Wat “zien” ik ? 161

door Staf Knop

Enkele dagen geleden heb ik me getroost met op één avond en tot na middernacht, te kijken naar drie documentaires na elkaar op TV 5, een zender die het moet hebben van herhalingen. Deze keer ging het om een kijkje over de activiteiten van Sarah Palin, die nog onlangs haar steun verleende aan Donald Trump, die zich als Republikeins kandidaat stelt voor de nabije presidentsverkiezingen. Te oordelen naar de bewuste documentaire is die Sarah Palin geen doetje. Ze beschikt in de Verenigde Staten evenwel over een geweldige aanhang, omwille van haar stoute uitspraken en…haar verleidelijke lichaamsvormen. Ze zou echter deel uitmaken van het soort vrouwen die je met veel woorden en beloftes weten te verleiden en je dan als een baksteen laten vallen.

Dat zou niet hetzelfde geweest zijn met de beroemde Amerikaanse filmster, Grace Kelly, die de prinses van Monaco werd en over wie de tweede documentaire ging. Tijdens haar filmcarrière zou de mooie Grace Kelly heel wat vrienden gekend hebben: Carry Grant, Frank Sinatra, James Stewart, en nog meer. In 1956 huwde ze echter met prins Rainier van Monaco en was het afgelopen met haar filmcarrière. Ze kwam om het leven tijdens een auto-ongeval. Uit de documentair bleek duidelijk dat ze het einde van haar filmcarrière altijd betreurde, ondanks haar leven als een sprookjesprinses. Over haar huwelijk met prins Rainier werd een bijzonder foto-boek gemaakt met zijde kaft en waarin het wapen van het prinsdom eveneens in zijde werd verwerkt. In de bewuste documentaire werd gezegd dat Grace achteraf weigerde om in dat boek nog een blik te slaan. En geloven of niet, maar ooit heeft ze mij zo’n boek gegeven. Ik koester het nog steeds.

De derde documentaire ging over Jackie Kennedy, de mooie echtgenote van John F.Kennedy, de in 1963 vermoorde president van de Verenigde Staten. Het leven van Jackie, die eigenlijk Jacqueline Bouvier heette, is niet alledaags geweest. Als weduwe van John Kennedy huwde ze met de steenrijke Griekse reder, Aristoteles Onnassis, met wie haar leven ook al niet van een leien dakje liep. Met John Kennedy was het geen geheim dat hij liefst met alle Hollywoodse schoonheden in de koffer wilde, om te eindigen met Marilyn Monroe, die al in 1962 zelfmoord pleegde. Al onmiddellijk na de aanslag op president Kennedy in 1963 te Dallas, liet Onnassis zijn minnares, Maria Callas, stikken aan de andere kant van de wereld, om werk te maken van de mooiste weduwe ter wereld. Hij moest er niet de minste moeite voor doen…want Jackie hield van de poen.

Met veel interesse keek ik naar het verhaal van deze drie vrouwen omdat ze leefden tijdens mijn wereld, wat ik letterlijk bedoel. Alleen met Grace Kelly mocht ik enkele woorden spreken. Terug kijken op het leven van deze dames deed me sterk beseffen hoe kort en broos het leven eigenlijk is en hoe weinig een mens te betekennen heeft.

Op 83-jarige leeftijd is Eddy Wally overleden. Ofschoon hij in de jaren zeventig voor mijn deur stond te zingen op de markt in Knokke, heb ik die man nooit persoonlijk ontmoet. Maar ik had groot respect voor hem en zag in hem het symbool van Vlaanderen. Ik beschouwde hem als de enige overblijver van die kerels die ik in mijn jeugd zag staan zingen op de markt in mijn dorp. Eddy Wally was een fenomeen dat we moeten eren. Ik zal zijn muziek en zijn persoonlijkheid in het Vlaamse landschap missen.

Vorige zondag heb ik op Arte gekeken naar de oorlogsfilm “Amen” van Costa Gavras. Je moet wel degelijk Costa Gavras zijn om het leven in beeld te brengen van de Duitse Waffen SS-luitenant, Kurt Gerstein, die tijdens de oorlog dacht een ontsmettingsmiddel naar Auschwitz te sturen, terwijl het in werkelijkheid om het Zyklon B-gas ging waarmee miljoenen joden werden vermoord. Toen hij de waarheid vernam trachtte hij de Paus in te lichten en ook het Duitse volk. In de film geraakt hij tot bij de Paus, maar botst er op tegenstand. In werkelijkheid is hij nooit tot bij de Paus geraakt.

Costa Gavras heeft de pil voor de katholieke kerk met veel diplomatie wat verzacht, wat zijn film niet minder interessant maakte. Kurt Gerstein belandde uiteindelijk in een militaire Franse gevangenis, waar hij in 1945 zelfmoord pleegde. Zijn kinderen en vele anderen hebben die zelfmoord altijd betwist. Twintig jaar later werd Kurt Gerstein in ere hersteld.

De film van Costa Gavras is een document, dat de algemene belangstelling verdiende omdat er duidelijk in getoond wordt dat sommige oorlogstoestanden niet worden uitgevochten aan het front. De Holocaust is er slechts één van.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s