Wat “zien” ik ? 199

Door Staf Knop

Vreemd toch dat de FBI in de Verenigde Staten precies nu uitpakt met een nieuw onderzoek in verband met de E-mailtoestanden, die al zolang de nachtrust om zeep helpen van Hillary Clinton, de Democratische kandidate voor het presidentschap, waarover op 8 november beslecht wordt. Voor Donald Trump, de Republikeinse kandidaat, is het nu al een reden om op haar graf te dansen. Terwijl eigenlijk niemand weet wat die “nieuwe gegevens” inhouden die de FBI hebben ontdekt. Hillary zelf, zegt er gerust in te zijn omdat er geen nieuwe gegevens zijn. Dat is echter niet wat Donald Trump uitroept. Hij beweert kort en bondig dat ze de gevangenis in moet. Of daarmee nu een einde is gekomen aan deze klucht, die de verkiezing is voorafgegaan, valt nog af te wachten. Hoe dan ook zit Hollywood nu al op vinkenslag om er een superproductie van te maken met Meryl Streep in de rol van Hillary en Robert de Niro in die van Trump. Ik kijk echter uit naar de acteur die in de huid van Bill Clinton zou kruipen. Zouden ze aan George Clooney denken?

Heb op Canvas gekeken naar het programma “Wanderlust” met Lydia Chagoll, een dametje uit de duizend die zich humanist noemt. Haar te horen praten was voor mij een grote verrassing, want alles wat ze zei zou ikzelf ook kunnen gezegd hebben. Ze is nu 85 en toen ik haar leerde kennen kon ze amper de twintig voorbij zijn. Zij trad toen op met haar balletgroep in de Brusselse KVS. Lydia was een “spring in ‘t veld” en dat is ze nog altijd, ofschoon ze nu de Tango leert dansen. Nee maar mensen, Lydia Chagoll is een voorbeeldige vrouw, schrijfster en cineaste, die het woordje “stop” nooit heeft geleerd. Naar haar luisteren is een cursus in levenswijsheid. Ik wilde er nog langer van genieten.

Het grote nieuws vandaag is dat het Iraakse leger de stad Mosul is binnengedrongen, maar dat er ginder aan de andere kant van de wereld nog geen vrede in het vooruitzicht wordt gesteld. Het andere nieuws is dat Donald Trump nu met één punt voor staat op Hillary Clinton in de peilingen van de Washington Post. Et alors? We vernemen ook dat de 80ste Boekenbeurs in Antwerpen alleen wordt bezocht door gluurders en kinderen die het een pretpark vinden. En dat er alleen nog wat kookboeken worden verkocht en dat de grote prijsbeesten, met een dik boek over hun overleden moeder of hun kind met kanker, geen echt geïnteresseerden vinden. Die Boekenbeurs is waarachtig uitgegroeid tot een Vlaamse kermis die niets interessants meer te bieden heeft. Hoe dat komt is de vraag die iedereen zich stelt. De uitgevers zijn echter niet meegegaan met de tijd, drukken een boek meestal op kosten van de auteur, en laten het dan aan het lot over. Men verkoopt echter geen eieren meer zonder promotie…en die is sterk geëvolueerd. Dat kost inderdaad geld en houdt een risico in. Zo is echter de wereld vandaag. Zonder risico, geen resultaat. En dat een auteur op de Boekenbeurs zijn boeken gaat signeren is een utopie. Hij zit er alleen als een aap die men komt bekijken.

In het vernieuwde legermuseum te Brussel komt er de tentoonstelling “War Heritage Institute”, een overzicht van de twee wereldoorlogen waarbij Belgen betrokken waren. Het is de bedoeling om de herinnering levendig te houden. Dat moest echter al veel eerder gebeurd zijn, maar kom, de jongere generatie heeft geen van beide oorlogen meegemaakt en het is maar goed dat hen wordt ingeprent wat beide oorlogen hebben veroorzaakt. Ik kan alleen maar hopen dat dergelijke tentoonstelling met kennis van zaken wordt uitgebouwd en niet zoals in sommige films, waarin de onwaarschijnlijkheden worden opgestapeld. Dat was destijds ook al het geval toen de Amerikanen hun geschiedenis gingen omzetten in westernfilms, die er weliswaar de spanning inhielden, maar waarin de indianen het altijd moesten ontgelden. In werkelijkheid was dat niet altijd het geval. Maar het zou geen kwaad kunnen indien hier, in België, wat meer aandacht werd besteed aan de verfilming van sommige oorlogsgebeurtenissen.

Toen ik dezer dagen binnenviel bij de gasten van Lieven Van Gils zag ik nog juist het fantastische nummertje van de onverwoestbare Paul Ambach, maar mijn aandacht ging vooral naar Lucas Vanden Eynde en de ondertussen tot knappe vrouw uitgegroeide Maaike Boerdam. Beiden starten over enkele dagen met “De Rozenoorlog”, een musical waarin het over een vechtscheiding gaat. Het koppel herinnerde mij waarachtig aan Nand Buyl en Yvonne Lex, die ik zovele jaren geleden uitriep tot de ideale vertolkers van een komedie, waarin de spitsvondige dialoog als een feest werd uitgeroepen. Ik schreef op slag “De Vrucht van het Huwelijk” voor Nand en Yvonne, en liet er na hun succes, nog verscheidene op volgen met “Mijn Geweten en Ik” op kop. Met enkele jaren jonger, zou ik dat nu willen doen voor Lucas en Maaike. Samen met mij is Vlaanderen echter niet meer wat het is geweest.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s