de herinnering woog zwaar. Met al deze sterren had ik beroepshalve omgang, wat soms tot vriendschap leidde. Dat was ook zo met de aangehaalde sterren. Vooral met Yves Montand geraakte ik bevriend. Yves was een man naar wie men luisterde wanneer hij zong, maar ook wanneer hij praatte. Toen hij met zijn beroemde echtgenote, Simonne Signoret, over politiek sprak dacht hij met heel Frankrijk te spreken. Hij wilde steeds overtuigen, maar moest vaststellen dat hij zich had vergist met zijn ideeën over het communisme. Soms voel ik de neiging om alweer aan een nieuw boek te beginnen, want met vele beroemde mensen (zelfs de Britse oorlogsheld Montgomery) had ik diepgaande gesprekken. Ik vraag me echter af of Vlaanderen dit wel zou interesseren en of ik er wel een uitgever zou voor vinden. In het verleden heb ik met vele Vlaamse uitgevers contact genomen en slechts “Garant Uitgevers” in Antwerpen, deed me een eerlijk voorstel. Deze uitgeverij gaf mijn eerste boek uit met gesprekjes met vedetten die ik in het Knokse casino liet optreden. De titel van mijn boek luidde “Ik herinner me…”, en groeide ondertussen uit tot een waar document. Achteraf gaf ik nog dertien boeken uit in eigen beheer. Ik heb het schrijven nooit kunnen laten. Ik blijf hoe dan ook een columnist tot in de kist.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s