Wat “zien” ik ? 160

Door Staf Knop

Vorige week hebben we ons nog eens rekenschap kunnen geven van de ware reden van bestaan van de televisie. Tijdens een vergadering van het Europees parlement hebben we kunnen zien hoe Louis Michel, de vader van de Belgische premier, uit zijn krammen schoot in verband met de Deense beslissing om de vluchtelingen die hun land binnen willen, te laten betalen. Louis Michel vindt dit schande. Hij is een braaf man en vond de goedkeuring van vele parlementariërs, allemaal brave mensen. Het zal de Denen worst wezen. De manier waarop Louis Michel zich verzette werd in de hele wereld getoond. Dat was goede televisie. Maar wie heeft er nu eigenlijk gelijk? Dat de Denen met hun beslissing de Democratische wetten overtreden is een feit. Maar jongens, vroeg of laat zal Europa drastisch moeten optreden tegen die vluchtelingenstroom en de criminaliteit die het teweeg brengt. Denemarken is alleen de tijd voorop…en is zelfs niet het eerste Europese land om dergelijke maatregel toe te passen. Of probeer je maar eens definitief te vestigen in Zwitserland, zonder te kunnen bewijzen dat je rijk genoeg bent om in je eigen onderhoud te kunnen voorzien. Zo zie je maar, er is niks nieuw in de wereld. Waarmee ik niet wil zeggen dat Louis Michel geen gelijk heeft met zijn uitval. Integendeel. Maar de Denen, die bekend staan als zware drinkers, zijn nu eenmaal nuchtere mensen. Ze laten ook niet met zich sollen. Hun beslissing is daarvan alleen maar het bewijs.

Donald Trump, de Amerikaanse presidentskandidaat voor de Republikeinen, vindt Brussel een Hellegat, terwijl het twintig jaar geleden zo’n mooie stad was. Dat heeft hij gezegd tijdens een van zijn fantastische spreekbeurten, waarmee hij het hart van de Amerikanen wil winnen. Hij zit fout. Om te beginnen houden de Amerikanen van Brussel, omdat het er nog zo middeleeuws uitziet, en bovendien zag Brussel er twintig jaar geleden precies uit zoals nu. Vijftig jaar geleden was dat anders, toen was Brussel een paradijselijke stad. Donald Trump doelt natuurlijk op de jongste terroristische gebeurtenissen en de betrokkenheid van Brussel met Sint Jans Molenbeek. Maar dat was twintig jaar geleden ook al het geval, maar de overheid in Molenbeek sloot de ogen. Indien er toen ingegrepen werd zou het allemaal anders geweest zijn. Dat zijn uiteraard vijgen na Pasen, maar het imago van België lijdt er nu sterk onder. Er zal veel nodig zijn om het “een opkuisbeurt” te geven.

Omdat ik een trouwe kijker ben van het programma “Terzake” op Canvas, voel il me bijna verplicht om hier mijn bewondering uit te drukken voor de journalistieke bekwaamheid van Katleen Cools. Als oud-journalist besef ik hoe delikaat het is om bepaalde overheidspersonen op de rooster te leggen en waarheden uit te lokken. Mevrouw Cools beschikt over het journalistieke talent om dàt te bereiken. Ik wilde dit even kwijt.

De Australische actrice, Cate Blanchett, die we de jongste jaren hebben leren kennen langs de film, begon haar carrière eigenljk bij het theater en wel omstreeks de jaren 90 bij de Sydney Theatre Compagny. Ze is nu teruggekeerd naar dit gezelschap, waar ze met groot succes optrad in “The Present”, een bewerking van Tsjechov’s “Platonov” en waarin Cate de rol vertolkt van Anna Petrovna. De volledige productie gaat nu ook naar Broadway, het mekka van het Amerikaanse theaterleven. Wie op Broadway een beurt krijgt betekent meteen de werelderkenning. Cate Blanchett is niet aan haar proefstuk met het vertolken van een schitterende vrouwenrol. Ze was al eerder te zien als Blanche Dubois in “A Streetcar Named Desire” (Tramlijn Begeerte) van Tennessee Williams. De rol van Blanche Dubois wordt algemeen beschouwd als de mooiste vrouwenrol in het theater. En hier hier kan ik het niet laten om in alle bescheidenhetd op te merken, dat bij de Italiaanse première in 2002 van mijn toneelstuk “Houcciso un uomo” te Palermo, werd gezegd en geschreven dat de vrouwenrol mooier is dan die van Blanche Dubois, omwille van de veelzijdigheid. Het ging om “Naakt voor Spiegel”, een stuk dat ik schreef voor Ann Petersen en waarmee ze vijf jaar toerde in Vlaanderen. Het was haar laatste toneelrol. In Italië werd het stuk nog gespeeld in Napels, Rome en Milaan. Het stopte in 2005. Sindsdien werd het in Vlaanderen nooit meer gespeeld en werd er over de Italiaanse voorstellingen met geen woord gerept in de Vlaamse media. Alleen verschenen er twintig lijnen in een Vlaamse krant. Waarmee nog eens werd bewezen “dat men nooit sant in eigen land is”.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s