Wat “zien” ik ? 140

Door Staf Knop

Wie, zoals ik, heeft geluisterd naar de “State of the Union” van Jean-Claude Juncker, de Europese Commissievoorzitter, zal met mij moeten erkennen dat het een indrukwekkend betoog werd en dat het in grote  lijnen verenigbaar is met de situatie waarin Europa is terechtgekomen omwille van de vluchtelingencrisis. En ja, de Conventie van Genève mag niet opgeheven worden en aan het verdrag van Schengen mag niet getornd worden. “We hebben geen retoriek nodig, maar actie”, zei Juncker. Tegen 14 september wil Jean-Claude Juncker een akkoord over de spreiding van de vluchtelingen zonder onderscheid van religie. Daarbij haalde hij tal van voorbeelden aan uit het verleden. Het is inderdaad niet de eerste volksverhuizing. Maar waarom nu in het bijzonder wijzen op het feit dat er geen onderscheid van religie mag gemaakt worden, terwijl de hele wereld weet dat het precies daarom gaat. Dat de Conventie van Genève moet gerespecteerd worden is de normaalste zaak ter wereld, maar daarmee is het probleem niet opgelost. En Europa is niet in staat om de stier bij de horens te vatten en is gedoemd om te ondergaan. Tot die conclusie kwam Jean-Claude Juncker echter niet. Maar het was wel een mooi pleidooi.

Voor vier lidstaten heeft het pleidooi van Jean-Claude Juncker alleen maar woede veroorzaakt. Polen, Hongarije, Tsjechië en Slovakije weigeren om in te gaan op het voorstel van Juncker en dreigen met een hardere aanpak van de vluchtelingen op hun grondgebied. Dat is niet naar de zin van Duitsland, Frankrijk, Spanje en Italië. Dat bewijst eens temeer de verdeeldheid van Europa en wat ik hier al herhaaldelijk heb geschreven: een Europa met 28 lidstaten is teveel van het goede. Thans zou het geen mens verbazen indien er in Europa een breuk zou ontstaan. Te laat, want ook dat kunnen we op dit ogenblik best missen als de pest.

Er is een tijd geweest dat journalisten zich vastbeten op het stichten van een welbepaalde prijs in de rubriek die de hunne was. Op de redactie van Het Laatste Nieuws einde de jaren vijftig en begin de jaren zestig, kwam Jan Herdies op de proppen met “De Gouden Schoen” voor voetbal, ikzelf pakte uit met de “Helenaprijs” voor acteurs en actrices, en Wilfried Meert moest het hebben voor de “Memorial Van Damme”. En over Wilfried wil ik het hebben, want zijn “Memorial Van Damme” groeide uit tot een wereldgebeurtenis. Ik geloof niet dat ik ooit een jaar heb gemist. Ik buig diep voor Wilfried en voor wat hij tot stand heeft gebracht. Dezer dagen glundert hij, want het Boudewijnstadion zal er blijven en zelfs nog verbeteren. Ik juich samen met hem omdat ik “de stade op de Heizel” niet zou willen missen. Hij maakt deel uit van Brussel en plakt in ons hart samen met de “Memorial”. Voor Wilfried is dit althans een mooie en verdiende overwinning.

De maand september is zowat het geschikte ogenblik voor vele zenders om hun programmatie wat te vernieuwen. Zo keek ik op Eén naar “Kalmte kan u redden”, een quizprogramma dat uit het brein is ontsproten van Tom Lenaerts, na zijn perikelen met het productiehuis “Woestijnvis”. Hij richtte dan maar zelf een productiehuis op en “Kalmte kan u redden” is zijn eerste product. Ik heb Tom Lenaerts altijd al een vlotte presentator gevonden en dat bewees hij ook nu weer. Zijn eerste product is misschien niet beter dan vele andere, maar het is zeker niet slechter. Ik zou zeggen integendeel. Op geen enkel moment bekruipt je de lust om de knop om te draaien  en dat is al heel wat. Dat Tom Lenaerts de moed heeft opgebracht om zelf een productiehuis op te richten verdient bewondering.

Zijn programma werd onmiddellijk opgevolgd door “T”, een misdaadreeks met Koen De Bouw en Ella Leyers. Het laat me koud uit wiens brein het is gekomen, maar het getuigt van pretentie en is tenslotte uitgedraaid op een belachelijk en idioot verhaal. Zoveel acteertalent voor niks. De bedenker heeft zich duidelijk vergrepen aan sommige Amerikaanse misdaadreeksen en sloeg zelfs een knipoogje naar de hygiënische overdrijving van Howard Hugues.

Daartegenover bracht ik meer waardering op voor “De Bunker”, eveneens een misdaadreeks op VTM, waarin ook enkele Vlaamse acteurs de kans geboden wordt om zich op de voorgrond te werken. Het verhaal is echter origineler en geloofwaardiger. Dat zijn twee factoren die in dergelijke misdaadseries absoluut noodzakelijk zijn, wat helaas niet dikwijls het geval is. “De Bunker” is dan misschien geen hoogvlieger, maar verdient wel een plaats in het aanbod. Mij wil het althans voorkomen dat Vlaanderen over een stel acteurs beschikt die perfect passen in dat bewuste actieveld. Anderzijds blijkt de kijker er ook nooit van genoeg te krijgen en blijkt dat soort televisie steeds geweldig in de smaak te vallen. Het weze in geen dovemansoren te vallen bij de verscheidene zenders.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s