Wat “zien” ik ? 123

Door Staf Knop

Als men mij vandaag de dag zou vragen of ik weet waar de klepel hangt, zou ik eerlijk moeten toegeven het niet te weten. En eigenlijk…heb ik nooit geweten waar die hing. Evenmin dat ik wist waar die pruimen hingen. Ik weet alleen dat Jantje die zag hangen, maar ik niet. Mijn enige troost vond ik in het feit dat Toon die ook niet zag hangen. Maar ik durf hopen dat hij wel degelijk wist waar de klepel hing, ook al heeft hij het mij nooit gezegd. Ik zag de pruimen niet en de klepel ook niet. En wie die dingen niet ziet is gedoemd om door het leven te gaan zonder pruimen en zonder klepels. Ik ben zo iemand. En geloof mij, zonder pruimen en zonder klepels is het leven maar niks. En dat is nu precies waar het schoentje wringt. Want ik heb het leven altijd wel iets gevonden. Ik weet niet wat, maar iets. Het doet mij twijfelen aan het feit “of ik die pruimen en die klepels nu zag hangen of niet”. Uiteindelijk geloof ik alleen diegene te zijn die in zijn tijd leeft, de tijd van vandaag waarin we alles weten en niks. In dit land weten alleen Charles Michel en Bart De Wever waar de pruimen en de klepels hangen.

Iemand die al altijd heeft gezien waar de pruimen hingen is Liesbeth Homans, huidig minister van Armoedebestrijding. Of zij ook weet waar de klepel hangt weet ik niet, maar haar voorstel om de arme kinderen een maaltijd aan te bieden voor één euro, kan ik alleen maar toejuichen. Tussen alle maatregelen ter bestrijding van de armoede op papier, is dit een concrete maatregel. Men zou er van opkijken indien we echt zouden weten hoeveel kinderen er in dit land het slachtoffer zijn van de armoede. Een minister die dergelijk initiatief durft te nemen kan alleen een goed minister zijn.

Ondanks vele problemen en discussies geraak ik er zo stilaan van overtuigd dat deze regering echt representatief is voor het beleid van dit land. Dat was ook zo voor het grootste gedeelte van de vorige regering. Met elke keer een Waal aan het hoofd die de Nederlandse taal radbraakt, maar zich weet te laten aanvaarden door het gros van de bevolking. Je moet het maar doen. Elio Di Ruppo deed het en ik heb het gevoel dat Charles Michel het nog beter doet. Zijn we daarmee aan de eerste patatjes?

België is geen land waar die eerste patatjes voor het grijpen liggen. Problemen en discussies zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn. We hebben dat nodig, ook al zouden we hier niet te maken hebben met twee verschillende culturen. Wij zijn geen volk om ons neer te leggen bij wat er op ons afkomt, wij willen hoe dan ook er tegen ingaan. Het resultaat kan maar het beste zijn. In de toekomst zal het er op aankomen om dat niveau te handhaven. We zullen niet altijd een Elio Di Ruppo of een Charles Michel vinden, want de ervaring heeft ons geleerd dat het resultaat niet hetzelfde is met een Vlaming aan de kop, die de Franse taal radbraakt. De vergelijking is wat belachelijk, maar de regeringen uit het verleden, ook al reken ik Jean Luc Dehaene daarbij, bezorgden mij niet dezelfde voldoening. Teveel eigen belang…vond ik. En een man zoals Charles Michel geeft mij wel het gevoel “van het goed te menen met het land”. Meer moet dat niet zijn.

Een groot sportliefhebber ben ik nooit geweest, maar nu ik een bepaalde leeftijd heb bereikt en gedoemd ben om het leven wat kalmer te bekijken, is het mij gegeven om ook eens te kijken hoe het nu staat met onze wielrennerij. Ik meen te mogen zeggen dat we in deze tak van de sport altijd wel uitgeblonken hebben. En als ik zeg “uitgeblonken”, dan is dat bijna een belediging voor onze Eddy Merckx, die doodgewoon de beste ter wereld was en dat nog altijd is. Niemand heeft zich ooit kunnen meten met Eddy en wat we vandaag de dag meemaken in de Giro is onze wielerwereld niet waardig. Waar is de tijd van de “flandriens”, van Schotte en Felicien Vervaecke en zelfs van Museeuw? Om zich af te vragen of er wel Belgen meerijden in de Giro. En Bompa Tom Boonen? Waar is hij? Zelfs in de ritten die voor de sprinters zijn uitgetekend komt hij niet uit zijn zetel. En Jurgen Vanden Broeck? Laat ons lachen. Nee, indien ik me soms laat verleiden om naar een bepaalde sport te kijken, is dat over het algemeen met de hoop een Belg te zien winnen. Ik hou van de Belgen. Zo kijk ik nu al uit naar een film die niks met sport te maken heeft, maar die wel zal te maken hebben met een man die ooit op de buis van mijn fiets gezeten heeft. Ik heb die knaap ooit “Mijn kleine garde officier” luidkeels horen zingen, terwijl ik wist dat hij ooit de koning van mijn land zou zijn. Vele jaren later vroeg hij mij te eten op zijn paleis, dat ook ooit het mijne was. We haalden herinneringen op en hij toonde mij dat sommige nog steeds deel uitmaken van een hoekje in dit paleis. Ik heb er naar gekeken met tranen in de ogen, zoals ik ook naar hem keek. Hij was nu een man en de koning, mijn koning…Boudewijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s