Wat “zien” ik ? 163

door Staf Knop

Tijdens het filmfestival van Berlijn heeft de ons aller bekende Franse acteur, Gérard Depardieu, fel uitgehaald naar het filmfestival van Cannes en de toekenning van de Oscars. Hij zei ook tijdens de bewuste persconferentie dat Poetin een held is in tegenstelling tot François Hollande, de Franse president. Men noemt dat “in de soep spuwen”, want het is wel dank zij het festival van Cannes dat Gérard Depardieu opgeklommen is naar de hoogste trappen van de roem. Cannes is en blijft nog steeds één van de belangrijkste filmfestivals ter wereld. Kunst bekronen en in de belangstelling brengen is belangrijk. Ik heb ooit wel te maken gehad met de inrichting van een filmfestival en wel dàt van de Experimentele Film te Knokke. De weerklank van dat bewuste festival was enorm. Ik  dweep nog steeds met de inrichting van een festival, deze keer echter voor de thrillerfilm. Ik weet niet of ik er ooit zal in slagen, maar de zevende kunst heeft me altijd nauw aan het hart gelegen. En geloof me, ik wil niet sterven zonder dat festival.

In de Verenigde Staten heeft Jeb Bush de pijp aan maarten gegeven na een nieuwe nederlaag bij de voorverkiezingen naar het presidentschap. Jeb, de jongere broer van George W. Bush de vroegere president, ziet het inderdaad niet meer zitten om nog op te tornen tegen Donald Trump, die nu voor de Republikeinen goed aan de kop ligt. In Nevada is Hillary Clinton dan weer als winnares uit de strijd gekomen. Ze laat Bernie Sanders achter zich. Ofschoon het nog lang te gaan is met de voorverkiezingen, ziet het er voorlopig naar uit dat het een tweestrijd wordt tussen Donald Trump en Hillary Clinton. Wie van deze twee zou de beste president worden? Met Hillary zou het alleszins zijn van “we drinken een glas en we pissen een plas, en alles blijft zoals het was”. Dat zou niet kunnen met Donald Trump. Na al zijn beloften is hij verplicht om voor verandering te zorgen. Of die verandering ook ten goede zou zijn van de Amerikanen is een ander paar mouwen. Misschien heeft hij een welbepaalde belofte nog niet uitgesproken, ofschoon hij de uittredende president, Obama, al zijn laksheid heeft verweten in verband met de gebeurtenissen in Syrië. Wat dàt betreft zou Trump nog voor de zo gehoopte verrassing kunnen zorgen.

Dat ze in Frankrijk de cultuur altijd hoog in het vaandel hebben gedragen is niet nieuw. Om de haverklap krijg je op hun Tv-zenders altijd wel de huldiging te zien van een kunstenaar uit welke discipline ook. Enkele dagen geleden was het de beurt aan Enrico Macias, morgen wordt Annie Girardot herdacht en vandaag kreeg Alain Delon de aandacht onder het motief “Alain Delon, die onbekende”. Alain die op dit ogenblik last heeft met zijn gezondheid, is uiteraard helemaal geen onbekende. Zijn afkomst is dat wèl, ook al werd hij in Parijs geboren. Op vierjarige leeftijd verbleef hij bij pleegouders en in verschillende opvangcentra. Zijn jeugd was er een van twaalf stielen en dertien ongelukken. Per toeval kwam hij terecht bij de film. Vrouwen hebben een belangrijke rol gespeeld in zijn leven. Aanvankelijk was er de grote liefde met Romy Schneider, later huwde hij met Nathalie Delon en zou hij ook jaren doorbrengen met Mireille Darc als vaste vriendin. Met die laatste draaide hij “Jeff”, een film die zich voor het grootste gedeelte afspeelde aan de Belgische kust. En wat gebeurde? Alain kwam naar Knokke en ik zat aan zijn zijde in de nachtclub “Bagatelle” van het “Casino Knokke”. Eigenlijk een belevenis, ofschoon ik me daarvan niet bewust was. Voor mij was Delon een acteur die ik weliswaar bewonderde, maar die ik beschouwde als één uit de artiestenwereld waarin ik leefde. Wat we vertelden herinner ik me niet, maar vele jaren later trok ik speciaal voor hem naar Parijs om er de première bij te wonen van een toneelstuk, waarin Alain de hoofdrol vertolkte. Ik zal altijd blijven betreuren dat er bij onze Vlaamse TV-zenders blijkbaar geen interesse bestaat voor dergelijke huldigingen. Zelfs Sven Gatz, de minister van Cultuur, heeft al gepleit om in het Tv-journaal meer cultuur te brengen, maar het is in dovemans oren verdwenen. Wie moet je zijn om de overplaatsing van een of andere voetbaltrainer naar een ander clubje, belangrijker te achten dan gelijk welk cultureel nieuws? Voor Marcel Stijns, mijn hoofdredacteur destijds bij Het Laatste Nieuws, was dat een reden om je aan de deur te zetten.

Door toedoen van deze “mannekes” is cultureel Vlaanderen nog amper de helft van wat het is geweest tot in de late jaren zestig. Toen gebeurde geleidelijk de grote ommekeer met “Mei ’68” en voerden de “controversiëlen” het hoge woord. Ik kon het alleen maar de tijd noemen waarin elke waarheid geweld werd aangedaan en het begrip “cultuur” met de voeten werd getreden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s