Wat “zien” ik ? 189

Door Staf Knop

Nooit eerder is er zoveel te doen geweest over een presidentskandidaat tijdens de voorverkiezingen in de Verenigde Staten. Psychiaters van overal willen de Republikeinse kandidaat, Donald Trump, gewoon gek verklaren zonder hem vooraf onderzocht te hebben. Anderzijds is er de filmmaker, Michael Moore, die zich al eerder in de belangstelling werkte, die nu meent te weten dat Donald Trump nooit de bedoeling had om serieus president te worden. Hij zou alleen zijn marktwaarde wat willen opkrikken. Trump zelf wuift het allemaal weg. Alles wat er over hem wordt gezegd en geschreven doet hem amper slikken. Integendeel. Hij vindt het “plezant”. Ondertussen blijft hij zijn verwijten spuiten op Hillary Clinton, op Barack Obama en nu vooral op de Amerikaanse Geheime Dienst. Trump spuit op alles en denkt zijn aanhangers nu een hart onder de riem te steken met zijn bewering om de IS te lijf te gaan samen met de Russen, mocht hij ooit president worden. Hoe dan ook, is het iets waarop alle Amerikanen zitten te wachten. En zij niet alleen. En Trump zou het aanpakken met de Navo. Kom nou, bestaat dat nog?

Dat de Tweede Wereldoorlog nog volop in de belangstelling staat bewijst de commotie die er is ontstaan naar aanleiding van de film “A German Life”, die tijdens het filmfestival van München werd voorgesteld. De film verhaalt het leven van Brunhilde Pomsel, de thans 105-jarige oud-secretaresse van nazikop, Joseph Goebbels, minister van Propagande tijdens de Tweede Wereldoorlog. In een interview in “The Guardian” achteraf, verklaart de bewuste Brunhilde, “nooit van iets geweten te hebben over de gruwel van de nazi’s”. Niemand gelooft haar. Brunhilde zegt ook “dat de mensen vandaag een heel ander zicht hebben op die oorlog en dat de werkelijkheid totaal verschillend was. De meeste mensen in Duitsland werden onwetend gelaten”. Dat laatste en in alle bescheidenheid, kan ik getuigen. In 1943 werd ik in Brussel opgepakt door de Duitsers en kwam ik terecht in een kamp in Berlijn. Ik werkte er aanvankelijk in een postbedrijf en kwam in contact met ontelbare Duitsers, mannen en vrouwen. Ze wisten weinig of helemaal niets over de oorlog en geloofden in een normale conflict-oorlog. Bovendien verliep het leven in Berlijn alsof er geen oorlog was en werd er ‘s avonds niet verduisterd. Op de beroemde Kürfurstendamm werd er gedanst. Van luchtbombardementen was er geen spraken…tot op 23 augustus 1943 toen de vlieghaven Tempelhof werd gebombardeerd (en waarin ik van kop tot teen inzat). Vanaf die dag werd Berlijn bijna dagelijks gebombardeerd. Ondertussen was ik uit het kamp gevlucht en werd ik per toeval opgenomen in een spionagenet van de Britse Geheime Dienst. En waarin ik ook Brunhilde kan bijtreden is in het feit dat men haar niet gelooft. Over mijn belevenis in dat spionagenet heb ik in 2012 een boek uitgebracht, volledig naar waarheid. Men gelooft me niet.

Ze geloven me niet omdat de Duitsers in de waan verkeren dat het bestaan van een spionagenet onder de ogen van de Gestapo in Berlijn, niet mogelijk was, terwijl het er in werkelijkheid krioelde van dubbelspionnen. Mijn boek zou verfilmd worden in een co-productie met Duitsland. De Duitsers geloven me echter niet en de film zal er waarschijnlijk nooit komen omdat mijn verhaal te sterk is en ongelooflijk. Op mijn beurt kan ik dus verklaren dat de huidige generatie een verkeerd beeld heeft van die oorlog, die bij mij nog steeds een haatgevoel opwekt tegenover de nazi’s.

En om in de stemming te blijven heb ik op een Franse zender gekeken naar een debat met Bernard-Henri Levy, naar aanleiding van zijn boek “L’Esprit du Judaïsme”, dat in Frankrijk nogal wat ophef maakt. Levy is er ook niet de eerste de beste schrijver en is niet aan zijn eerste boek toe, waarin hij zijn persoonlijke mening ten beste geeft over een internationaal politiek probleem. Deze keer gaat het dus over de Joden en over hun geestesverstoring. “Vele Joden zijn tegen Israël” zou het probleem zijn. Dat hoeft niemand te verbazen wanneer men “de zaak” van de Joden in wereld een beetje heeft gevolgd. Dat Israël met zijn doen en laten daarin een belangrijke rol speelt, is te begrijpen. De problemen aldaar zijn niet van gisteren en Bernard-Henri Levy weet ze uitstekend te illustreren. Tussen haakjes, valt het mij weer op hoe dom de kijkers van onze nationale zenders worden gehouden. Chantal Pattyn zou het wat cultuur betreft, eens aanpakken. Ik wacht nog altijd wanneer ze er gaat aan beginnen. Ondertussen worden de kijkers zoet gehouden met Sport.

Over het overlijden van Toots Thielemans ben ik diep geschokt. Hij was mijn kameraad in een verleden en dat is hij altijd gebleven. Ik vergeet hem nooit.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s