Wat “zien” ik ? 171

Door Staf Knop

In deze wereld waarin er meer gevochten wordt dan geleefd, gebeuren er dingen die mij als onbegrijpelijk voorkomen. Ik wou het eventjes hebben over Nigeria, een land waarover ik niets weet tenzij dat daar een bende terreur en verkrachting pleegt en waar er meer dan 200 meisjes spoorloos zijn. De bende zou zich Boko Haram noemen. Nu dacht ik dat er wel ergens een leger moet bestaan om dergelijke toestanden uit te roeien. Maar nee, dat duurt al jaren en Nigeria zou niet het enige land zijn waar dergelijke bendeleiders de scepter zwaaien. Waarover liggen die grote en rijke mogendheden dan te redetwisten en gaan ze ginder niet wat rust zaaien? Vooraf stelt zich een belangrijke vraag: waar halen die bendes hun wapens vandaan? Wie daarop het antwoord kent zal begrijpen dat er nog niet zo vlug een einde zal komen aan dergelijke moordpartijen.

Veel leuker is het feit dat er in dit landje, dat op de wereldkaart niet groter is dan een voetbalveld, over afzienbare tijd duizend slimme camera’s zullen bijkomen. Mij kan het geen fluit schelen waar die camera’s precies zullen staan, maar ze brengen mij wel mijn jeugd in herinnering. De tijd toen wij als poedelnaakte knapen gingen zwemmen in het Brusselse kanaal nabij de Marly, een beetje verder dan de Van Praetbrug waar er zo om het halfuur eens een auto overreed. Helemaal in de verte hoorden we vanuit de “Jardin de l’amour” de stem van Tino Rossi, die zijn eerste hit zong. Zijn stem zou ons de hele oorlog lang begeleiden met zoetgevooisde liedjes, die nog jaren daarna zouden nazinderen. Wie zou hebben durven denken dat ik zovele jaren later met deze Tino Rossi zou zitten eten in “Le Fouquets” op de Parijse Champs Elysées? Ach mensen, jullie kunnen me verwijten er altijd op terug te komen, maar ik ben op een leeftijd gekomen waarop men terugkijkt op het verleden…dat in mijn geval niet gewoon was. Het lot is mij gunstig geweest. En mijn blikken op het verleden zijn het gevolg van de huidige samenleving met slimme camera’s en angst voor terreur. Dat verdienen jullie niet. Maar het zat er wel aan te komen met al die technologische nieuwigheden.

Akkoord, ze maken het leven gemakkelijker, maar of ze het ook beter maken…

Het ziet er naar uit dat de Britten in Juni zullen kiezen voor de vrijheid…het verlaten van de Europese Unie. De peilingen stellen de premier, David Cameron, in het ongelijk. Mocht het inderdaad waar zijn dat Europa het zal moeten stellen zonder Groot Brittannië, ontstaat er voor Europa een probleem met vele facetten. Om te beginnen op economisch vlak, want dan is de kans groot dat ook de euro een been wordt gebroken. Het Britse pond zou weer tot leven worden gebracht, ook al is het nooit helemaal weggeweest. Anderzijds kan ik de Britten begrijpen, maar kan ik me ook Europa niet voorstellen zonder Groot Brittannië. Het is inderdaad mosselen zonder friet.

Zo ver zijn we nog niet, maar we kijken er wel naar uit.

Ondertussen vernemen we dat Brussel met de aanslagen in het geheugen, toeristisch aan het sterven is en dat het bekende restaurant “Comme chez soi” al personeel heeft moeten ontslaan. Dat is inderdaad een teken aan de wand, voor een nabije toekomst. Het imago van België heeft dringend een opknapbeurt nodig. En geen mens die weet hoe die er moet komen. Integendeel. De vrees voor nieuwe aanslagen is er nog niet uit, maar in het buitenland heeft die vrees enorme afmetingen aangenomen die niet te overzien zijn. Hoe kan België die wegnemen? Dat is de vraag die zich stelt en waarop het antwoord niet in zicht is.

De voorverkiezing voor het presidentschap te New York is uitgegroeid tot een spannende strijd tussen Donald Trump voor de Republikeinen en Hillary Clinton voor de Democraten. De voorsprong van Donald Trump op zijn medekandidaat, Ted Cruz, was al niet meer te overbruggen. Alleen Hillary Clinton moest nog rekening houden met haar medekandidaat ,Bernie Sanders. Haar voorsprong op Sanders was de jongste weken fel geslonken. Ze hoopte het echter te halen in “haar” New York. Uiteindelijk is gebleken dat zowel Donald Trump als Hillary Clinton New York hebben ingepalmd en is er geen sprake meer van andere kandidaten. Toen ik tijdens een rondvraag een journalist hoorde vragen “waarom ze in New York voor Donald Trump zouden stemmen”, klonk het antwoord uitbundig: “hij betaalt zijn personeel goed”. Indien dat met de waarheid strookt en het aantal mensen die voor Trump werken is enorm, dan dringt zich het vermoeden op “dat Trump het tot president kan brengen”. Zijn personeel zou alleszins niet naar Brussel moeten komen betogen voor betere lonen.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s