Wat “zien” ik ? 200

Door Staf Knop

Er is de inzet nodig geweest van de bewogen maar met geweld bezaaide 21ste eeuw, om mijn energie aan te wakkeren en het tot een tweehonderdste Blog te brengen. Als oud-journalist is het al niet eenvoudig om de pen neer te leggen. Schrijven is echter ook vorm geven aan wat er in je bewustzijn leeft. Het is de noodzaak om het mee te delen en je in te beelden dat iemand er iets gaat van opsteken. Als er nog maar één mens is die van mijn tweehonderd Blogs iets is bijgebleven of heeft geleerd, is het doel bereikt. Op naar de 201.

Op 96-jarige leeftijd is Hubert Van Herreweghen overleden. Hij was een bekend dichter en één van die mensen die mij bij de toenmalige BRT, de jaren vijftig en zestig, veel kansen hebben gegeven. Ik zal hem altijd indachtig blijven en met dankbaarheid terugdenken aan die tijd en aan een goede vriend. Bij de BRT maakte hij deel uit van een generatie die de Vlaamse televisie naar hoge sferen heeft geleid. Ik had toen ook veel te maken met Bert Janssens en Nic Bal en zeker met Dries Waterschoot en Herman Verelst. Het waren pioniers. Paul Vanden Bussche was mijn schoolkameraad en vandaag is Cas Goossens mijn grote vriend en mijn biograaf. Hij weet meer over mij dan ikzelf. Allemaal heerlijke mensen die een belangrijk deel van mijn leefwereld uitmaakten. Daarmee wil gezegd zijn dat de toenmalige Vlaamse televisie sinds haar ontstaan in 1953 een uiterst belangrijke bijdrage heeft geleverd voor het culturele patrimonium van Vlaanderen. En zoals altijd en overal: nieuwe bazen en nieuwe wetten. Voortaan zou het de VRT worden, waarmee tevens een afgang werd ingeluid die vandaag de dag nog geen verbetering heeft bewezen.

We zijn zover. De Verenigde Staten van Amerika hebben een nieuwe president. Nooit eerder in hun geschiedenis is er zoveel herrie geweest voor de verkiezing van een nieuwe president, nooit eerder werden zoveel verwijten opgerakeld van de ene naar de andere kandidaat. Maar ook nooit eerder heeft een man van de straat die het tot één van de rijksten schopten in Amerika, zich kandidaat gesteld met de taal die hem eigen was. Donald Trump, de Republikein, is de 45ste president van de Verenigde Staten geworden. Velen waren wel degelijk onder de indruk gekomen van de soms schrikaanjagende uitspraken van Donald Trump, maar uiteindelijk hebben de Amerikanen gekozen voor het avontuur, de vernieuwing maar ook voor het onzekere. In zijn overwinningstoespraak bloofde Trump de president te zullen zijn voor alle Amerikanen. Voor Hillary Clinton moet de ontgoocheling enorm zijn. Zij geloofde duidelijk in de zege, samen met haar vele aanhangers. Het feit dat ze uiteindelijk de duimen heeft moeten leggen, is waarschijnlijk te wijten aan de gevoelens van twijfel bij de Amerikanen. Hoe de Verenigde Staten er in een nabije toekomst zullen uitzien is een groot vraagteken. Zal Donald Trump zijn vele beloften ook hard kunnen maken? Op dat antwoord zit de hele wereld te wachten.

Terwijl mijn kameraad van vele jaren geleden, striptekenaar Marc Sleen, de pijp aan maarten heeft gegeven op 92-jarige leeftijd, en Theo Francken, staatssecretaris voor Asiel en Migratie, dan toch geen dwangsom moet betalen omdat hij een visum heeft geweigerd voor een Syrisch gezin dat naar België wilde uitwijken bij een bevriend gezin, heeft de jongste dochter van Jan Leyers, Olga, de strijd verloren in “De Slimste Mens ter Wereld”, ten voordele van Kris Wouters. Dat is zowat het nieuws in eigen land, maar de verkiezingen in de Verenigde Staten waren de afgelopen week niet weg te denken uit het wereldnieuws. Ondertussen is ook een nummer één van de IS opgepakt in Duitsland en zegt Assad, de Syrische dictator “dat hij goed slaapt” nadat zijn leger honderden kinderen de dood heeft ingejaagd. Nee, een leuke wereld zou ik het niet noemen, maar ik was wel blij met het feit dat “De Premier”, de nieuwe film van Erik Van Looy, een succes blijkt te zijn.

Ikzelf ben op mijn bek gevallen met het verlies van een paar tanden, wat mij deed beseffen dat mijn leeftijd het gebod inhoudt van “blijf thuis en zet je in een zetel”. Dat zou de normale gang van het leven zijn en voor de zoveelste keer zal ik daar niet aan toegeven. Ik heb me dan maar geworpen op de Franse vertaling van één van mijn toneelstukken, waarin Nand Buyl ooit een triomf vierde. Het gaat om “Hitler is niet Dood” dat destijds werd gecreëerd in de Brusselse KVS, en sindsdien nooit meer werd gespeeld. Ik was toen de eerste om de figuur van Hitler op de bühne te brengen, nog voor Alain Decaux in Frankrijk en voor Mel Brooks in New York. Waarom werd mijn stuk hier niet meer gespeeld? Omdat Vlaanderen een schijtland is geworden. Ik heb er nooit van wakker gelegen, maar op een bepaalde leeftijd lijkt het mij ook normaal om wat geschiedenis op te rakelen, ook al breek je daarbij enkele huisjes af. En ik geloof zelfs dat ik het daarbij niet zal laten.

nc3

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s