Wat “zien” ik ? 122

Door Staf Knop

David Cameron en zijn Conservatieven zijn dus als de grote overwinnaars gekomen uit de Britse verkiezingen. Het is duidelijk dat David Cameron als premier een tweede ambtstermijn aanpakt, met de belofte dat er een referendum komt in verband met het wel of niet lid blijven van de Europese Unie. En dat heeft Europa niet graag…want het ziet er niet naar uit dat de Britten hun fantastische “IJzeren Dame”, Margaret Thatcher, vergeten hebben en de koffer willen inkruipen met Europa. En een Verenigd Europa zonder Groot Brittannië is als de mosselen zonder friet. Hoe dan ook, mogen we ons nog aan het een en ander verwachten in Engeland. Het is en blijft een land naar hetwelk men opkijkt.

We zijn aan de tijd van de herdenkingen toe. Nog niet helemaal uit die van de Groote Oorlog en die van de landing in Normandië, hebben we nu mogen zien hoe Vladimir Poetin op het Rode Plein in Moskou, het einde van de Tweede Wereldoorlog heeft herdacht. Alleen…van de Westerse leiders niemand gezien. De parade die Poetin daar in elkaar heeft gebokst mocht er anders wel zijn. Het zou de grootste parade aller tijden geweest zijn. Nochtans…ik herinner er mij eentje te Nürnberg in 1936 die ook niet mis was. Maar kom, er is geen vergelijking. Maar die afwezigheid te Moskou van de Verenigde Staten, van Groot Brittannië en Frankrijk, is mij wat zwaar op de maag gevallen. Poetin heeft hen wel bedankt voor de gezamenlijke strijd tegen het nazisme, maar gaf de Verenigde Staten toch een veeg uit de pan. Dat vond ik dan weer wat klein, alhoewel ik de afwezigheid van “de groten” betreurde. Het argument van Oekraïne vind ik maar flauwe kul. Je weet echter nooit wat er zich ondergronds afspeelt onder die jongens, maar dat zou niet mogen beletten dat het westen er bij was in Moskou. Die herdenking van de landing in Normandië, waar ze allemaal samen waren, was zo mooi en met een fantastische spreekbeurt van François Hollande, dat we best nog eens konden horen hoe verenigd ze wel allemaal zijn. Nee dus. Die parade in Moskou was inderdaad indrukwekkend. Ik durf echter hopen dat we nog wel een paar herdenkingen krijgen over het einde van de Tweede Wereldoorlog, waarbij dan weer zal blijken dat “de geallieerden” nog steeds stand houden.

Jef Geeraerts is overleden en is 85 geworden. Vaarwel Jef. Ik zie hem nog voor mij zitten. Het moet in de jaren tachtig geweest zijn, toen hij me opzocht in het Knokse casino. Hij droeg zo’n potske van tijgervel op zijn hoofd, nam het af en legde het op mijn bureau. Het is daar vele dagen blijven liggen, want Jef keek er niet meer naar om. We hadden een druk gesprek over het casinospel achter de rug. Later heb ik Jef nooit meer ontmoet en ik vraag me af “wie wèl?”. Ik beschouwde hem als één van de grootste Vlaamse schrijvers, maar die weinig in de media verscheen. Nu hij overleden is vinden ze hem allemaal “van het niveau van Claus”. Daar moet ik mee lachen. Ik wil niets afdoen aan het talent van Claus, maar een spannend verhaal in mekaar boksen…daarvoor moest je bij Jef zijn. Zijn boeken lees je in één trek uit en dan ben je voor mij een groot schrijver. Ik vind trouwens niet dat de poëtische schoonheid van een verhaal in de tekst ligt, maar wel degelijk in het verhaal en de manier waarop het is gebouwd. Ik vraag me bij een hoofdpersonage nooit af hoe zijn ouders en zijn familie hebben geleefd, maar wel hoe hij leeft en wat zijn daden zijn. Vele auteurs laten zich daartoe verleiden, met het resultaat dat hun boek niet wordt uitgelezen. Nochtans…het zijn zij die de prijzen krijgen. Nou ja, iemand moet ze krijgen. Maar het is een onrecht dat vele auteurs wordt aangedaan.

Omdat ik al altijd de carrière heb gevolgd van Helmut Lotti heb ik me de moeite getroost om naar het programma “Kroost” te kijken op Vier. Naar het einde toe van de vorige eeuw gaf ik zijn toenmalige manager, Piet Roelen, de raad om een groot orkest achter die jongen te zetten en hem de grootste klassiekers te laten zingen. Ik heb er nooit bij gezegd dat hij speciaal “Tiritomba” moest zingen, maar kom…Helmut Lotti zong zich rijk. Waarom hij er mee stopte en opnieuw naar zijn heupwiegen overstapte, is een vraag waarop ik het antwoord niet ken. Maar het is wèl de grootste stommiteit die iemand in zijn leven kan plegen. Ik vind zelfs dat het aan zijn uiterlijk te zien is, want hij loopt er bij als een voddenraper. Helmut Lotti heeft het ver geschopt en kon nog verder. Ik vind het verschrikkelijk te moeten vaststellen dat een jongeman met zijn talent, zich laat beïnvloeden door zijn eigen bewondering voor een andere zanger, ook al betreft het Elvis. Of komt de invloed van ergens anders?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s