Wat “zien” ik ? 174

Door Staf Knop

Indien we de 20ste eeuw de eeuw mogen noemen waarin de wereld zichzelf uitvond, dan mogen we de 21ste eeuw wel de eeuw noemen waarin de wereld zichzelf om zeep hielp. Tijdens de 20ste eeuw hebben we alles meegemaakt, de radio, de televisie en de computer, maar ook de auto en het vliegwezen. Zij die met een “groot bakkes” de wereld wilden veranderen werden de kop ingedrukt en  John F.Kennedy ging naar de verslagen vijand toe om het hen duidelijk te maken. Hij riep er “Ich bin ein Berliner”, terwijl Charles de Gaulle naar Algerije trok om hen toe te roepen “Ik heb u begrepen”. Wij hebben het ook begrepen. We hebben vooral begrepen dat ondanks alles de 20ste eeuw een gelukkige eeuw was, terwijl we de 21ste eeuw hebben ingezet in de miserie en dat diegenen met een “groot bakkes” de scepter zwaaien. In de Verenigde Staten is de kans groot dat een dergelijk “groot bakkes” het tot president schopt. De omgekeerde wereld. Mocht het zover komen dan zal de betrokkene, of Donald Trump, “Amerika weer groots maken” huilt hij. Ik wil wel geloven dat Amerika het nodig heeft om weer groots te worden, maar of Donald Trump over de hersens beschikt en de man is om het waar te maken, is de vraag waarop geen mens ter wereld het antwoord kent. Ook de Rolling Stones niet en die nu roepen dat Trump hun muziek niet mag gebruiken. Misschien worden ze later nog blij dat hij het wèl heeft gedaan. Indien ik in de plaats van Trump zou zijn, zou ik de Rolling Stones niet zoveel eer aandoen. We zullen dus nog een tijdje moeten wachten en ondertussen blijven toezien hoe men in Syrië het vredesbestand met bloed blijft overgieten. Het is de schande van deze wereld en het zal de geschiedenis ingaan als “de schande van de 21ste eeuw”. Inmiddels en volgens de jongste berichten zouden John Kerry, Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken, en de Russen alweer overeen zijn gekomen tot een bestand en zou het in Aleppo, de meest beschoten stad met het grootste aantal doden, rustig zijn. Wanneer zal het definitief eindigen en kan de wereld weer ademen?

In het Vaticaan heeft paus Franciscus de Karelprijs mogen ontvangen, een prijs die personen bekroont die zich inzetten voor de Europese eenmaking. Goed, maar niet met 28 lidstaten. Naar aanleiding daarvan heeft paus Franciscus van de gelegenheid gebruik gemaakt om de Europese leiders op te roepen en hen duidelijk te maken “de vaders van de eenmaking” niet te vergeten en “bruggen te bouwen en muren te slopen”. Hij zei ook “te dromen van een Europa waar het geen misdrijf is om een migrant te zijn”. Dat deze paus Franciscus houdt van felle uitspraken weten we nu al. In democratische termen zou het inderdaad geen misdrijf mogen zijn om een migrant te zijn, maar geen migrant die het land van ontvangst naar zijn hand wil zetten en zijn levenswijze wil opdringen. Emigreren betekent veranderen en zich aanpassen. Dat heeft paus Franciscus er niet bij gezegd, terwijl dit precies het probleem is waarmee Europa heeft af te rekenen. “Bruggen bouwen en muren slopen” is een cliché die ik al vele jaren eerder hoorde roepen. Maar ondertussen zijn de muren die werden gebouwd niet meer te tellen. Waarschijnlijk een misverstand.

Indien er tijdens de voorverkiezingen voor het presidentschap in de Verenigde Staten tussen de onderscheidene kandidaten met bakken modder werd gegooid, is het nu wel duidelijk dat Donald Trump het tot kandidaat schopt voor de Republikeinen en Hillary Clinton voor de Democraten. Tussen deze twee is de strijd nu al losgebarsten en wordt er niet met modder gegooid maar met stront. Ze hebben het beiden over de seksuele esbattementen met als grootste slachtoffer iemand die geen kandidaat is: Bill Clinton, echtgenoot van Hillary en voormalig president van de States. Dat knappe Bill het niet nauw nam met een overmatige bewondering voor de vrouwtjes kan de nu nog steeds knappe Monika Lewinsky getuigen. Eigenlijk allemaal leuke geschiedenissen. Dat zijn ze alleszins geworden, want indien er twintig jaar geleden nog afkeurend en verwijtend werd geoordeeld over de seksuele uitspattingen van bekende personen, is dat nu allemaal doodgewone kost. De mensen denken nu anders, zegt men mij, en vooral de vrouwen. Over dat “denken” van een vrouw heb ik ooit een toneelstuk geschreven voor Ann Petersen (Naakt voor Spiegel), waarmee ze vijf jaar lang in Vlaanderen heeft getoerd. Het stuk werd ook in het Frans gespeeld en gedurende drie jaar in Italië, uiteraard in het Italiaans. Toen er onlangs sprake was om het opnieuw op te voeren ter herinnering aan Ann Petersen, viel het plan in duigen en kreeg ik te horen “dat vrouwen nu anders denken” en mijn stuk dus zou verouderd zijn. Te oordelen naar de uitlatingen van beide presidentskandidaten, is mijn stuk nu nog actueler.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s