Wat “zien” ik ? 193

Door Staf Knop

Bij deze inzet van het nieuwe seizoen hebben sommige Vlaamse Tv-zenders een oogst ingedaan van nieuwe programma’s, die ze nu geleidelijk op de kijker loslaten. Zo zag ik al de eerste aflevering van “Callboys”, een nieuwe serie van Jan Eelen, de man van “Het Eiland” en die ook “De Ronde” op het scherm gooide. Op slag werd hij “de wonderman van de TV”, een titel die ik hem niet kon benijden omdat een “TV-wonderman” iets anders is. Geen enkel van zijn vorige programma’s heeft mij kunnen bekoren, maar met “Callboys” spant hij de kroon. Het is niet alleen slecht, het is ook smerig. Veel meer woorden wil ik er niet aan vuilmaken. Bovendien keek ik vooraf naar “De Idioten”, een programma voor idioten en door idioten gemaakt. Vlaanderen is wel zeer laag gevallen. Ik had al mijn hoop gesteld op “Culture Club”, een programma dat gepresenteerd werd door Bent Van Looy en Sofie Lemaire. Met cultuur had het niet zo heel veel te maken maar als je uit de “Callboys” komt, zou je zelfs de Kampioenen meesterlijk vinden.

Tijdens de Europese top in Bratislava wordt er voor het eerst gepraat over de oprichting van een Europees leger. Zouden de jongens van Europa plots verstandig worden? Dergelijk Europees leger moest er allang geweest zijn. Het zou veel problemen hebben opgelost, maar zelfs nu er voor het eerst over gepraat wordt is het nog niet voor morgen. Zo’n Europees leger richt je niet op in een handomdraai en zal geld kosten. Alle lidstaten zullen wat moeten ophoesten, laat staan wat de infrastructuur van dergelijk leger moet zijn. Europa is rijk, maar is het ook slim? Het zal moeten blijken.

In de Verenigde Staten is toneelschrijver, Edward Albee, op 88-jarige leeftijd overleden. Albee was o.m. de auteur van “Wie is bang voor Virginia Woolf”, hoogstwaarschijnlijk zijn bekendste stuk. Het werd verfilmd met Richard Burton en Liz Taylor, het duivelskoppel dat als het ware zichzelf uitbeeldde in de film. Het stuk werd in de hele wereld gespeeld en ook in de Brusselse KVS, met Nand Buyl en Gella Allaert. Het was een tijd waarin het Amerikaans toneel zeer hoog stond aangeschreven met auteurs zoals Eugene O’Neill, Arthur Miller en vooral Tennessee Williams. Het was ook een tijd waarin het theater zeer belangrijk werd geacht in de wereld, omwille van de problemen die er geregeld in werden aangekaart en waardoor de toeschouwer een bepaalde graat van intelligentie bereikte. Theater is vooral de kunst van het woord en dat zich rechtstreeks richt tot de toeschouwer. Dat is niet zo voor alle kunsten.

In München zijn de beruchte “Oktoberfesten” van start gegaan op de Theresienwieze. Ik heb die “festen” ooit één keer meegemaakt en heb ze nooit meer vergeten. Ik was toen de medewerker van Lars Schmidt, toenmalig echtgenoot van Ingrid Bergman en producer van “My Fair Lady” in Europa. Elke première in Europa diende ik bij te wonen om te zien of alles verliep volgens het boekje. En dat was niet niks, alles moest in de stijl van 1912, zelfs het orkest. In München werd ik na de première meegevraagd naar die beroemde “festen” door de twee hoofdvertolkers, Paul Hubschmidt en Sonja Ziemann, en waar het bier met beken vloeide en er nagenoeg één miljoen bezoekers rondliepen. Allemaal zo zat als een kanon, behalve drie: wij! Een fantastische ervaring was dat. Ik heb die “Fair Lady” wel vijftig keer gezien.

De Amerikanen hebben Syrische instellingen gebombardeerd terwijl ze dachten dat het om IS-instellingen ging. Er vielen slachtoffers en het feit kwam ter sprake in de Verenigde Naties, waar de Russen fel van leer trokken tegen de Yankees, die zich toch al hadden geëxcuseerd. Hoe zit dat nu met de Russen, die het opnemen voor het leger van Assad? Dat er daarbij over die oorlog in Syrië

misverstanden zouden ontstaan was te verwachten. Beide mogendheden willen echter wel de vrede in dat land. Dat ze er dan verdomme komaf mee maken. Die oorlog zou trouwens nooit mogen plaats hebben gehad. De komedie die er mee gepaard gaat is nu niet meer te verbloemen. Het is gewoon de plek waar de Amerikanen en de Russen elkaars haatgevoelens uitspelen. En wij betalen de prijs.

Wie wil het geluk van Pascale Naessens verstoren door kritiek uit te oefenen op haar boeken? Ik weet niets af van de edele kookkunst, maar ik hoor alleen maar goed over de recepten van Pascale. Bovendien zijn haar boeken ware kunstwerken en kom…ik heb het hier al gezegd, ik vind die Pascale Naessens een fantastische vrouw. Haar geluk met Paul Jambers kan niet op en dat stemt me blij, ofschoon ik geen van beiden persoonlijk ken. Laat die mensen gelukkig zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s