Wat “zien” ik ? 119

Door Staf Knop

De verkoop van hotelkamers aan de Belgische kust als belegging, zit in de lift. Dat meldden alle kranten vorige week en ik moet bekennen dat ik niet wist dat die mogelijkheid bestond. Destijds kende ik een echtpaar dat een hotelkamer huurde op jaarbasis en daar heel gelukkig mee was. Ze konden er genieten van alle diensten en vonden dit paradijselijk. Vanzelfsprekend was dat niet goedkoop, net zoals een hotelkamer kopen ook niet voor een appel en een ei zal zijn. Maar voor iemand die het zich kan permitteren, wat niet mijn geval is, lijkt het me wel interessant. Het zal uiteraard niet kunnen in gelijk welk hotel, maar het blijft een goed idee.

Op de Europese top in Brussel, waar het probleem met de bootvluchtelingen zal besproken worden, ligt het voorstel op tafel om niet meer dan 5.000 vluchtelingen in Europa toe te laten en alle anderen terug naar hun land van herkomst terug te sturen. En daarmee zit het er bovenarms op. Niet allemaal vinden dat een goed idee. Of liever, in hun binnenste vinden ze dat waarschijnlijk wel een goed idee, maar politiek gezien zou het hun imago schaden. Dan maar liever Europa naar de kloten helpen. Het kleinste kind is er zich vandaag van bewust dat Europa ten dode is opgeschreven indien er geen serieuze oplossing wordt gevonden voor het vluchtelingenprobleem. En ik geloof niet dat er een oplossing bestaat. Deze beschaving is bezig zichzelf te vermoorden. Hoe dan ook, zou er niet meer politiek moeten over gesproken worden. Dit is een probleem van mensen onder elkaar en zij moeten de oplossing vinden. Indien ze alsnog bestaat.

Volgens het Centrum voor Informatie over de Media hebben nooit eerder zoveel Belgen naar de televisie gekeken. Dat komt omdat het zo “plezant” is om er naar te kijken. Anderzijds werden er ook nooit eerder zoveel zelfmoorden vastgesteld. Ik weet niet wat jullie denken, maar ik vind het geen goed teken naar de toekomst. En wat er op het kleine scherm komt is zeker niet van aard om er naar huis over te schrijven. Gelukkig zijn er af en toe wat uitzonderingen. Zoals die reizen van Tom Waes. Deze keer nam hij ons mee naar die fameuze “Route 65” in de Verenigde Staten, wat een beetje te vergelijken is met de beruchte “Route 66”. Het zal zijn dat Tom verkikkerd is op de vrieskou, want het vroor ginder kasseistenen. Voor de rest vond ik die “Route 65” wel mooi en interessant, en liet Tom ons kennis maken met de Amisch-mensen. Verdomme jongens, ik had daar wel een en ander over vernomen, maar dat die mensen nog leven zoals in de middeleeuwen was me niet bekend. Alles wat met elektriciteit te maken heeft weren ze: de auto, de televisie, de GM, internet en nog zoveel andere dingen…die ons zouden gelukkig maken. Maar is dat wel zo? Ik heb de tijd meegemaakt toen we hier ook nog leefden zoals in de middeleeuwen. Tijdens de jaren twintig van vorige eeuw hadden we ook niks van al die moderne dingen, waaraan we vandaag de dag verslaafd zijn. Geloven of niet, maar in die jaren twintig ging ik me ‘s ochtends wassen buiten aan de pomp en ging ik naar school “op mijn blokken”. In een hoek van de klas was er een plaats voorzien voor al die klompen van de jongens. Goed…en was dat nu een betere tijd? Rekening gehouden met wat we vandaag allemaal moeten verdragen, zou ik zeggen van wel. We keken naar de nachtelijke hemel en probeerden de sterren te tellen. Vandaag kijken we naar de televisie en wat zien we? Voetbal, koken en stront!

Toegegeven. Dat is wat overdreven, want af en toe krijgen we wel wat interessants aangeboden op het scherm. Dat is zo bij Canvas, waar we de jongste dagen kennis konden maken met de levensloop van de grootste oorlogsmisdadiger aller tijden: Adolf Hitler. Wat die kerel de wereld heeft aangedaan is onvoorstelbaar. Hoe is het mogelijk geweest dat slechts één enkele man het hele Duitse volk heeft kunnen imponeren en meesleuren in een oorlog? Gewoon door zijn overtuigingskracht als spreker. Het zal jullie verbazen, maar ik heb dat kunnen vaststellen. In 1943 gaf Hitler alweer een van zijn fantastische spreekbeurten in het Sportpalast van Berlijn. Ik vertoefde toen in Berlijn in bijzondere omstandigheden en probeerde toegang te krijgen tot het Sportpalast. Dat kon echter niet, maar ik bleef wel buiten staan en sprak met enkele Duitsers. Te horen naar wat die mensen me vertelden over Adolf Hitler en over wat hij voor hen had gedaan, dacht ik dat ze hem als God beschouwden. Ik had ooit naar een spreekbeurt geluisterd van Leon Degrelle, die als spreker niet de eerste de beste was, maar vergeleken met wat ik over Hitler hoorde zorgde Leon Degrelle voor wat “cafépraat”. Aan elke toehoorder schonk Degrelle een brood. Alsof we allemaal honden waren. Dàt gevoel deed ik bij de Duitsers aan het Sportpalast niet op.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s