Wat “zien” ik ? 147

Door Staf Knop

Vreemd toch. In dit land mag een voetbaltrainer of een gewone voetballer niet ergens zijn behoefte doen of het staat in alle kranten, terwijl onze TV-zenders er eindeloze gesprekken aan besteden. Ondertussen snoept Hollywood onze acteurs en regisseurs weg, waar amper een kort bericht of niks wordt over gezegd. Ik weet niet wat jullie daarover denken, maar je hoeft nu niet precies met Shakespeare in bed te kruipen om deze stand van zaken te misprijzen. Het is allemaal begonnen met Matthias Schoenaerts toen la Schauvliege hem Schoenmaker noemde, maar ondertussen werd Johan Heldenbergh door de Amerikanen op de kop getikt en volgen nu Kevin Janssens, Veerle Baetens, Louis Talpe en Pronk, die gast die “D’Ardennen” maakte en nu ook Pieter Van Hees. Over Erik Van Looy zullen we het niet hebben, want hij bedankte er voor. Het bewijst allemaal dat we goede acteurs en regisseurs hebben, maar niet de poen om fantastische films te maken. En dat hebben ze in dat voetbalwereldje wèl. Dat er al jaren in gesjoemeld wordt met miljoenen maakt blijkbaar niks uit. Maar waarom bieden onze TV-zenders hen zoveel zendtijd en niks over onze film- en theaterwereld? Of moeten we er iets achter zoeken?

Dat deze wereld niet meer is wat hij is geweest, blijkt nagenoeg dagelijks uit de wereldactualiteit en de vele problemen die maar geen oplossing krijgen. De laksheid viert hoogtij. Wat vroeger in een oogwenk tot een beslissing kwam vergt vandaag maanden, om nog niet meer te zeggen. Negentien Europese ministers van Buitenlandse Zaken met die van Iran er bij, hebben de koppen bij elkaar gestoken en kwamen tot het besluit om het over een maand nog eens te doen. Het gaat namelijk over Syrië en de moorden die er schering en inslag. Een situatie met de vluchtelingencrisis als gevolg en die Europa op haar grondvesten doet daveren.

Vorige zondag keek ik om 13 u. naar het Nieuws op VTM en moest ik vaststellen dat de algemene berichtgeving me maar half voldeed. Na twintig minuten riep Dany Verstraete uit “en nu tijd voor de sport”. Hij riep dit uit op een toon die mij het gevoel gaf “alsof hij niet alleen blij was, maar me ook wilde uitschijten”. Ik geloof nochtans niet dat hij mijn Blog leest, waarin ik al herhaaldelijk heb gewezen op het gebrek aan cultureel nieuws in het Nieuws op de Vlaamse zenders. Dat ik niet de enige ben werd al bewezen door de wens van het publiek bij een onderzoek door de minister van Cultuur en Media. De bewuste zenders lappen het allemaal aan hun laars. Toch zal ik er blijven op wijzen, wat ik al deed in 1991 tijdens mijn praatshow waarin ik Gaby Feyaerts, toenmalig hoofd van het Nieuws bij VTM, als gast had. Ik vroeg haar toen waarom ze het Nieuws voortaan niet zou besluiten met een culturele actualiteit. Twee weken later was het zover. Ze besloot het Nieuws met voetbal. Het zal mij altijd blijven vervolgen.

Australië schaft het verlenen van adellijke titels af. Ik vind dat spijtig want zo’n titel is tenslotte een vorm van erkenning, ook al kan je er verder weinig of niks mee doen. Ik vind dat ook niet nodig, maar op het ogenblik zelf schenkt het je wel een bepaalde dosis aan voldoening. Al in 1962 heeft koning Boudewijn mij tot Ridder geslagen en om eerlijk te zijn: ik was het sinds lang vergeten. En ik geloof dat diegenen die het zouden moeten weten, het ook vergeten zijn. Op het moment zelf streelde het mijn ijdelheid, maar met de jaren heb ik wel geleerd dat het woordje “ijdelheid” een begrip is dat aan mij is voorbijgegaan. Het belet allemaal niet dat ik het zou betreuren moest ook in België het verlenen van een adellijke titel afgeschaft worden. Het spreekt tot de verbeelding en ik vind dat de “verbeelding” aan niemand mag voorbijgaan. Alleen de werkelijkheid zou soms beter aan ons voorbijgaan.

De Kampioenenfilm is een publiek succes. Ik kan daar goed mee leven, hoewel ik nooit een volledige aflevering van de TV-serie heb gezien. Het is als het ware een herinnering aan de vele blijspelen die destijds in onze schouwburgen werden opgevoerd. Ik herinner me vooral “De Wonderdoktoor” van Jos Jansen, waarin Jan Cammans schitterde. Ik vind trouwens dat onze cineasten niet genoeg putten uit deze bestaande toneelstukken. Het is alleszins verkeerd om er zijn neus voor op te trekken wanneer men weet dat Hollywood zijn grootste successen te danken heeft aan verfilmde toneelstukken. Zestig percent van de vroegere Hollywoodse filmproductie waren verfilmde theaterstukken. Of wisten jullie niet dat “Some Like it Hot” met Marilyn Monroe, Tony Curtis een Jack Lemmon, de verfilming is van een Frans toneelstuk? En dat “Casablanca” een toneelstuk was? Ik zou er zo honderd kunnen opnoemen. En wat gedacht over “De Dood van een Handelsreiziger” van Arthur Miller en dat al herhaaldelijk werd verfilmd?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s