Wat “zien” ik ? 121

Door Staf Knop

Tom Waes is een man met vele mogelijkheden, maar ik bewonder hem vooral voor de reizen die hij onderneemt en waarbij hij soms grote risico’s neemt. Misschien is hij zich daar niet helemaal van bewust. Daarom zou ik willen herinneren aan de jonge Franse journalist, Philippe de Dieuleveult, die in 1981 op de Franse televisie startte met het reisprogramma “La Chasse aux trésors”. Het werd een enorm succes en Philippe de Dieuleveult werd al vrij spoedig als een afgod beschouwd. Ook ik bewonderde hem zoals ik nu Tom Waes bewonder. Op 6 augustus 1985 zat het de toen 34-jarige Philippe de Dieuleveult niet mee en verdween hij op de meest geheimzinnige wijze op de Zaïrestroom (de Congo). Met man en macht werd naar hem gezocht, zonder resultaat. Achteraf werd bekend dat hij met nog vier andere ploegmannen werd omgebracht. Er werd lang getreurd om Philippe en ik wens dat niemand toe. Maar ik zou Tom Waes wel willen vragen niet te veel risico’s te nemen. Vlaanderen houdt van jou, Tom.

Het Britse koninklijke echtpaar, William en Kate, hebben een dochtertje. Na in 2013 een kereltje met name George op de wereld te hebben gezet, was het hun diepste wens en meteen ook van heel Engeland, om deze keer met een dochter uit te pakken. Geen zorg, dacht William. Hij wist al eeuwen dat er daarvoor een middel bestond. Nog voor hij er aan begon heeft hij zijn piemel gedurende meer dan een halfuur rondgedraaid in de fijn olie. Het resultaat is er naar. Het is niet alleen een dochtertje maar ze is ook begiftigd met een perzikenhuid. Net zoals Marlène Dietrich die nog had toen ze in het begin van de jaren dertig “The Blue Angel” draaide. Nu, van de slag, lopen ze in Engeland storm voor die fijne olie en die perzikenhuid. Alleen…niet alle mannen beschikken over de juiste piemel. Die van William zou een beetje krommen en de vorm hebben van een banaan. Vandaag de dag zoeken alle Britten naar het middel voor die bananenvorm. Met fijne olie gaat dat niet, maar William zou zijn geheim prijs geven. Op één voorwaarde…maar die weet ik alleen.

Dit jaar is het tweehonderd jaar geleden dat de Slag van Waterloo plaats had, waar Napoleon het moest afleggen tegen de Britten. Ik ben geen kenner van Napoleon, maar mijn goede vriend, Johan Opdebeeck, heeft er een merkwaardig boek over geschreven. Vijftig jaar geleden was er een Franse professor, die een reeks “conférences” over Napoleon ten beste gaf op de Luxemburgse en de Zwitserse radio en met wie ik toen een langdurig gesprek had. Henri Guillemin noemde Napoleon een gangster, een crimineel die hem en de Fransen volledig had misleid. De Fransen pikten het niet van Guillemin. De professor is toen in het Zwitserse Neufchatel gaan wonen en ook daar heb ik hem nog opgezocht . Henri Guillemin kon vertellen als geen ander. Zijn “conférences” heeft hij destijds vastgelegd op vier LP’s, die hij mij gegeven heeft en die ik op mijn beurt heb weggegeven aan een Franse collega. Ik zou niettemin iedereen willen aanraden om met die “Slag van Waterloo” kennis te maken, hetzij door het museum te bezoeken bij de “Leeuw van Waterloo”, hetzij door het spektakel bij te wonen dat er deze zomer opnieuw wordt op touw gezet. Napoleon mocht dan een gangster zijn, hij was een man die geschiedenis heeft gemaakt.

Het is precies 75 jaar geleden, op 10 mei 1940, dat de Tweede Oorlog uitbrak en de Duitsers onze grenzen overstaken. Dat ging gepaard met bombardementen en ons afweergeschut dat in actie trad om vijf uur in de ochtend. Ik was toen telefonist op het koninklijk paleis te Laken en omstreeks 8 u. in de morgen liep Paul Henri Spaak de deur plat op het paleis, terwijl ik vernam dat er parachutisten in het park waren neergedaald. Het was paniek. Van die parachutisten in het park was er nooit echt sprake en Paul Henri Spaak zou bot vangen bij de koning. Hij kwam de koning immers vragen om “als het er op aankwam, met de hele regering naar Londen uit te wijken”. Dat was nutteloos, want de koning zou doen wat zijn vader, Albert I, hem had voor gedaan tijdens die eerste wereldoorlog: hij zou bij zijn volk blijven. Dat is Leopold III duur te staan gekomen na de oorlog. Onterecht. Slechts enkele weken later werd de koning op het paleis onder Duitse bewaking gesteld door ene kolonel von Kiewitz, die zich installeerde in het appartement dat eerder werd toegewezen aan de jongen prinses Joséphine Charlotte. Ondertussen namen de Duitsers mijn spiksplinternieuwe fiets af, waarop ik de kleine prins Boudewijn op de buis had gezet. Ik vertelde het aan de koning, die mij prompt een brief gaf waarmee ik bij de Duitsers mijn fiets terug kreeg. Zo heb ik het begin van die Tweede Wereldoorlog ingezet. In 1943 werd ik door de Duitse bezetter opgepakt en naar een arbeiderskamp in Berlijn gestuurd. Over mijn avonturen in Berlijn schreef ik het boek “Wilhelmstrasse 119 Berlijn”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s