Wat “zien” ik ? 144

door Staf Knop

Deze wereld is niet meer plezant. Jongeren zien de toekomst somber in. Tot deze conclusie is de socioloog Mark Elchardus gekomen, nadat hij 2000 gesprekken had gevoerd met Belgische jongeren voor zijn boek “Voorbij het narratief van neergang”. De brave man had zich die moeite kunnen besparen. Ik had het hem zo kunnen zeggen. Dat zou ik gekund hebben omdat ik één van de weinigen ben die de vergelijking nog kan maken met de vooroorlogse samenleving. Vooral de ontwikkeling van de technologie is ons niet zo gunstig als we het ons voorstellen. Eigenlijk is het allemaal begonnen met het ontstaan van de televisie. Nochtans…geen mens zou dit medium willen missen. En dat is ook zo voor de GSM en de computer. Ik zal de eerste zijn om dat te bevestigen. Ik zal echter ook de eerste zijn om te beweren dat de mensen en vooral de jeugd veel gelukkiger leefden tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw. De tweede helft van deze eeuw heeft de wereld totaal omver gegooid en alles laten veranderen. En als ik zeg “alles”, dan bedoel ik ook de manier van denken . De mensen zijn ook geestelijk volledig veranderd. Het liefst bijten ze de kop af van hun buurman. Dat alleen al volstaat om de wereld niet meer plezant te maken. En geloof mij…een oorlog zoals we die tot twee keer toe hebben meegemaakt, heeft daar niets mee te maken. Het leven draait niet meer om de romantiek, maar wèl en overal om het geld. Om dàt te bereiken is er een wedloop ontstaan die zelfs tot misdaad leidt. Zo is de wereld vandaag. Niets is nog wat het is geweest. Zelfs de muziek is niet meer in staat om de zeden te verzachten.

Het zal je maar overkomen. Een van de Amerikanen die de aanslag op de Thalys trein hebben verijdeld, Spencer Stone, die een paar weken geleden ontsnapte aan een schietpartij, werd deze keer in Sacramento het slachtoffer van een steekpartij. Hij kreeg meerdere messteken, maar is niet in levensgevaar. Volgens het Amerikaanse leger heeft dit niets te maken met zijn heldendaad op de Thalys en gaat het om een toeval. Hij is er vet mee en die messteken zijn pure werkelijkheid. Je zult dan maar eens gedecoreerd worden door de grootste machthebbers ter wereld, maar ergens loopt er een idioot rond die het op je leven gemunt heeft. Toeval? Kom jongens…

Afgevaardigden van het Amerikaanse en Russische leger hebben samen overleg gepleegd over Syrië. Niet om wie dan ook te bestrijden, maar “maar om te voorkomen dat hun vliegtuigen tegen elkaar zouden botsen in het Syrische luchtruim”. Dat had niks te maken met hun wederzijdse politieke mening, maar gewoon om mekaar niet in de weg te lopen. Pas op, ik heb het hier wel over twee van de sterkste grootmachten ter wereld. Hun kinderen hebben ze thuisgelaten. En ik die dacht dat ze vanuit zo’n vliegtuig beneden op de grond zelfs een vlieg kunnen doodschieten. Blijkt nu dat ze daarboven in de lucht mekaar niet zien en goed moeten uitkijken om een botsing te vermijden. Daar hebben die afgevaardigden anderhalf uur over gepraat. Nochtans, mij zou het niet verbazen indien ik morgen in de kranten zou lezen over een botsing boven Syrië.

Ik heb me al dikwijls geërgerd aan wat er zoal te lezen staat over bepaalde mensen op Google. Dat was nu weer het geval toen ik wilde weten wat ze vertellen over de grootste Vlaamse actrice in de tweede helft van de twintigste eeuw, Ann Petersen. Afgezien van haar mooie prestatie in de uitstekende film “Pauline en Paulette” van Lieven Debrauwer, heeft men het vooral over haar televisiewerk, terwijl Ann Petersen vooral schitterde op het toneel. Geen woord over haar vertolking in Dürrenmatt’s “Bezoek van een Oude Dame”, noch over “Massagesalon” en nog minder over “Naakt voor Spiegel”, waarmee Ann gedurende vijf jaar toerde in Vlaanderen en dat haar laatste optreden op de bühne werd. Thans heeft Cas Goossens, oud-directeur generaal van de toenmalige BRT, de gelukkige inval gehad om “Naakt voor Spiegel” nieuw leven in te blazen en aldus hulde te brengen aan Ann Petersen. Ik zal de eerste zijn om Cas Goossens dankbaar te zijn, te beginnen omdat ik Ann Petersen als actrice door en door kende en ten tweede omdat “Naakt voor Spiegel” het stuk is dat ik op haar verzoek voor haar schreef. Reeds in 1965 vroeg Ann Petersen me om een stuk voor haar te schrijven. Daartoe achtte ik me op dat ogenblik niet in staat, maar omdat Ann me elk jaar opnieuw de vraag stelde, meende ik het te kunnen in 1989. Ik wou haar vooral de mogelijkheid bieden om haar grote veelzijdigheid te tonen en meteen de vrouwelijke ziel blootleggen op het ogenblik dat ze haar leven overschouwt. Dat ik daarin geslaagd ben bewees Ann met de creatie in 1990, die een donderend succes werd. Achteraf werd het stuk met evenveel succes gespeeld in het Frans en in Palermo, Rome, Napels en Milaan. Over dit allemaal geen woord in Google.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s