Wat “zien” ik ? 152

Door Staf Knop

Brussel mag dan beschouwd worden als de hoofdstad van het kattenkwaad, het blijft tenslotte ook de meest aantrekkelijke stad ter wereld. Voila! Het mag wel eens gezegd worden. Omdat het mijn stad is. En iedereen wil er zijn. Ze komen vanuit gelijk welk duister gat in de jungle naar Brussel. Ik kan Lucas Vander Taelen best begrijpen wanneer hij een soort pamflet laat circuleren op internet, waarin hij beschrijft in een Brusselse wijk te wonen, waarin hij door de allochtonen als een vreemdeling en een racist wordt bekeken. Arme Lucas toch. Lucas is een echte Brusselaar. Het is niet de eerste keer dat hij het opneemt voor zijn stad. En het is ook niet de eerste keer dat zijn stem als in de woestijn klinkt. Waarom zou hij niet ondergaan wat de hele wereld ondergaat? In de Verenigde Staten komen daar nu ook lijken bij te pas. Op die manier is dat in Brussel niet het geval. En nochtans, er is geen mollengat meer dat niet door de politie wordt uitgekamd. Zo is Brussel ook de meest veilige stad ter wereld. Of hoor je niet goed.

Ofschoon ik al mijn hele leven belangstelling had voor de internationale politiek, de actualiteit en de samenleving over het algemeen, lijkt het me de jongste jaren minder goed te gaan met de wereld. Door omstandigheden zag ik heel veel films al van toen ik tien was. En het was mijn ziekte om elke film die ik zag te analyseren, ik wilde weten hoe ze het verhaal in elkaar hadden gebokst. Ik zou later scenarist worden. Vandaag wil ik weten hoe de wereld in elkaar zit en mijn conclusie is geen bestseller of geen Oscar. Deze wereld is niet meer wat hij ooit is geweest. Soms heb ik de neiging om de huidige situatie te vergelijken met de oorlogstijd, toen een groot gedeelte van Europa door het vijandige leger werd bezet. Het eten was gerantsoeneerd en we leefden met bepaalde beperkingen en dat wisten we. Desondanks voelden we ons niet ongelukkig, want…we wisten dat het eenmaal zou voorbij zijn en de zon zou schijnen. En nu? Wat weten we? Noppes! Met “Othello” heeft Shakespeare ooit een stuk geschreven over de twijfel, die Othello wordt ingepompt door Yago. En zelfs de twijfel is ons niet gegund, terwijl de onwetendheid tot drama’s leidt. Zo is de wereld vandaag. Voor hoelang? Wie zal het zeggen?

Marine Le Pen, de dochter van je weet wel en voorzitster van het Front National in Frankrijk, kan dan wel de regionale verkiezingen winnen, ik zie ze nog geen president worden van Frankrijk. Hoewel, je weet maar nooit. De Fransen zijn romantische zielen en dwepen nog met “Assepoester”. Sprookjes zijn de wereld niet uit in Frankrijk. En wie weet…in de Verenigde Staten ook niet met Hillary Clinton. Maar zij verdedigt wel andere waarden dan Marine Le Pen, die een terugkeer wenst naar het Frankrijk van “we blijven onder ons en alle anderen buiten”. Misschien heeft ze wel gelijk, ofschoon ik een dergelijke terugkeer niet meer mogelijk acht. Europa heeft het veel te braaf gezien en zich open gesteld. Dat is die andere wereld niet ontgaan. De Fransen, zoals de rest van Europa, zullen hun geschiedenis moeten herschrijven. En ik betwijfel of Marine Le Pen daartoe in staat is. Haar vader alleszins niet.

De Amerikanen weten niet meer waar hunne kop staat. Terwijl Donald Trump staat te roepen dat de moslims niet meer welkom zijn in de Verenigde Staten, wil president Obama de IS vernietigen met zijn bombardementsvliegtuigen en wil hij van geen grondtroepen weten, wordt zowel de ene als de andere op alle banbliksems onthaald. Maar ze zijn het allemaal eens: het terrorisme moet stoppen. Blijft de vraag waarop niemand het antwoord kent: Hoe? Dat Donald Trump het zal kunnen schudden voor het presidentschap is nu al duidelijk. Dat iedereen naar Hillary Clinton kijkt ook. Maar heeft zij de kracht om de nieuwe “ijzeren dame” te worden en alle onheil aan te pakken op de manier die iedereen wenst? We kijken er naar uit?

Naar aanleiding van de creatie van “Mijn Geweten en Ik”, in 1960 in de Antwerpse KNS, schreven Hubert Lampo (De Volksgazet), Paul van Morkhoven( De Standaard) en Bert Van Kerkhoven (BRT), dat ik de Nederlandse taal opnieuw had uitgevonden en haar de vlotheid had meegegeven die zo kenmerkend was bij onze zuiderburen. In 1990, naar aanleiding van de creatie “Naakt voor Spiegel” kreeg ik te horen en te lezen “een purist te zijn van de Nederlandse taal”. Het streelde mijn ijdelheid. Vier jaar geleden, bij het verschijnen van mijn boek “Wilhelmstrasse 119 Berlijn”, schreef men “dat het zo vlot leest en men het boek niet kan neerleggen”. Vandaag zou ik mijn taal moeten spekken met woorden zoals “Shit” en “Fuck You”, om nog te zwijgen van “Cool” en andere idiotie. Het spijt me, mensen. Maar ik zal mijn taal blijven respecteren.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s