Wat “zien” ik? 142

Door Staf Knop

Dat Paus Franciscus niet op zijn mondje gevallen is kan geen sterveling zijn ontgaan en dat hij graag een stapje in de wereld zet, ook niet. Voor het eerst in de geschiedenis heeft een katholieke Paus het Amerikaanse Congres toegesproken. Paus Franciscus werd er onthaald voor wat hij is, de Paus van de wereld. Het was muisstil tijdens zijn toespraak. De Paus heeft hen ook niet gevraagd om ‘s zondags braafjes naar de mis te gaan, maar heeft al de grote problemen die zich in de huidige samenleving stellen op de korrel genomen. Toen hij pleitte voor de afschaffing van de doodstraf werd er door sommige Amerikaanse leiders iets naar binnen geslikt, maar toen de Paus ook sprak over de vluchtelingencrisis werd er geknikt. Uiteraard, de Paus wees er op dat het allemaal mensen zijn zoals jij en ik, op zoek naar een beter leven. Hij zei er niet bij wat dat “beter leven” dan precies moet zijn. Daar zal de Paus ook geen antwoord op hebben en jij en ik ook niet. We zijn er alleen allemaal van overtuigd dat die vluchtende mensen andere gewoontes hebben en andere levenswijze. Stelt zich de vraag of ze die andere levenswijze ook in het Westen gaan vinden. Allemaal vragen die de Paus ontweek in het Congres, ofschoon zijn toespraak met groot succes werd bekroond. Heeft hij de ogen geopend van de Amerikanen? Ik durf het betwijfelen.

Er is ergens een gat ontstaan in onze planeet Aarde. En ik geloof waarachtig dat het gat het Midden Oosten is. Waarom zou anders iedereen daar weg willen? Omdat er gevochten wordt. Kijk mensen, ik heb wel af en toe en stapje in het Midden Oosten gezet en heb zelfs een paar uren in de gevangenis gezeten in Damascus tot ze geloofden dat ik journalist was. Dat gebeurde in de jaren zestig en aan die kant van de wereld werd er zowat overal gevochten, maar niemand wilde daar weg. Nu ineens wèl en allemaal, alsjeblief. Mij maak je niet wijs dat al die jonge kerels die hier als vluchteling aantreden daar allemaal weg willen omdat er gevochten wordt, terwijl er van bij ons sommigen vertrekken om ginder te gaan mee vechten. Dat wil er bij mij niet in. Ik heb hier al herhaaldelijk geschreven dat ze zich ginder blind staren op de Europese samenleving en daar blijf ik bij. Wat moeten we daaruit afleiden. Natuurlijk zijn daar gezinnen bij die het geweld ontvluchten, maar al die jongeren… Het is niet mijn rol om daar een oplossing voor te vinden, maar het is wel de rol van de Verenigde Naties.

Het zou mooi geweest zijn indien onze drie musketiers, Tom Boonen, Greg Van Avermaet en Philippe Gilbert op het podium hadden gestaan van het wereldkampioenschap wielrennen in het Amerikaanse Richmond. Maar nee, Philippe Gilbert liet het afweten omdat er teveel Vlaamse vlaggen wapperden aan de eindmeet, Greg Van Avermaet was te moe en vader Tom Boonen was vergeten in welke wedstrijd hij reed. Met Peter Sagan werd het wel een waardig wereldkampioen. Het viel dus niet mee voor België met dat wereldkampioenschap, maar wat die Vlaamse vlaggen daar kwamen doen was een raadsel voor de Amerikanen. Ze vroegen zich af van welk land die waren. Toen kwam er iemand die het hen vertelde en ze beseften dat het van een apenland kwam met veel “esprit”.

Dat minister van Vlaamse Cultuur, Sven Gatz, het goed voorhad met zijn Burgerkabinet voor het uitstippelen van zijn cultuurbeleid, bewijst het feit dat het resulteerde in 36 uitgewerkte ideeën en 17 concrete aanbevelingen. Daarin onthoud ik vooral de vraag naar evenveel cultuur als sport in “Het Journaal” en meer cultuur op school. De minister belooft dat de ideeën geen dode letter zullen blijven, ook al is hij niet van plan daar onmiddellijk werk van te maken. Of hij er ooit, wanneer dan ook, zal in slagen om evenveel cultuur als sport in “Het Journaal” te krijgen, zou mij ten zeerste verbazen al vind ik Sven Gatz een minister die werkelijk op zijn plaats zit. Bij “Het Journaal” zullen ze dat echter niet op dezelfde manier bekijken, terwijl de sport voor hen de navel van de wereld is. Nu ben ik niet tegen de sport, maar ik ben vooral een cultuurmens en zou het al fantastisch vinden indien de kijker op welk tijdstip ook, wat meer culturele actualiteit werd aangeboden. Laat staan dat het in “Het Journaal” zou zijn. Destijds, in een ander leven, presenteerde ik op het prille BRT-scherm een veertiendaagse “Toneelmagazine”, waarin ik alle Vlaamse theaterproducties voorstelde en zelfs sommige Franstalige. Anderzijds was er Jan Walravens die eveneens om de veertien dagen “Vergeet niet te Lezen” presenteerde. De twee programma’s samen betekenden een aanbod van cultuur, dat voldeed aan de behoefte van de kijker om zich een beeld te vormen van de waarde die hij er moest aan hechten. In die tijd werd het culturele peil van Vlaanderen zeer hoog geschat, waaraan deze programma’s niet helemaal vreemd waren.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s