Wat “zien” ik ? 120

Door Staf Knop

Het is alweer eens uitgemaakt dat Zwitserland het land is op deze aardbol waar de mensen het gelukkigst leven. Ijsland staat op de tweede plaats, Denemarken op de derde en België op de 119de. Dat men in Zwitserland leeft zoals God in Frankrijk zal niemand geloven, maar het Zwitserse volk is wel geweldig bij de pinken. Indien de vermaarde architect, Rem Koolhaas, zich verbaast over de Belgen en hun grote kunst van “het compromis”, dan zou hij dat beter doen in Zwitserland. Het is ook geen ééntalig land, maar de vijandschap tussen de verscheidene taalgemeenschappen valt er niet op. Dat kan men van de Belgen niet zeggen. Ik meen te mogen zeggen Zwitserland tamelijk goed te kennen en ik weet alleszins dat het bewuste land over andere troeven beschikt om er zich gelukkig te voelen. Er is ook niet alleen de grote verscheidenheid van klimaat, de besneeuwde bergen en het zonnige Lemanmeer, maar vooral de manier waarop de Zwitsers het leven bekijken. Ze staren er zich niet blind op de internationale politiek, maar laten die rustig tot zich komen om er te vergaderen. Dat doen ze in Brussel ook, maar heb je al eens gezien wat die topvergaderingen in Brussel teweeg brengen? Het is maar net of er vallen lijken. Nee, ik vind dat we al mogen blij zijn met die 119de plaats, maar ik blijf wel nog verliefd op Montreux.

“We zijn bereid gelijk welk risico te nemen om Europa te bereiken en er een nieuw leven te beginnen”. Dat zijn de exacte woorden van zo’n bootvluchteling, terwijl naast hem honderden sukkelaars liggen te slapen of uit te kijken naar een wereld die ze niet kennen en waarvan ze zelfs de taal niet kennen. Dit is een dramatische situatie. En ik heb het gevoel alsof niemand in Europa de werkelijkheid wil zien en er zich zeker niet durft over uitspreken. Dat die vluchtelingen zich begoochelingen maken over wat hen te wachten staat, zal niemand ontkennen. Tenzij…ze er van uitgaan dat op straat slapen in Europa nog altijd beter is dan in eigen land te creperen. Dergelijke toestanden zouden zich niet mogen voordoen in de 21ste eeuw, in een wereld waarin de GSM en de computer het leven beheersen. Wie zich nog maar één ogenblik in de plaats kan stellen van die ene vluchteling loopt veel kans de neiging te voelen opwellen om zelfmoord te plegen. De toestand in de derde wereld is uitzichtloos. En wat nog veel erger is: het westen zal er door aangetast worden.

Zou het kunnen dat de Vlamingen slimmer worden? Uit een onderzoek van de KU Leuven blijkt dat nog slechts 6% van de kiezers warm loopt voor een nieuwe staatshervorming. Zelfs bij de N-VA stuurt nog alleen 11 procent aan op een splitsing van het land. Het moet dus zijn dat na de regering Di Ruppo, nu ook de regering Michel bij velen in de gunst staat. En vermits dat wij, Belgen, nu ook bekend staan als “de koningen van het compromis”, kan het niet anders of er is wat aan het veranderen. En dat kan alleen maar in de goede zin. Zelfs Bart De Wever ontpopt zich als een degelijke burgemeester van Antwerpen. Ik vraag me trouwens af of hij daar zijn ware roeping niet heeft gevonden. Antwerpen is altijd een stad geweest waar de cultuur hoog in het vaandel wordt gedragen. En ik heb al mogen vaststellen dat “den Bart” veel kaas van de cultuur heeft gegeten.

Wanneer ik op rust uit ben kijk ik naar het wereldkampioenschap Snooker in Groot Brittannië. Niets is rustgevender dan het kijken naar dat biljartspel, ook al eindigt zo’n partij soms op een fantastische thriller. Af en toe duikt er een nieuw talent op zoals dat zovele jaren geleden het geval was met de jonge rosharige Steve Davis. Vandaag zit hij er bij als commentator en is hij een man op middelbare leeftijd. Aan tafel zien we de huidige kampioenen voorbijgaan: Ronny O’Sullivan, John Higgins, Shaun Murphy, en vooral Neil Robertson en Judd Trump. De wereldkampioen van vorig jaar, Mark Selby, nam het op tegen de nieuweling, Anthony McGill, een jonge kerel met ros haar en een betoverende glimlach. Hij slaagde er in om Selby een serieuze nederlaag toe te dienen. En dan die Britten. Ze beschouwen hun Snookerkampioenen als ware sterren. En Mark Selby kloppen is niet niks. De rosse Anthony McGill werd op de eerste bladzijde van de kranten al gedoopt als “The Charming Murderer”. Dat wil uiteraard niet zeggen dat de “murderer” al de nieuwe wereldkampioen is. Ik vrees dat hij daarvoor nog zal moeten afrekenen met Neil Robertson en Judd Trump, twee kereltjes die niet te onderschatten zijn en de jongste jaren het schoon weer maken in het wereldje van de Snookers. Pas op, dat Snookerspel heeft dan niks te maken met voetbal of tennis, maar zo’n Snookerkampioen is geen sukkelaar. Er zitten een paar kleppers tussen die men als “zeer rijke mensen” moet beschouwen. En als ik dan al geen tennisser ben geworden, ben ik er ook nooit in geslaagd om een biljartkeu goed vast te houden. En geloof me, daar heb ik nu geweldig spijt van.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s