Wat “zien” ik ? 177

Door Staf Knop

Met een toelage van vier miljoen euro hoopt men het imago van België opnieuw te kunnen opkrikken. De aanslagen van 22 maart te Brussel hebben toeristisch België geen goed gedaan. Dat er dringend iets moet worden aan gedaan is een feit, maar of het volstaat om er vier miljoen aan te spenderen is een ander paar mouwen. Men voorziet dat het twee jaar zal duren om er iets positiefs van te maken, maar men zegt niet wàt. Ik herinner me wel een paar dingen die België op de kaart hebben gezet. Om te beginnen was er de wereldtentoonstelling te Brussel in 1958. De hele wereld is er naartoe gekomen en het heeft jaren geduurd om dat “wereldse feest” te vergeten. Het zou dus geraden zijn om er opnieuw aan te beginnen, maar met vier miljoen bouwt men zelfs het toenmalige “Oud België” niet op. Er moet dus uitgekeken worden naar andere mogelijkheden. Geen gemakkelijke opdracht, vooral niet omdat deze samenleving denkt dat het voetbal de navel van de wereld is. Laat ze eens beginnen met de voeten op de grond te komen en belangrijker zaken overwegen, ofschoon ik de “Rode Duivels” dank dat ze het vaderlands gevoel wel hebben aangewakkerd. Het “imago van een land” heeft daar niets mee te maken. Voer voor de creatievelingen in het land.

De stad die haar imago niet hoeft op te krikken is Rome. Maar ze hebben er wel enkele miljoenen nodig om hun “imago” te restaureren. Indien alle wegen naar Rome blijven leiden is het inderdaad nodig dat de vele monumenten die het imago van Rome uitmaken, een opknapbeurt krijgen. De eeuwige stad mag niet verloederen en daarom doet Rome een beroep op Europa. Eigenlijk een reden van bestaan voor het Verenigd Europa. Rome is het verleden van Europa en het overblijfsel van “Ben Hur”, van Caesar en Cleopatra om Nero en de christenen in het Colosseum niet te vergeten. Ja, op een bepaald ogenblik heeft Rome de filmstad Hollywood uit de penarie gehaald en mochten wij gelukkig zijn dat Hollywood het verleden in beeld bracht. Maar terloops…wie brengt het verleden van Brussel in beeld? We wachten er al jaren op en willen zo graag “de stad van de duizend betogingen” uit de penarie helpen.

Het is nu zeker dat Donald Trump de Republikeinse kandidaat wordt voor de verkiezing naar het presidentschap in de Verenigde Staten. Hij heeft nu voldoende kiesmannen achter zich, terwijl Hillary Clinton het zo goed als zeker tegen Trump zal opnemen voor de Democraten. Eigenaardig genoeg ontstaan er geregeld relletjes op de plekken waar Trump gaat spreken en dit niet in zijn voordeel. Met zijn gewaagde en zelfs gevaarlijke uitspraken zou men zich verwachten dat hij de kaart speelt van jonge rebellerende Amerikanen, maar nee. Het zijn precies deze jongeren die hem verwijten. Trump zelf spot ermee en geeft de indruk dat hij de president zal zijn “die Amerika weer groots maakt”. Dat is alleszins een uitspraak die hij gezien de huidige politieke toestanden in de wereld, niet zal kunnen hard maken. Afwachten is de boodschap.

De huidige president van de Verenigde Staten, Barack Obama, is naar Hiroshima getrokken om er de slachtoffers te herdenken van de eerste atoombom, waarmee een einde werd gesteld aan de Tweede Wereldoorlog. Weliswaar diende er nog een bom geworpen op Nagasaki toen de Jappen voorgoed door de knieën gingen. Excuses heeft Obama in Hiroshima niet uitgesproken, maar hij zei wel “dat we allemaal één grote familie vormden”. Spijtig dat ons dat niet eerder werd gezegd en vooral dat de Jappen er met Pearl Harbor er anders over dachten. Ik herinner mij vooral de strijd die de toenmalige president, Harry Truman, met zichzelf heeft gevoerd alvorens het bevel te geven om “de bom” uit te gooien. Die man besefte zijn verantwoordelijkheid en heeft echt afgezien. Het zal je maar overkomen om al tegen je zin president van de States te worden en vervolgens te moeten beslissen over de dood van duizenden slachtoffers. Vandaag spreekt niemand meer over Harry Truman, maar hij was wel een diepmenselijk president.

Er is een nuttige en prachtige taak weggelegd voor de Europese Unie, waarmee ze hun reden van bestaan kunnen uitstralen: de problemen met de vakbonden. Die knapen denken waarachtig dat ze alle rechten hebben en negeren daarbij de rechten van de gewone burger. En die zijn logisch: elke openbare dienst bestaat om het de bevolking gemakkelijk te maken. Elke reden tot staking in een openbare dienst zou moeten verboden zijn en daar zou Europa moeten over waken. Geen enkele vakbond heeft het recht om het land te ontredderen. Dat is een vereist in elk democratisch land. Tot nog toe is dat echter niet het geval en zijn de vakbonden heer en meester. Vele jaren geleden was dat ook zo in de Verenigde Staten, met aan het hoofd van elke vakbond een maffiosi. Hun macht was niet te onderschatten. Het waren toestanden die Europa best kan missen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s