Wat “zien” ik ? 167

Door Staf Knop

Grote bedrijven vluchten weg uit Brussel. Dat was te verwachten. Wie naar Brussel moet dient rekening te houden dat hij bijna een halve dag moet uittrekken om er naartoe te gaan en een andere om er uit weg te komen. Nagenoeg driehonderdduizend mensen uit het binnenland werken in Brussel en verplaatsen zich dagelijks met hun eigen wagen. Zie je die trein al in gang komen? En hoe was dat allemaal te vermijden? Brussel is zowat de meest centrale stad van Europa en heeft officieel ook die stempel gekregen: hoofdstad van Europa. Daartegen was Brussel niet opgewassen, ofschoon ze er wel naar uitgroeide. Brussel werd als een mooie vrouw die iedereen wilde hebben en koesteren. Om aan die neiging te voldoen moet je er ook naartoe. Mooie vrouwen komen niet zelf naar je toe. Een vergetelheid waaraan niemand dacht. Ondertussen wordt die mooie vrouw overrompeld en stikt ze…tot ze hulpeloos zelfmoord pleegt. Wie kan dat verhinderen?

Sinds de Russische tennisster, Maria Sjarapova, bekend maakte dat ze al tien jaar Meldonium slikt, is de verkoop van dat spul in Rusland meer dan verdubbeld. Waarschijnlijk weten de Russen niet dat Meldonium een medicijn is voor hartlijders en denken ze dat het de schoonheid bevordert. La Sjarapova is immers een uitzonderlijke schoonheid met benen van hier tot ginder en ogen als sterfputten. Niet te vergelijken met de schoonheid van Marie-Jeanne, de schoonheid van Willy Naessens. De Willy beseft zijn geluk niet met een vrouw zoals Marie-Jeanne. Waar hij zich ook mag bevinden in een kiekenkot of op Waregems Koerse, de Willy roept op Marie-Jeanne en paf ze staat er. Dat zou hij met Maria Sjarapova nooit moeten proberen. Alleen…ik zou niet weten wie ik zou verkiezen: Sjarapova of Marie-Jeanne. Ze hebben alle twee hun troeven. Geef mij dan maar een pint.

Ergens heb ik gelezen dat films die lang duren, van twee tot drie uur en zelfs nog langer, over het algemeen van uitstekende kwaliteit zijn. Ik neem dat met een korreltje zout. De lengte van een film kan geen garantie zijn voor de kwaliteit van de film. De jongste tijd ben ik zowaar gedoemd om naar vele films te kijken op het kleine scherm (ik kan geen trappen meer opgaan in een filmzaal). Ja, kom, er zijn erger dingen in het leven en ik ben al blij dat ik naar die films kan kijken van in mijn zetel. En kort of lang, er worden niet veel goede films meer gemaakt. Zelfs in Hollywood lijdt men aan die ziekte en worden sommige films lang uitgerekt om toch maar een normale duurtijd (90 min.) te bereiken. Anderzijds is er het scenario en John Huston heeft ooit gezegd dat er drie dingen absoluut noodzakelijk zijn voor een goede film: 1) een goed scenario, 2) een goed scenario en 3 een goed scenario. En hoe schrijf je dat? Ik ben maar de cineast, zei John Huston, en ik laat het scenario over aan mensen die dat kunnen. Vele cineasten denken dat ook zelf te kunnen. Resultaat: vele slechte films.

Nu Chantal Pattyn manager Cultuur werd benoemd voor de VRT mogen we ons hopelijk verwachten aan wat nuttige cultuur op ons scherm. Wat is “nuttig”? Om te beginnen is er nood aan de mededeling van de programmatie in onze schouwburgen. Vandaag de dag weet geen mens wat er in deze schouwburgen op het programma staat, terwijl het bewezen is dat het volk honger heeft naar goed theater. Vorige week bevond ik me in het cultureel centrum van Heist op den Berg. Ze beschikken daar over een theaterzaal waar op dat ogenblik een voorstelling aan de gang was. Toen ik even ging kijken zag ik nagenoeg vijfhonderd mensen zitten in de zaal. Ik viel bijna om van verbazing. Men zei me dat het geregeld gebeurde. En dat is ook zo overal in het binnenland. Maar onze nationale zenders weten ons om de haverklap wel te vertellen dat een of ander duister voetbalclubje een nieuwe trainer heeft, maar over cultuur noppes. Dat is ongehoord.

Op France 3 keek ik naar “Entrée Libre”, een cultureel programma dat werd voorgesteld door Claire Chazal. Ze had de bekende acteur, Fabrice Luchini, als gast. Wie Luchini enigszins kent weet dat die man over talent beschikt om het telefoonboek voor te lezen, en het te laten klinken alsof hij Shakespeare citeert. Na hem ging ik over naar France 4 en viel er midden in een film over het leven van Françoise Sagan. Voor de zoveelste keer vroeg ik me af waarom zoiets niet kon bij ons.

Een paar dagen geleden ontploften er een paar bommen in onze luchthaven en in de metro. Er vielen meer dan dertig  doden en tal van zwaargewonden. En dàt toen er gedacht werd de grootste terrorist in de gevangenis te hebben. De moordenaars bevinden zich dus onder ons.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s