Wat “zien” ik ? 141

Door Staf Knop

Die president Assad van Syrië, doet niet dikwijls zijn mond open maar heeft nu toch iets gezegd in verband met de vluchtelingencrisis. “Europa zou moeten stoppen met de terroristen te steunen”, beweert hij. Hoe men dit ook bekijkt, weet Assad blijkbaar zeer goed wat hij bedoelt en Europa niet. Hoe is het mogelijk dat Europa de terroristen zou steunen? Om te beginnen ongetwijfeld door hen wapens te bezorgen. Anderzijds door de grenzen open te houden en de vluchtelingen allerlei voordelen aan te bieden. Daarmee speelt Europa in de kaart van de terroristen. En pleegt het zelfmoord…laat die Marine Le Pen van het Franse Front National althans verstaan. “Het verdrag van Schengen” is een grote vergissing zegt Marine Le Pen. Het ene zoals het andere dwingt tot diep nadenken. Het zijn waarheden zo groot als een koe. Maar wat doet Europa en…wat kan het doen?

Op deze vragen heb ik ook geen antwoord, maar wie het mij vraagt: er zijn mirakels nodig om uit deze “impasse” te geraken.

De Franse dichter-zanger,Guy Béart, is op 85-jarige leeftijd overleden. Meteen werd de deur van de kamer waarin ik mijn herinneringen opstapelde, opengegooid. Ik heb Guy Béart niet persoonlijk gekend, maar ik heb hem wel herhaaldelijk ontmoet. Dat gebeurde in de kelders van Saint Germain des Prés, onmiddellijk na de bevrijding. Ik werd er een trouwe gast, want ik wilde Jean Paul Sartre spreken en Simonne de Beauvoir. Ik was jong en dat was Guy Beart ook. Hij zong er zijn liedjes en Juliette Grèco nam ze over en zong “Il n’y a plus d’après”. Mijn hart riep om hulp. Ik hield van dat wereldje met Boris Vian en Claude Luther. Ik maakte er kennis met artiesten die later wereldberoemd werden…en die mij vele jaren later zouden toelaten om ze naar Knokke te halen. Vandaag zou ik wensen dat de jonge generatie die tijd zouden mogen beleven, een tijd toen alles met kunst te maken had en waarin Guy Béart een belangrijke plaats innam. Het was de tijd van het woord, de poëtische tekst die primeerde in de lichte muziek, zoals de spirituele tekst primeerde in het theater. Het was mijn tijd. De tijd toen ik hoopte dat Vlaanderen het zou ontdekken en wat in de jaren zestig ook gebeurde. Helaas, men liet het los. Het werd de tijd van de gitaren, de stoppelbaarden en de “controversiële” kunst. Arm Vlaanderen toch.

Zowel de Russen als de Amerikanen beginnen zich sterk te ergeren aan wat er nu al jaren aan het gebeuren is in Syrië. Tot op heden beperkten beide zich tot het bombarderen van de IS-stellingen, maar nu wil Rusland ook troepen sturen naar Syrië. Het duidt aan dat ze eindelijk begrepen hebben waar het kwaad schuilt en dat Europa daarvan de rekening betaalt. Of het echter allemaal zal verlopen zoals gehoopt, valt nog zeer af te wachten.

En dat die Japanse Eerste minister nu toch zijn slag thuis haalde en het Japanse leger nu ook in het buitenland zal mogen opereren is een feit. Daarmee wordt dus een stap teruggezet in de geschiedenis van de wereld. Of het ook een effectieve terugkeer is naar het verleden lijkt me volledig uitgesloten Ook het Japanse volk ziet dat niet zitten en is de uitspraak van die Japanse generaal na Pearl Harbor nog niet vergeten. Die man kwam inderdaad tot de conclusie “dat ze een slapende leeuw hadden wakker gemaakt”. En of hij gelijk had.. Vandaag de dag liggen er alleen maar leeuwen te slapen in de dierentuin.

De Vlaamse filmwereld snakt naar een hit. Dat is een algemene vaststelling van mensen die het kunnen weten. Dezer dagen zouden er teveel Vlaamse films hun première beleven, waardoor enkele niet voldoende toeschouwers zouden lokken. Dat is een “gezocht” argument dat er geen is. Er zijn niet teveel Vlaamse films, er is te weinig talent. Velen willen dat niet geweten hebben, omdat hun droom werkelijkheid is geworden. Ze hebben hun eigen “film d’auteur” gemaakt. En ze hebben er op de koop toe geld voor gekregen. Dat er uiteindelijk duizend mensen naar de cinema zijn geweest om hun product te zien, wordt naar de vergetelheid verwezen. Op de vraag waarom het publiek zich niet laat bekoren om bepaalde Vlaamse films te zien, durft niemand een eerlijk antwoord geven. Het is nochtans eenvoudig: het verhaal is te simpel en trekt niemand aan. Zij die de film mogelijk hebben gemaakt en die het scenario hebben goed bevonden, blijven daarbij uit de wind. Het is echter een feit dat dergelijke situatie de bevordering van de Vlaamse filmproductie geen goed doet.

John Huston heeft het destijds herhaaldelijk verkondigd. “Om een goede film te maken zijn er drie motieven nodig: 1 een goed scenario, 2 een goed scenario en 3 een goed scenario. Het lijkt wat eenvoudig, maar John Huston sprak over iets dat hij kende: films maken.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s