Wat ‘zien’ ik ? 131

Door Staf Knop

Met het overlijden van de Egyptische acteur, Omar Sharif, is alweer een oude vriend verdwenen aan wie ik de beste herinneringen overhield. Hij was immers de eerste voor wie ik in Frankrijk mocht medewerken aan een filmscenario waarvan hij de hoofdrol zou vertolken. Het betrof de verfilming van de roman “Elle lui dirait dans l’ile” van Françoise Xenakis. Het verhaal speelde zich af ten tijde van de Griekse kolonels waarvan Omar Sharif de gevangene zou zijn. Zijn echtgenote (in het boek) zou alles in het werk stellen om hem te bevrijden en zou hem ook al het liefs zeggen dat ze zich in haar eenzaamheid inbeeldde. Wanneer hij uiteindelijk dan toch vrijkomt is ze niet meer in staat om hem wat dan ook te zeggen. De eigenlijke scenarist was Jean Claude Carrière. Ik was zijn medewerker omwille van mijn gave als technieker. Ik was nog zeer jong toen ik mij onderscheidde als een analist van vele scenario’s. De film verscheen later op het doek onder de titel “Le Droit d’Aimer”. Veel later zou ik Omar Sharif nog ontmoeten in Knokke, waar hij deelnam aan een Bridgewedstrijd.

De Grieken hebben hun veldslag gewonnen. Na een marathon-zitting van 17 u. hebben staatshoofden en regeringleiders van de eurozone een akkoord bereikt en mogen de Grieken zich aan financiële steun verwachten en nieuwe hervormingen. Of het allemaal zal helpen om dit land uit de stront te halen is een ander paar mouwen. En zoals ik hier al eerder gewezen heb op het feit dat Portugal op de uitkijk staat, heeft Guy Verhofstadt daar nu ook op gewezen zodat het niet onmogelijk is een nieuwe kermis te zien losbreken. Europa beleeft er een leuk feestje aan.

De burgemeesters aan de kust, samen met de West-Vlaamse gouverneur Carl Decaluwe, hebben een boze brief gestuurd naar het Autonoom Syndicaat van Treinbestuurders. Ze zijn kwaad omdat de vakbond gaat staken elke zaterdag van 18 juli tot 29 augustus. Dat zou elke zaterdag kunnen leiden tot 210.000 minder dagjestoeristen of een economisch verlies van bijna 8 miljoen euro. Dat is uiteraard een serieus argument om te protesteren. Ik vind het echter wat beleefd uitgedrukt, want het is doodgewoon een smerige stoot. Het gaat hem niet alleen om het verlies voor de horeca aan de kust, maar ook om die vele duizenden mensen die hun weekendje aan de kust in lucht zien opgaan. En tenslotte zou er eens een einde moeten komen aan al die stakingen voor een appel en een ei. Het heeft doodgewoon te maken met chantage. En wat meer is, we hebben in ons land nog nooit zo veel en zo lang in de file gestaan op onze wegen. Het gebeurt meestal op de weg naar en van de kust. De zaterdagen wanneer er bij de spoorwegen wordt gestaakt mogen we de kust als “het verloren land” beschouwen, want niemand zal het wagen om langs de snelweg te rijden. Indien dat voor de horeca aan de kust een zeer slechte zaak is, ligt dat voor de kustbewoners een beetje anders. Voor hen wordt het een weekendje genieten van de rust. Niet dat ze iets zouden hebben tegen die dagjestoeristen, maar die grote drukte werkt soms ergerlijk. De mensen hebben geen manieren meer, zodat er zich aan de kust soms beelden afspelen zoals we die ten tijde van de stomme film konden zien in die komische filmpjes van Mack Senneth. En vandaag zijn die minder komisch.

Dat er zich in deze wereld dingen afspelen waarbij men zich kan afvragen of hier nog wel volwassen mensen rondlopen, moge blijken uit het feit dat men nu tussen de grens van Servië en Hongarije een muur gaat optrekken om de illegale overlopers te stuiten. De Berlijnse muur, die “de muur van de schande” werd genoemd, heeft dus niemand iets geleerd. Te gek om los te lopen, maar er wordt wel bij gezegd “dat een andere oplossing niet meer mogelijk is”.

Anderzijds vernemen we dat er eindelijk na 12 jaar bedenkelijke discussies, een historisch nucleair akkoord werd bereikt met Iran en de zes wereldmachten: de Verenigde Staten, China, Rusland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland. In ruil voor bepaalde garanties aan het Westen zouden daarbij een gedeelte worden opgeheven van de sancties die al eerder aan Iran werden opgelegd. Het klinkt allemaal beter dan het in werkelijkheid ook is. Wat mij daarbij zo opvalt is het feit dat Duitsland bij die zes wereldmachten wordt gerekend. Voor iemand die nagenoeg een volledige twintigste eeuw heeft meegemaakt laat dat een bittere smaak na. Niet dat ik het Duitsland van Angela Merkel zou misprijzen, integendeel. Zij heeft waargemaakt waar anderen hun tanden hebben op gebroken met de nalatenschap van miljoenen slachtoffers. La Merkel is te bewonderen, maar zelfs zij heeft niet aan den lijve ondervonden wat ik wel heb ondervonden. Ik weet niet of dit in mijn geval een voordeel is, maar het is wel een ervaring waaruit ik lessen heb getrokken die mij de toekomst anders doen uitzien.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s