Wat “zien” ik ? 181

door Staf Knop

Dat de politiek geen “heilige” zaak is wordt alweer eens bewezen door de terugtrekking van Groot – Brittannië uit de Europese Unie. Al jaren probeerde ik hier op mijn bescheiden manier te wijzen op het feit dat Europa niet leefbaar is met 28 lidstaten. Het is niet zo dat het aantal landen niet kunnen, het zouden er zelfs vijftig kunnen zijn indien ze allemaal dezelfde wetten en religies koesterden. Men zal er nooit in slagen verschillende culturen tot één en dezelfde samenleving te dwingen. Het vreemde is echter dat plots nu Groot-Brittannië de knoop heeft doorgehakt er ineens een aantal andere landen het tot een afscheiding willen brengen. Dat de Schotten van onafhankelijkheid (zonder de Britten) dromen is geen geheim, maar zelfs in Nederland en Frankrijk gaan er stemmen op. Nog vreemder is dat sommige Europese parlementariërs in  eigen boezem beginnen kijken en hun twijfels krijgen over de resterende 27 lidstaten. Zelfs onze Guy Verhofstadt. Nee, het is niet zo dat ik tegen een Verenigd Europa ben, integendeel. Maar dan met niet meer dan een tiental landen en zeker niet zonder Groot-Brittannië. Het is mijn overtuiging dat het ooit zover zal komen, met ernaast een groep anders denkende landen. Met een serene verstandhouding moet het mogelijk zijn om samen in vrede te leven…zonder profiteurs. Zij zijn de ondergravers van Europa.

Amper twee dagen nadat ze hadden gekozen om de Europese Unie te verlaten, hadden de Britten al spijt. Op een minimum van tijd verzamelden ze nagenoeg twee miljoen handtekeningen om tot een nieuw referendum te komen. Ondertussen hebben de Europese leiders gesprekken gevoerd om de Unie een ander en sympathieker gezicht te geven. En hoe zou dat er uitzien? Er zou een kopgroep komen van een achttal verantwoordelijke staten, met verder de “kindertjes”. Het zou kunnen lukken. Mensen toch, om te geloven dat ze allemaal mijn blog lezen.

Uit een peiling in de Verenigde Staten blijkt dat Hillary Clinton serieus voor ligt op Donald Trump, wat betekent dat indien de verkiezing voor het presidentschap vandaag zou plaats hebben, Hillary op de troon zou gaan zitten. Het ziet er als het ware naar uit dat indien Donald Trump in november toch president zou worden, de Amerikanen daarvan twee dagen later spijt zouden hebben. Ik vergelijk het een beetje met de gebeurtenis in Groot-Brittannië, wat het komische in deze wereld onderstreept, zelfs bij diegenen die ons leiden. Verkiezingen en referendums beletten niet dat als het ginder regent het bij ons miezelt. Idiote vergelijking? Ja, misschien. Maar wie gaat het mij bewijzen? Laten wij ons maar koesteren in de grote liefde voor de Rode Duivels en Jan Mulder, de paus van het voetbal. Pas op, ik draag Jan Mulder geen kwaad hart toe, maar ik benijd hem wel. Te lezen dat vrouwen van 24, van 33 en van 42 voor hem vallen maakt mij pissig. Of liever, het zou mij pissig maken indien ik niet meer dan twintig jaar ouder was dan Jan. Nu doet het mij alleen maar glimlachen en vraag ik me af wat Jan met al die vrouwen doet. Ten tijde van “Canzonissima” heb ik iets dergelijks meegemaakt. En wat heb ik er mee gedaan? Alles!

Nu ik het toch over mezelf heb…zou ik jullie een sprookje willen vertellen. Het komt omdat ik voor de derde keer heb gekeken naar “Notting Hill”, die fantastische komedie met Julia Roberts en Hugh Grant. Het is anders dan “Pretty Women”, met Richard Gere en Julia Roberts. Het zijn films die me herinneren aan die leuke prenten destijds met Rock Hudson en Doris Day en nog vroeger aan Cary Grant en Katherine Hepburn. Man, wat kon ik dwepen met die films. In zoverre dat ik ze zelf wilde schrijven, niet als film (er werden hier geen films gemaakt) maar als toneelstuk, ofschoon dat soort theater in Vlaanderen niet werd geschreven. Ik deed het met ‘De Vrucht van het Huwelijk” met Nand Buyl en Yvonne Lex in 1957 in de Brusselse KVS en vervolgens in de Antwerpse KNS, met Hector Camerlinck en Helene Van Herck. En boem, in 1962 stond “Il frutto di Matrimonio” op het programma in Milaan. De Antwerpse pers wedde dat ik het geen tweede keer zou kunnen en ik presenteerde hen “Mijn Geweten en Ik”. En boem, in 1964 in Parijs en verder in de wereld tot in Sydney. Ik schreef er minstens nog tien…komedies bedoel ik en werd gespeeld tot in New York.

Het was mijn sprookje met mijn dank aan “Notting Hill” om er mij aan te herinneren.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s