Wat “zien” ik ? 125

Door Staf Knop

Op Broadway, het mekka van het theater in New York, werden tijdens het seizoen 2014-2015 alle records van opkomst geklopt. Er gingen meer dan dertien miljoen mensen kijken naar een toneelstuk of een musical, met een recordomzet van 1,25 miljard euro. Deze cijfers werden bekend gemaakt door de Vereniging van Broadway theaters. De vraag stelt zich aan wat dergelijk resultaat te wijten is. Zeker niet aan het feit dat iedereen thuis blijft om naar de televisie te kijken. Men kan er echter wel het omgekeerde uit afleiden. En wie hier naar al die Amerikaanse actie-series kijkt, zal het begrijpen. Ze gelijken allemaal op elkaar. En bovendien…blijf ik nog steeds geloven in een goed toneelstuk of een knappe musical. En dat is wat Broadway te bieden heeft. Geen idiote experimenten, zoals wij hier te zien krijgen omdat onze regisseurs denken het beter te kunnen dan de grote gevestigde auteurs. Ik betreur hier de tijd van Tennessee Williams of Arthur Miller, zonder Shakespeare en Molière te vergeten.

Nu woon ik aan de kust, waar over vijftien jaar de helft van de bewoners meer dan 55 jaar oud zullen zijn. Et alors? In Brussel wonen alles bij elkaar nog 600.000 echte Brusselaars en over 15 jaar geen enkele meer. Het heeft te maken met het verloop der tijden, he jongens. Of wij daar gelukkig moeten mee zijn is een ander paar mouwen. Maar wie kan daar iets aan doen? Geen mens. En bovendien, aan de kust heb je de gezonde lucht en in Brussel is het weer omgekeerd. Binnenkort kunnen ze daar niet meer ademen. Geef mij dan maar die lucht van de zee, die grote plas water waarop je niks ziet dan water en je gaat beseffen dat Broadway zeer ver is en het woelige water nog altijd leuker is om naar te kijken dan dat kleine scherm, waarop je naar niks kijkt.

Ondertussen is de Ronde van Italië alweer voorbij en werd die gewonnen door cera, cera, cera, cera, cera, Contador, wat te verwachten was. Van de Belgen in de eerste tien geen spoor, hoewel Philippe Gilbert twee ritten op zijn naam mocht schrijven. De grote revelatie in deze ronde was echter de jonge Nederlander, Steven Kruyswijck. Wat die kerel heeft kunnen tonen heb ik nog maar weinig gezien. Nagenoeg in elke rit was hij bij de eerste tien. Ik ben er van overtuigd dat we nog veel van hem mogen verwachten. Alleszins een groot renner.

Guy Verhofstadt en Mark De Mesmaecker mogen Rusland niet meer in omdat ze in de zaak met Ukraïne een te grote bek hebben opgezet. Het zal hen worst wezen. Maar inmiddels moeten ze wel beseffen dat het geen zin heeft om zich met zaken te bemoeien, waarmee ze niks te maken hebben. Dat is wat Poetin zegt, maar niet wat Guy en Mark denken, ook al behoren ze niet tot dezelfde partij. Beiden doen echter wel aan politiek en dan komt het er op aan om zich af en toe in de kijker te werken. En Ukraïne leek hen een gemakkelijke prooi. Helaas, dat was het niet en dat is het nog altijd niet. Het geval Ukraïne lijkt mij de typische lont om er het vuur mee aan te steken en de wereld opnieuw in een nutteloze oorlog te storten. Voor sommigen is het als een uitdaging. Laat Europa die uitdaging negeren lijkt mij de oplossing, die volgens anderen niet strookt met de politiek. Mij laat die politiek zo koud als ijs en telt alleen het goede verstand. Of ik dat in petto heb? Wel nee, maar af en toe schijnt er een licht.

“Als iemand van ons corrupt is, dan zijn we dat allemaal”, zegt Michel D’Hooghe van de Fifa, terwijl Joseph Blatter op zijn troon als voorzitter blijft zitten. Wel, Michel D’Hooghe zal wel gelijk hebben zeker, ook al bedoelt hij het niet zo. Ik wil het hier echter niet meer hebben over de corruptie in de wereld van het voetbal en ik ga ook aan het nieuws voorbij van De Persgroep, waar Christian Van Thillo heeft medegedeeld dat ze Humo, Story en nog een paar andere weekbladen hebben opgeslorpt. Toen Van Thillo destijds op Het Laatste Nieuws verscheen was voor mij de tijd aangebroken om het te verlaten. Spijtig, want ik heb in Christian Van Thillo altijd een kerel gezien, met wie ik het had kunnen vinden. We verschilden echter van een paar generaties.

Waarover ik het hier echter nog wil hebben is over de gebeurtenissen met de Belgen op Roland Garros, waar ze met achten waren en waar er slechts ééntje de derde ronde haalde. Verbazend, want over die Alison Van Uytvanck had geen mens ooit iets vernomen. Zoals in alle sporten is een tikkeltje geluk altijd een vereiste en met de jonge Alison viel dat wel mee. Hoe dan ook, dacht ik in haar wel voldoende power te merken om er iets groots van te maken. Goed heil, Alison!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s