Wat “zien” ik ? 126

Door Staf Knop

Binnen afzienbare tijd krijgen we “Spectre”, de nieuwe James Bond-film te zien met nog steeds Daniël Craig in de hoofdrol. Het zou de laatste keer zijn, met als gevolg dat Jason Statham zich kandidaat stelt. Statham is die Britse acteur die zich bij het clubje waant van Stallone, Willis en Schwarzenegger. Zijn faam dankt hij aan een Britse TV-serie over een “Transporter”. Nu ziet Jason Statham het best zitten om in de huid te kruipen van James Bond. Ik niet. Hij is een acteur van derde categorie en die denkt dat het met “kwaad kijken” volstaat om als vechterbaas te worden beschouwd. Bovendien marcheert hij als een gorilla. Dat allemaal, terwijl wij in James Bond altijd Sean Connery blijven zien. Die Daniël Craig was al niks, ondanks zijn succes. Dat had hij te danken aan de verhalen die beter waren. Voor mij blijft James Bond altijd de playboy die hij altijd is geweest en waarvan Jason Statham alleen maar kan dromen.

Ofschoon ik al mijn gehele leven een geweldige filmfreak ben geweest, zijn er een bepaalde soort films die mij niet interesseren en waar ik nu, ondanks het feit van de televisie, nooit naar kijk. Die kaperfilms met Johnny Depp maken daar deel van uit en ook de reeks over Indiana Jones met Harisson Ford. Tijdens de vorige week viel ik echter op “Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark” en bij gebrek aan beters bleef ik kijken. Mensen, wat een verrassing. Ik heb me kapot gelachen. Wat een zin voor humor en wat een fantasie. De makers van die film, George Lucas en Steven Spielberg verdienen een plaats in de hemel. Ze hebben een humoristische film gemaakt voor klein en groot. Dat is het verhaal waarvan ik als knaap van droomde, ofschoon ik al vrede nam met “Het Schatteneiland”. Deze Indiana Jones-film beantwoordt volledig aan de verhalen die door mijn hoofd zweefden toen ik tien was. In zoverre zelfs dat ik zo’n twintig jaar geleden een paar boeken schreef in dezelfde lijn, voor de jeugd en minder goed, dacht ik. Ze liggen nog steeds in een schuif en hebben nooit het daglicht gezien, maar mannen zoals Lucas en Spielberg zouden er mogelijk een film over maken. Kom, ook dat is een droom zoals mijn boeken zelf. Toch ben ik tot het besef gekomen dat ik altijd een dromer ben geweest en dat nog steeds ben. Misschien is dat wel de sleutel naar een lang leven.

Tijdens een interview met de Italiaanse krant Corriere della Sera verklaarde Vladimir Poetin, de Russische president, “dat het Westen zich geen zorgen hoeft te maken over Rusland. Een gek, en dan nog in een droom, kan zich inbeelden dat Rusland plots de Navo zou aanvallen”. Poetin sluit een conflict met de Navo-lidstaten uit. “We hebben andere zaken aan ons hoofd”.

Het klinkt goed en men mag hopen dat Poetin de waarheid spreekt. Anderzijds zegt hij ook dat Europa de relaties met Rusland wil onderhouden uit materiële overwegingen. Voor sommigen kan dat als een veeg uit de pan overkomen, maar wanneer men de feiten van de jongste tijd met de zaak Oekraïne inbegrepen op een rijtje zet, klinkt dat niet zo dwaas. Alleen, ook Europa heeft andere zaken aan het hoofd. En het is maar goed dat ze andere zaken aan het hoofd hebben. Daar kan het volk alleen maar blij om zijn.

Ofschoon ik vind dat het hier niet de plaats is om internationale conflicten op de korrel te nemen en dat het ook niet meer mijn rol is om een poging te doen om ze te analyseren, kan ik het toch niet laten om er mij een idee over te vormen. Uiteindelijk moet ik dan vaststellen dat na twee wereldoorlogen de kaarten volledig anders liggen en dat een gewapend conflict tussen twee staten volledig uitgesloten is. Tijdens de tweede helft van de twintigste eeuw is niet alleen de wereld anders geworden, maar ook de mensen en hun manier van denken. De wereldleiders moeten er zich bewust van zijn dat een troepenbeweging aan gelijk welke grenzen, een ouwerwetse bedoening is en het gevaar niet boven de grond te zoeken is maar wèl ondergronds. Daar gebeuren geheimzinnige dingen die grote gevaren inhouden en waarvan er slechts zelden een tipje van de sluier wordt opgelicht. Het terrorisme is daarvan slechts een kleine uitloper, ofschoon het ook hier om een verdoken vijand gaat zonder uniform. Het is als een spel geworden waartegen men machteloos staat, maar dat vele slachtoffers achterlaat.  Het is aan de overheid om zich daarop steeds meer toe te spitsen en naar de middelen te zoeken om het uit te schakelen. Op dit ogenblik heeft niemand dit in de hand en moeten zelfs de grote landen toekijken. De Paus kan dan alle gelovigen van welke religie ook, aan manen tot vriendschap, het zal de ondergrondse oorlog  niet beletten om verder te gaan.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s