Wat “zien” ik ? 154

Door Staf Knop

Niet minder dan 33 islamitische landen hebben samen met Saudi-Arabi¨een “islamitische militaire coalitie” gevormd tegen alle vormen van terrorisme. De acties zullen dus niet alleen gericht zijn tegen de IS, maar ook tegen die bendes die zo welig tieren in Afrika. Er zal ook samengewerkt worden met andere landen en internationale organisaties. Met dergelijk vooruitzicht moet elke gewone burger zijn blikken kunnen richten naar een toekomst zonder oorlog, zonder geweld en banditisme. Te schoon om waar te zijn…ofschoon ik me niet kan herinneren dat dergelijke overeenkomsten al eens eerder werden afgesloten in het verleden. Alleen…indien men die beloften wil hard maken, zal er nog veel moeten gebeuren. Ik denk daarbij vooral aan de wapensmokkel of de manier waarop die terroristische bendes aan wapens geraken. Dat is het addertje onder het gras. Hoe dan ook, kijkt de wereld uit naar resultaten.

Dat de Russische president, Vladimir Poetin, Turkije niet in zijn hart draagt weten we nu al. Vooral sinds de Turken dat Russisch vliegtuig aan flarden hebben geschoten zit het scheef. Nu verwijt Poetin de Turken daarmee “het gat hebben willen likken van de Amerikanen”. Ik vraag me af wat Poetin met dergelijke taal wil bereiken. Temeer omdat hij nu ineens de Amerikaanse presidentskandidaat, Donald Trump, “een flamboyante, een intelligente en erg getalenteerde man” noemt. En om tot deze vaststelling te komen kan Poetin zich alleen maar steunen op de uitspraken van Trump in verband met de moslims, die hij uit de States wil. Wat heeft Poetin daarmee te maken? Hij bewijst alleen maar dat al die handdrukken met Obama of welke Amerikaanse leider ook, een spel is. In werkelijkheid wenst hij de Amerikanen naar de hel, terwijl de wereld hoopt en roept om eensgezindheid tussen deze twee grootmachten. Om te geloven dat het niet kan en dat het nooit zal gebeuren. En nochtans…hoe mooi leek het ons niet toen Jeltsin en Bill Clinton het destijds samen uitproestten en bijna stikten van het lachen. Dat was het beeld waarvan de hele wereld nu droomt.

Dat het recht om te staken niet alleen gevolgen kan hebben binnen onze grenzen, blijkt nu uit de spontane staking bij de loodsen in de havens van Antwerpen en Gent. Dat zijn de zorgen die Eddy Bruyninckx, gedelegeerd bestuurder van de haven van Antwerpen, zich maakt. De imagoschade die de staking veroorzaakt acht hij veel groter en veel belangrijker dan de rechtstreekse schade. “Onze klanten zien enkel dat de dienstverlening niet gewaarborgd wordt en dat de betrouwbaarheid niet verzekerd is” zegt Eddy Bruyninckx. En hij heeft gelijk. Dergelijke stakingen zijn uit den boze en zijn nooit goed voor het imago van een bedrijf, waarvan het actieveld vooral gericht is op het buitenland.

Nu zijn de Verenigde Staten, Rusland, China, Frankrijk en Groot – Brittannië het plots eens geworden over een resolutie over een politieke oplossing voor de burgeroorlog in Syrië. De Veiligheidsraad bij de Verenigde Naties moet het nog allemaal goedkeuren, maar daar kunnen geen twijfels over bestaan. Het is iets dat al veel eerder had moeten gebeuren. Maar nu pas kunnen de Verenigde Staten en Rusland daarover een akkoord sluiten. Waar een wil is, is er een weg. We kunnen maar hopen dat er eindelijk opnieuw rust en vrede kan heersen in de wereld. Nu de islamitische landen er werk willen van maken en de grootmachten in het Westen het eens zijn, ziet het er naar uit dat het aan de horizon wat helder gaat worden.

Dat Stijn Coninx een uitstekend cineast is die precies weet waar de zwakke plekken van het publiek liggen, is al sinds “Daens” geen geheim meer. Hij bewees het nog maar eens met de schitterende film “Marina”, die nu op EEN werd uitgezonden. Het gaat hier in principe om de verfilming van het levensverhaal van Rocco Granata, de Italiaanse zanger die het in Vlaanderen maakte en tot ver buiten de grenzen beroemd werd, voornamelijk met het liedje “Marina”. De film is echter veel meer dan dat en het is daar waar Stijn Coninx zijn stempel op drukte. En wat voor een stempel! Het Italiaanse gezinnetje Granata wijkt uit naar Vlaanderen, waar de vader in de kolenmijn zijn verdienste zoekt. Hij is niet de enige en het verhaal is ons niet onbekend. Alleen de jonge Rocco zorgt voor de nieuwigheid. Het behoort echter tot de kunst van Stijn Coninx om de twee te mengen en er  een hoogst interessante maatschappelijke film uit te toveren. Zo kennen we Stijn Coninx. Met deze film, net zoals met “Daens”, neemt hij ongetwijfeld een vooraanstaande plaats in in de geschiedenis van de Vlaamse film, die met de jaren zeer belangrijk is geworden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s