Wat “zien” ik ? 157

Door Staf Knop

Het is een echte plaag geworden. Niet alleen in Keulen werden tijdens de Nieuwjaarsperiode vrouwen aangevallen, maar ook in meerdere Europese steden. En wat dacht je? Die jonge Afrikanen die alleen maar vrouwen hebben gezien in lange rokken en met bedekt gelaat, komen hier naartoe en zien hier al die mooie poezen met benen van hier tot ginder en borsten als bumpers. En mannen zijn maar mannen. En dan komt die Sarkozy, die Franse president uit de jaren stillekes, hier uitroepen “dat verdrag van Schengen dood moet”. Het had zelfs niet mogen bestaan. Maar ja, Europa zou een paradijselijke democratie worden. Het kan gewoon niet. En zeker niet met die 28 landen. Ik zei het hier al eerder, met veertien was er nog wat van te maken. Want Europa is een goed idee. Maar niet zoals het nu is. Zelfs met veertien landen zou het verdrag van Schengen niet mogen bestaan. De wereld is geen lachertje en elk volk heeft zijn eigenheid. Daaraan valt niet te tornen. Het enige waaraan moet gewerkt worden zonder ophouden is…de beschaving. Overal ter wereld. Pas dan zal men over een paradijselijke democratie kunnen spreken. Dat Angela Merkel ondertussen is gaan beseffen dat een miljoen vluchtelingen voor het Duitse rijk niet zo heilzaam is als ze aanvankelijk dacht, blijkt duidelijk na haar uitspraak “dat alle criminelen buiten moeten”. De Duitsers zullen blij zijn. Maar hoe wil Angela dat hard maken? Het staat niet op hun gezicht geschreven en ze zullen alleen kunnen aangeduid worden “als het kwaad is geschied”. Dus te laat. Het wordt zo stilaan klaar en duidelijk dat het Europa van vandaag niet is geworden wat ze gehoopt hadden. De “vrouw van het afgelopen jaar” kan er nu ook niet meer mee lachen.

De kansspelcommissie pleit er voor om de gokkers in de Belgische casino’s opnieuw toe te laten om te roken. Er zouden steeds minder bezoekers komen opdagen. Indien dat rookverbod een slechte zaak is voor de casino’s, dan is dat niet minder waar voor de cafés. Anderzijds is het ook zo dat de casino’s nog met andere problemen hebben af te rekenen. De grote schuldige van de huidige situatie is echter de “éénarmige bandiet” of de jackpot. Dertig jaar geleden dachten de casinobazen hun heil te vinden in de jackpot. Ze werden zomaar lukraak in elk casino geplaatst en beseften niet dat ze hierdoor de casino’s omtoverden tot speelholen of Luna Parken. Het ware casinopubliek liet het afweten. De luxesfeer van het casino was weg en dat werd moordend. Kwam daarbij internet opdagen en de casino’s zouden het geweten hebben. De uitbating van een casino in België heeft inderdaad niets te maken met een speelhol. Het zijn fabeltjes die de goedgelovige Belg zijn bijgebracht door films.

In Parijs is de Franse couturier, André Courrèges, overleden op 92-jarige leeftijd. Als couturier stopte hij al in de jaren negentig. Zo gezien zou ik zijn overlijden geen grote gebeurtenis noemen, maar de man die in zijn tijd “de Picasso van de mode” werd genoemd verdient veel meer aandacht. Vooral de mannen moeten hem dankbaar zijn, want indien de kortgerokte vrouwen er al jaren verleidelijker uitzien dan ooit, dan is dat voor een groot gedeelte te danken aan André Courrèges. Zijn stijl om met geometrische vormen en lijnen te werken leidde hem naar “het mini-rokje” en de tot recht komende benen van de vrouw. Onbewust en voor vele mannen werd de wereld plots veel mooier. Een lichtpunt in deze tijden van geweld en terreur.

Koen De Bouw gaat naar Amerika. Het zou de titel kunnen zijn voor een film. Hij is niet de eerste en zal ook niet de laatste zijn.  Steeds meer van onze acteurs en actrices zetten stapje in de wereld. Na Matthias Schoenaerts is het lijstje al wat langer geworden en het is hen allemaal gegund. Ik zou het leuker vinden indien onze cineasten wat meer kwaliteitsfilms zouden afleveren waarin onze acteurs kunnen schitteren. Vorig jaar werden er vijftien Vlaamse films op de markt gebracht. Slechts drie of vier vielen te waarderen en kunnen mededingen met de internationale productie. De fout ligt echter niet bij de acteurs of bij de regisseurs, maar wel bij de scenaristen die niet erg inventief zijn en blijven herinneren aan “Het Gezin van Pamel” en “Pallieter”. De originaliteit is en blijft verte zoeken, ofschoon dit een eerste vereiste is en zeker voor een klein land dat zich wil manifesteren in een kunst die overal ter wereld sterk in de belangstelling staat. Vlaanderen heeft alles om zich op de voorgrond te werken en onze acteurs en actrices in huis te houden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s