Wat “zien” ik? 138

Door Staf Knop

De Ierse acteur, Pierce Brosnan, die tussen 1995 en 2002 vier keer in de huid kroop van de filmheld James Bond, is thans de mening toegedaan dat de tijd is aangebroken voor een homoseksuele of een zwarte 007. Hij gelooft echter niet dat de producente, Barbara Broccoli, er ooit zal in toestemmen om dat te doen. En die producente zal gelijk hebben, ook al heeft dat niets te maken met een gebrek aan respect voor deze mensen. James Bond is echter als het symbool van stoere mannelijkheid en kan als dusdanig niet anders worden uitgebeeld. Dat zou Pierce Brosnan ook moeten weten, maar met zijn mening levert hij meteen het bewijs van wat de huidige tijd tekent: “de neiging om controversieel te zijn”. Zelfs Shakespeare moet er aan geloven, in zoverre dat zijn meesterwerken al herhaaldelijk werden geradbraakt. De tijd van “men raakt niet aan dat wat goed is” behoort al enkele jaren tot het verleden.

Er zouden deze zomer zeven miljoen mensen aan de Belgische kust vertoefd hebben. Aan wie zeg je het! Ze zaten verdomme allemaal op mijn schoot! Nogal normaal dat de horeca triomfen riep. Voor de vaste bewoner was dat anders. Je kon geen voet meer buiten zetten of je riskeerde te worden overhoop gereden door een fietser. Nu heb ik niks tegen fietsers, maar zij die naar de kust komen om er als fietser hun hart op te halen, zouden moeten weten dat een paar kuststeden daarvoor niet geschikt zijn. Om te gaan fietsen op een laan met tientallen toeterende auto’s moet je ze niet alle vijf hebben. En dan nog met kinderen. Iemand zou aan die mensen moeten zeggen dat er weet ik veel hoeveel kustdorpjes  zijn om te gaan fietsen en waar de bewoners nog nooit een auto hebben gezien. En ja, daar bevinden zich de gezelligste hotelletjes en de leukste eettenten. Ik kan het weten….want ik kom er ook nooit.

De auteur, Mark Van de Voorde, herinnert er aan dat er tijdens de oorlog 14-18 één miljoen Belgen naar Nederland waren gevlucht. De Nederlanders waren toen met zes miljoen inwoners en kregen er zomaar één miljoen bij. De Belgen zouden in Nederland toen beschouwd worden als “vreemden die hun cultuur bedreigden”. Ik weet niet of de auteur wel goed beseft wat hij zegt, want de vergelijking met de huidige situatie en “de vreemden die onze cultuur bedreigen” gaat helemaal niet op. Welk verschil zou er wel hebben kunnen bestaan tussen de Belgen en de Nederlanders? Alleen de betaalmunt was anders.

En over betaalmunt gesproken. De Britse voetbalploeg, Manchester City, zou 74 miljoen euro hebben betaald voor het binnenhalen van de Belgische voetballer, Kevin De Bruyne. Ik vind dat onze Lieve Heer de ogen uitsteken. Nu vind ik die Kevin De Bruyne een knappe jongen en nog een knappere voetballer. Door een toeval zag ik een tijd geleden zelfs een documentaire over zijn prille  jeugd. Het was een belofte. Maar toen ik zo oud was als hij zag ik in mijn dorp een paar kereltjes op een blikken pot sjotten. Had ik toen geweten dat ze daarvoor later 74 miljoen euro zouden waard zijn, ik zou zelfs in mijn slaap op die blikken pot hebben gesjot. Waarom is er niemand die mij dat toen heeft gezegd? Nee, ik moest zorgen dat ik een “plaatsje aan de staat kreeg”. Wel, ik heb dat plaatsje aan de staat gekregen, maar na enkele jaren hield ik het voor bekeken en werd ik nog een grotere armoedzaaier. En dàt ben ik voor de rest van mijn leven altijd gebleven, terwijl die Kevin De Bruyne…. Ik gun het die jongen wel, maar ik blijf me de vraag stellen waarom ik geen voetballer werd.

Vorige week keek ik naar “Lichtpunt” op Eén, een programma waarin de 92-jarige Jos Corbeel voor het eerst zijn belevenissen van tijdens de Tweede Wereldoorlog vertelde. Al onmiddellijk in 1941 ontstond er een van de eerste verzetsgroepen te Tisselt onder de naam “De Zwarte Hand”. Jos Corbeel maakte er deel van uit en vertelt hoe hij met pamfletten tegen de Duitse bezetter tekeer ging. Het duurde niet lang of ze werden opgepakt en naar het kamp van Breendonk gevoerd. Ze werden er gefolterd en ondervraagd, maar niemand van de gevangenen was in de mogelijkheid om grote staatsgeheimen te verklappen die ze ook niet kenden. Jos Corbeel heeft alles kunnen overleven, ondanks het feit dat hij tijdens de volledige duur van de oorlog in allerlei gevangenissen en kampen heeft gezeten in Duitsland. Zijn verhaal klonk bijna ongeloofwaardig, maar was pakkend en weerzinwekkend. Ik geloofde hem van het eerste tot het laatste woord en geloofde ook dat hij pas nu over de moed beschikte om het te vertellen. Na de oorlog kon hij gedurende al die jaren naar geen oorlogsfilm kijken of zelfs niet naar een Duits uniform uit die tijd. Het hakenkruis bezorgde hem de pijnlijkste herinneringen. Alleen zij die het hebben meegemaakt zullen dit begrijpen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s