Wat “zien” ik? 149

Door Staf Knop

De fameuze vergadering op Malta van de Europese Commissie en de lidstaten om een oplossing te vinden voor de vluchtelingenstroom naar Europa, resulteerde in het besluit om samen 3,6 miljard euro op tafel te leggen voor Afrika, om de toestand aldaar te stabiliseren en de migrantengolf te beperken. De Europese Commissie geeft 1,8 miljard euro en de lidstaten evenveel. Voor België komt dat neer op tien miljoen euro. Die Afrikaanse leiders hebben allemaal een gat in de lucht gesprongen. Het moet zijn dat er daar op Malta heel wat naïevelingen bij elkaar zaten, die het probleem naar Afrika verplaatsten terwijl het zich in Syrië afspeelt. Anderzijds heeft men met geld nooit iets opgelost. En zeker niet deze vluchtelingenstroom die met geen voorgaande te vergelijken is. Het gaat hier duidelijk niet om een volksverhuizing uit armoede, maar wel uit angst voor het geweld. Alleen het indijken van het bewuste geweld kan oplossing brengen. Ik vind zelfs dat er ergens een addertje onder het gras moet zitten. Het lijkt me inderdaad niet logisch dat er ineens zoveel mensen tegelijk zich willen verplaatsen. Wie zal het zeggen?

Tijdens mijn lange carrière als film- en theatercriticus heb ik ontelbare proces- theaterstukken en films gezien, waaronder ik me “De Nacht van de 16de januari” van Ayn Rand herinner en vooral “Twelve Angry Men”, de film van Sydney Lumet. Onder alle films uit het verleden heb ik geen gelijkenis gevonden met “Het Vonnis”, de film van Jan Verheyen die ons door VTM werd aangeboden, echter zonder de generiek die er op het einde van de film beestachtig werd afgerukt. Het is hier niet de plaats om aan “Het Vonnis” een uitgebreide bespreking te wijden. Het gaat weliswaar om een boeiende, interessante en schitterende film waarmee Jan Verheyen dient te worden gerekend onder de beste internationale cineasten. Hij heeft niet alleen het risico genomen om het rechtssysteem in een democratie op de korrel te nemen en te bewijzen dat niets perfect is. Een procedurefout in een rechtszaak kan zware gevolgen hebben. Dergelijke films vallen of staan met de pleidooien die er in voorkomen en die waren uitzonderlijk knap bedacht in “Het Vonnis”. Ook de vertolking bleek uitstekend maar verdiende door VTM geen erkenning. Op deze fout heb ik al herhaaldelijk gewezen. Met “Het Vonnis” beschikken we over een film die bij de TV-voorstelling best zou gevolgd worden door een debat. Hat zou een leerzame TV-avond worden. Mogelijk heeft Jan Verheyen met deze film een beetje te hoog gegrepen voor het groot publiek, maar het blijft een schitterende en zeer verdienstelijke prent.

Over de terroristische aanslagen in Parijs is al alles gezegd en kan ik alleen mijn medeleven uitdrukken met de slachtoffers en hun familie. Dat met deze aanslagen de wereld in rouw wordt gedompeld is niet nieuw. We hoeven ons maar 11 september 2001 in New York te herinneren. En eigenlijk kwam er nooit een einde aan. De ogen van alle wereldleiders werden geopend, zonder echter de daders van het kwaad te kunnen zien. Er wordt gestreden tegen een onzichtbare vijand. Het is een toestand waarmee deze wereldse samenleving nooit kennis heeft gemaakt. Het heeft echter niet te maken met een raadsel, want na elke aanslag wordt duidelijk gezegd uit welke hoek het komt. Het zijn er meerdere. We kunnen alleen maar vertrouwen op de wereldleiders en hopen dat ze de bewuste “hoeken” weten uit te schakelen en de wereld in vrede doet leven.

In de Verenigde Staten loopt de verkiezingsstrijd gezapig verder en ziet het er naar uit dat Hillary Clinton voorlopig de scepter zwaait. Bij de Republikeinen heeft Donald Trump wat van zijn pluimen verloren en zal hij het moeilijk krijgen om tegen Hillary op te tornen. Ze heeft ook zoveel troeven in de hand. Ze was al eens First Lady en minister van Buitenlandse Zaken. En ze is vooral de vrouw van Bill Clinton die nog steeds “de chouchou” van de Amerikanen is gebleven. Ogenschijnlijk heeft dat allemaal niets te maken met de verkiezing van een president, maar in het geval van Hillary Clinton zou het wel eens anders uitvallen. Vandaag de dag heeft het weinig zin wat je zegt en doet, het volstaat dat je er “cool” uitziet. En Hillary Clinton heeft het allemaal. Zij zou gebeurlijk de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten zijn, wat kerels als Sitting Bull en Buffalo Bill in hun kist zou doen rechtstaan en de tomahawk doen opnemen. Ik zou God danken indien ik het nog allemaal zou mogen meemaken, want indien er geen Amerikaanse western is die ik niet heb gezien, belooft dit de mooiste te worden. En indien er iets is waarin de Amerikanen sterk zijn, dan is het in het maken van films en de western in het bijzonder. Ik geraakte er nooit op uitgekeken en dacht dat John Ford en John Wayne eeuwig waren. Helaas, hebben ze een plaats gekregen op de eeuwige jachtvelden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s