Wat “zien” ik? 182

Door Staf Knop

Zoals velen heb ik op het kleine scherm de honderdjarige herdenking gevolgd van de slag aan de Somme tijdens de Eerste Wereldoorlog. En zoals velen kreeg ik daarbij de bedenking van een nutteloze oorlog die weliswaar zeer openlijk werd gevoerd. In tegenstelling met de terroristische gebeurtenissen waarmee we vandaag de dag hebben af te rekenen, en we tegenover een laffe vijand staan die met “openheid” niks te maken heeft en duizenden slachtoffers maakt namens een religie. Deze strijd zal over honderd jaar niet op dezelfde manier herdacht worden, maar ondertussen is het de hoogste tijd om paal en perk te stellen aan deze toestand. De wereld mag daar niet verder mee leven. De Verenigde Naties hebben hier een taak te vervullen, waardoor ze eigenlijk de reden van hun bestaan kunnen bewijzen. Tot nog toe hebben ze er geen potten van gebakken. Nee, het is niet aan mij om te zeggen hoe ze dit moeten doen. Maar bestaat er niet zoiets als “een koekje van eigen deeg?”. Misschien moeten ze het eens vragen aan Donald Trump.

Met een nederlaag tegen Wales heeft het sprookje van de Rode Duivels een einde gekregen. En dat vind ik spijtig. Niet zozeer omdat ze nu niet meer in aanmerking komen voor de finale, maar vooral omdat ik dat gejubel van de Belgen met de driekleur zal missen. Niets is mooier dan mensen gelukkig zien. Dat de Rode Duivels daarin al herhaaldelijk geslaagd zijn vind ik fantastisch. En ik vind ook dat hunne coach, Marc Wilmots, daarbij twaalf rode rozen verdient. Marc Wilmots is een echte Belg en de beste coach voor de Duivels. Kleine jongens zijn het die hem direct veroordelen. De Britten waren gewoon beter en op de koop toe misten de Duivels dat tikkeltje geluk. Als ik lees wat Marc Wilmots plots allemaal wordt verweten, terwijl de Rode Duivels onder zijn leiding bekend en gevreesd zijn geworden, lijkt het mij ten zeerste vooringenomen. Niemand is echter perfect en het is al te gemakkelijk om iemand te veroordelen na een foutje. Indien  het imago van België fel geschonden werd ten gevolge van de terroristische aanslagen, dan zijn de Rode Duivels de eersten geweest om België opnieuw op de kaart te zetten. En dat is het werk van Marc Wilmots. Dat lijkt mij althans veel belangrijker dan het verliezen van een voetbalwedstrijd.

Eigenlijk heb ik het wel voor mensen die hun job goed doen en die ik precies daarom bewonder: Kathleen Cools zoals ze “Terzake” presenteert, Ben Crabbé voor “Blokken”, Jo De Poorter voor “Royalty” (onbegrijpelijk waarvoor hij vertrekt), Elke Pattyn voor het VTM-Nieuws, Danny Verstraete voor het VTM-Nieuws, en ik wil onze koning Filip niet vergeten. Betere koning hebben de Belgen nooit gehad. En ik weet waarover ik spreek.

In de Verenigde Staten heeft Jelle Brans, een ex-bodyguard, een pikant boek geschreven over de Clintons en hun eerste aanwezigheid in het Witte Huis. Vandaag heeft Hillary wel een serieuze voorsprong in de poll’s op Donald Trump in de race naar het presidentschap. Alleen…wie zich gaat verdiepen in dat boek van Jelle Brans, zal twee keer nadenken. Bill Clinton, als president, zou waarachtig Casanova in de schaduw hebben gesteld. Zijn “affaire” met Monica Lowinsky zou een ongelukkige “uitlekking” geweest zijn onder vele andere. Om te geloven dat niet alleen J.F.Kennedy de vrouwtjes graag zag met zijn “uitlekking” over Marilyn Monroe. Uiteindelijk moet het presidentschap in de Verenigde Staten een met rozen bezaaide weg zijn naar een grote seksuele carrière. De meeste presidenten uit het verleden bezondigden er zich aan, met zelfs eentje die kinderen had met zijn slavin. Maar dat is ver weg. In het boek van Jelle Brans ontsnapt ook Hillary niet aan “de kwaadsprekerij”. Het gevolg is dat het nu helemaal niet meer zo zeker is dat Hillary het tot de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten schopt. Maar wie dan wel? Met Kennedy en Bill Clinton is het echter bewezen dat de Amerikanen zich geen bal aantrekken van de amoureuze esbattementen van hun president en het zelfs “cool” vinden. Mij niet gelaten. Maar ik kijk wel belangstellend uit naar het vervolg van deze “soap”.

Ware het niet dat ik Martin Heylen een warm hart toedraag, zou ik niet naar een programma kijken zoals “Heylen en de Herkomst”. Dat heb ik dus wel gedaan en voor het eerst heb ik ook kennis gemaakt met die TV-stylist Jani Kazaltzis, die een volbloed Griek is. Nooit eerder heb ik naar de populaire Jani op TV gekeken omdat zijn beroep niet mijn ding is. Blijkt die man een goed en intelligent mens te zijn, voor wie ik in bewondering sta. Anderzijds liet hij Martin en mezelf kennis maken met “la Grèce profonde” waar zijn ouders wonen en waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht. Ik hou van dat soort programma’s, ook omdat ze zo echt beantwoorden aan de reden van bestaan van de televisie.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s