Wat “zien” ik ? 185

Door Staf Knop

In de Verenigde Staten heeft de Republikeinse Conventie Donald Trump officieel als hun presidentskandidaat voorgesteld, wat niet ongemerkt is voorbijgegaan. Integendeel. Met vrouw en kinderen voorop werd dat gevierd met duizenden aanhangers voor Trump. De presidentskandidaat stelde zijn vrouw voor als de toekomstige First Lady. En ze mag er zijn. Ook al stak ze een korte speach af die zo was overgenomen van Michele Obama. Het wordt de “toekomstige” First Lady fel verweten, maar voor Trump is er geen vuiltje aan de lucht. Stellen we ons een ogenblik voor dat Trump het toch tot president zou brengen. Bij nader overwegen lijkt het mij niet mogelijk, maar de Amerikanen zijn zodanig uit op “verandering”, dat de verkiezing wel eens anders zou kunnen verlopen. In de huidige omstandigheden is iedereen het er over eens dat er wat moet veranderen in de wereld. En Donald Trump zou wel eens de man kunnen zijn die daarvoor gaat zorgen.  Dat bewees hij tijdens zijn uur-lange bedankingstoespraak voor zijn benoeming tot kandidaat voor het presidentschap door de Conventie van Republikeinen. Mocht Donald Trump al de beloften nakomen die hij deed tijdens deze toespraak, op voorwaarde dat hij de president van de USA zou worden, dan zal niet alleen het gezicht van de States veranderen, maar van de gehele wereld. En het waren tenslotte geen onmogelijke beloften, wat de meeste Amerikanen nu ook gaan beseffen en daarom Trump nu ook echt een kans geven. Zijn aanvallen op Hillary Clinton, de Democratische kandidate, en op de huidige president Barack Obama, klonken tamelijk echt en gemeend. Van de muur bij de Mexicaanse grens wil hij komaf maken en de Moslims zullen het moeten ontgelden, terwijl hij er op wijst de IS te zullen uitschakelen. Ik kan mij voorstellen dat de Amerikanen er door beginnen dromen en dat hun land weer de uitstraling zou krijgen van weleer. Wat het tenslotte zal worden weet niemand, maar ondertussen en vooral na deze historische toespraak van Trump, heeft de wereld kunnen kennis maken met een ware politieker: aanvallen op alles en nog wat tijdens de voorverkiezing, om daarna alles toe te lichten over de manier “waarop” en zich aan te stellen als de enige die het kan. “Yes we can” zou werkelijkheid worden.

Op Canvas heb ik gekeken naar een programma over “het nut van een dutje na de middag”. Amaai, mensen, dat is als het ware het ei van Columbus om een gezond leven te leiden en oud te worden. Nee, ik heb dat nooit geweten en zolang ik de noodzaak van “dat dutje” niet voelde, heb ik er nooit aan gedacht om me na de middag even neer te vleien. Ik was al enkele jaren op rust toen ik er voor het eerst aan dacht. En ja, ik geloof dat het heilzaam is. En naar het schijnt wisten de Spanjaarden dat al eeuwen en is de “Siesta” in dat land heilig. In zoverre dat de Spanjaarden er hun levenswijze door verpesten. Voor vijf uur na de middag hoef je in Spanje niet te proberen om wie dan ook te bereiken. Bereik je uiteindelijk een afspraak, dan moet je rekening houden dat je afspraak een uur later komt opdagen. Ik heb daar de pest aan en kan zelfs niet verdragen dat iemand me tien minuten laat wachten. Als journalist had ik ooit een afspraak met de wereldberoemde diva, Maria Callas. Ze liet me een uur wachten, waarop ik haar zei “mijn dochtertje op school te moeten afhalen”. Ik heb mijn verhaal in de krant gezet en kreeg er later spijt van. Het was tenslotte Maria Callas.

Moest ik vermoeden waar het met deze wereld naartoe gaat, zou ik het niet durven zeggen uit vrees dat ik gelijk zou krijgen. Bijna dagelijks stel ik mij de vraag “hoe het zover is kunnen komen”. Ik weeg de gebeurtenissen af en ik tracht te weten waar het op dit ogenblik, het gelukkigst leven is. Ergens moet het nog wel bestaan en…soms vang ik dan enkele beelden op van de manier waarop de jeugd danst en zich bezuipt in een godvergeten hoek van de aardbol, om te beseffen dat “het gelukkige leven” eigenlijk nergens meer bestaat. En ik zou nooit journalist geweest zijn indien ik, nu nog, niet zou proberen te weten waar de oorzaak ligt. Als een van de weinige overlevenden, kan ik het verschil maken met de tijd toen de mensen zich gelukkig voelden en het leven voorbij ging als een kabbelend beekje. Ik geloof te mogen beweren dat het bij het begin van de jaren dertig was, toen Franklin Roosevelt de crash van 1929 had opgelost. Niet omdat er in de wereld niets verontrustend gebeurde, maar wèl omdat het volk het niet wist. Geen televisie, geen internet, geen GSM en amper de radio, die niemand in huis had. Helaas was er in die jaren iemand die het minder goed vond en dat de joden er de schuld van waren. Hij zou ze dan maar eens uitroeien. En wij weten allemaal waartoe dat heeft geleid. Vandaag heb ik het gevoel alsof er meer in de wereld rondlopen, die de schuld van alle misdaden meedragen en die niet worden tegengehouden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s