Wat “zien” ik ? 132

Door Staf Knop

Dat de muziek een belangrijke rol speelt in het leven van elke sterveling is een waarheid als een koe. Sommigen zijn er zich van bewust, anderen niet. Bij onze huidige radiozenders is men zich daar duidelijk niet van bewust. Niet dat het zo belangrijk is, maar ik dacht van deze vakantietijd te mogen gebruik maken om aan een paar dingetjes te herinneren. Helemaal in het begin van de jaren zestig had ik de idee voor een radioprogramma dat rechtstreeks te maken had met de luisteraars. Er zou hen gevraagd worden om zich iets uit hun leven te herinneren en de muziek te vermelden die er hen aan herinnerde. Ze mochten het per postkaart naar de zender sturen. De toen bekende radiomaker, Bob Boon, vond het een goed idee en programmeerde het. Ik zou de verhaaltjes omschrijven en Ward Bogaert zou ze inspreken. Ward beschikte daarvoor over een uitstekende stem, vooral omdat het programma laat in de avond werd uitgezonden. Het succes was enorm. We kregen tonnen kaartjes toegezonden, met zeer uiteenlopende verhalen en een keuze van muziek die men zich vandaag de dag niet meer kan voorstellen. En Frank Sinatra en Nat King Cole lieten zich daarbij niet onbetuigd, maar ook de muziek van Franz Lehar en Cole Porter nam een belangrijke plaats in. Het was een andere tijd. Uiteraard!

Nu eventjes over naar de Verenigde Staten waar wordt uitgekeken naar de presidentsverkiezingen in 2016. Men zal ook terugblikken op het beleid van Barack Obama, de huidige president die vooral begaan was met sociale rechtvaardigheid. Obama is blijkbaar geen man van grote daden, maar overweegt en neemt zijn tijd. Hij is een voorzichtig man, maar was zeker geen slecht president. Het zal moeten blijken wie het beter zal doen, vooral rekening gehouden met het feit dat de Verenigde Staten het land is waarnaar Europa opkijkt. En een nieuwe Franklin Roosevelt is nog niet aan de orde geweest. Hillary Clinton als nieuwe president van de Verenigde Staten lijkt mij niet direct een te aanvaarden feit.

Na de toespraak van koning Filip en zijn vingerwijzing naar de sociale media, heb ik me al dikwijls afgevraagd of de Vlaamse kijker niet beter verdient dan die talloze herhalingen van “Thuis” en “De Kampioenen” op Eén en “Familie” en “De Kotmadam” op VTM. Hun programmators verschuilen zich achter de kijkcijfers, maar is dat wel de ware reden? Iemand moet er baat bij hebben, want indien men vandaag een herhaling van “Schipper naast Mathilde” zou programmeren is de kans groot dat de kijkcijfers zouden verbazen. De kijker laat zich gewillig leiden, wat geen bewijs is van de kwaliteit van de bewuste programma’s. Over die kwaliteit wil ik het ook niet hebben, maar wel over die herhalingen wat mij teveel van het goede lijkt. Daarbij rijst bij mij de vraag of de VRT nu zoveel armer is dan de RTBF, die het wat de programmatie betreft stukken beter doet. En dan heb ik het nog niet over het Journaal, dat er bovenuit steekt ook al is dat al zo bij VTM. Om te geloven dat de VRT ziek is. Iedereen ziet het. Er worden hervormingen aangekondigd. Door dezelfde onbevoegden? Bovendien is het niet de eerste keer dat er over hervorming wordt gesproken. Het leverde nooit een opvallend resultaat op.

De nationale feestdag van 21 juli heeft dit jaar een andere dimensie gekregen. Niet alleen werden we deze keer gespaard van de “drache nationale”, een dag van regende pijpenstelen waarmee de Belgen het elk jaar moesten stellen al sinds mijn prille jeugd. De andere dimensie zag ik echter in het feit dat de nationale driekleur meer dan ooit wapperde. Het hele feestgebeuren stond als het ware in het teken van het Belgisch gevoel, in zoverre zelfs dat tijdens de show op de Grote Markt Nicole en Hugo hun “Belgisch zijn” plechtig voor de camera verklaarden. Anderzijds stond er in de Warande een speciaal kraam waar je alles met de driekleur kon kopen, tot hoeden en zonneschermen toe. De Belgische sfeer was totaal en daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Men kan zich uiteraard de vraag stellen wat de oorzaak zou zijn van deze opvallende ommekeer. Mij lijkt het nogal eenvoudig en heeft het jonge koningspaar, Filip en Mathilde, een belangrijk aandeel in het gevoelsleven van de Belgen. Een groot gedeelte van de bevolking geloofde niet in het koningschap van Filip. Hij heeft ondertussen wel bewezen de man op de juiste plaats te zijn, met aan zijn zijde de vrouw die als het ware geboren is om koningin te worden. Anderzijds is er de federale regering met als premier de zoon van Louis Michel, Charles. Hij heeft het op weinig tijd klaargespeeld om zich als premier in positieve zin te laten opmerken. Alles bij elkaar bestaat de mogelijkheid dat dit kleine, maar af en toe woelige landje, eindelijk tot rust komt.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s