Wat “zien” ik ? 129

Door Staf Knop

“Uit het verleden leert men hoe men de toekomst moet opbouwen”. Het is een mooie uitspraak, maar het is slechts weinigen gegeven om naar “het verleden” te kijken, laat staan dat ze het hebben meegemaakt. Anderzijds is “de verandering” zo drastisch geweest, dat geen mens zich nog kan inbeelden hoe het is geweest zonder TV, zonder Internet en zonder GSM. Men heeft het volk ook leren leven met terreur, met aanslagen en verkrachting. Wie “het verleden” heeft meegemaakt kan zich daarmee niet verzoenen, al verwijt men hem niet van deze tijd te zijn. Mijn antwoord is kort en duidelijk: “Naar de hel met jullie wereld”. Ik heb medelijden met deze wereld, die maar niet vooruit wil en terugkeert naar de Oertijd, de tijd van vechten voor een been, van moorden uit nijd en verschil van geloof. Arme wereld. Nog niet zo lang geleden was er een tijd van streven naar de beschaving. De weg die er naartoe leidde was lang, maar bleek niet onbereikbaar en zelfs kortbij. Het stond echter geschreven dat het niet mocht. Wie kan er nog aan verhelpen? Er werd een nieuw veelzeggend woord uitgevonden: “religieus facisme”. Daar moeten jullie het mee doen.

De Brusselaars lopen mekaar omver in het centrum van hun stad, waar geen enkel rijtuig binnen mag. Ik weet niet of dit nu zo’n goede inval is om enkele stadsgenoten toe te laten ping pong te spelen in het midden van de Anspachlaan, of anderen er te zien uitpakken met worsten bakken. Men kan het leuk noemen, maar of het ook verstandig is. Anderzijds is het een feit dat Brussel uit zijn grenzen is gegroeid en het verkeer niet meer aankan. Om daar tegen in te gaan moet er naar andere oplossingen gezocht worden, ofschoon ik het ook niet zou weten. Nochtans is Brussel mijn geboortestad en heb ik ze zien groeien. De echte Brusselaars zijn echter nooit blij geweest met deze ontwikkeling. Nu is het een zaak van nationaal belang geworden, wat velen nog niet beseffen. Zij die de snelweg verlaten en op de Keizer Karellaan belanden, staan plots voor een hoop vragen. En hoe zit dat met de Parkings in de onmiddellijke nabijheid van het De Brouckèreplein. Dat zijn er vier waarvan er slechts één bereikbaar is. Ik begrijp de problemen van het Brussel bestuur. Voor de duizenden mensen die naar Brussel moeten omdat ze er werken, is er een onmetelijk probleem ontstaan.

Ondertussen blijft de Griekse crisis het wereldnieuws beheersen. Dat Karel De Gucht er geen goeds over te zeggen heeft moge blijken uit zijn oordeel: “Indien dit de ondergang van Griekenland is, is dit ook de ondergang van Europa”. Hopelijk zal het niet zo’n vaart lopen, maar het neemt niet weg dat we nu al een hele tijd met het probleem hebben af te rekenen. Dat de economie hieronder gaat lijden is niet te onderschatten. Ik blijf in elk geval betreuren dat Europa is uitgegroeid tot wat het nu is en dat het Verenigd Europa met veertien landen een betere zaak zou zijn geweest.

De bekende Vlaamse actrice, Greta Van Langendonck, is overleden op 71-jarige leeftijd. Ik heb Greta nooit persoonlijk ontmoet, maar haar overlijden roept bij mij wel herinneringen op. De televisie stond nog in de kinderschoenen toen ik haar zag, samen met haar ouders, in het programma “De Muziekkampioen” dat werd gepresenteerd door Toni Corsari. Het was een zeer populair programma en het jonge Greetje veroverde heel Vlaanderen. Misschien heeft het haar aangezet om voor een carrière als actrice te kiezen, want een tijd later zag ik haar weer in de film “De Trein der Traagheid” van André Delvaux. Ik zie nog haar gezichtje en haar mond vol chocolade…Ach, het zijn beelden die je bijblijven en af en toe flitsend opduiken. Nu Greta zo plots verdwijnt heb ik het gevoel van een mensenleven dat aan mij voorbijging.

Wat al jaren schering en inslag is in sommige theaters hier en elders, resulteerde deze keer in een cultureel schandaal in het Londense Royal Opera House, tijdens de première van “Willem Tell” van Rossini. Aanleiding was een zeer lange en brutale verkrachtingsscène, die op boegeroep werd onthaald. Het protest was zo groot dat het operahuis zich verplicht achtte om excuses aan te bieden.

Wat echter meer is was het feit dat de recensenten de mening van het publiek deelden en de bewuste scène als “gratuit” bestempelden. Ze spraken ook van “een toonbeeld van intellectuele armoede”, termen die ik als recensent al gebruikte jaren geleden bij een première van een komedie van Shakespeare in het NTG te Gent. Sommigen verweten me toen “niet mee te gaan met deze tijd”, maar men neme het mij niet kwalijk: “Deze tijd kan me geen fluit schelen, wanneer het gaat om het radbraken van de kunst, onder welke vorm ook”. Het dramatische in dit alles is het feit dat een gedeelte van het publiek zich bij dergelijke gebeurtenis gewillig in de luren laat leggen”. In Londen was dat deze keer niet het geval.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s