Wat “Zien” ik ? 118

Door Staf Knop

Zou het kunnen dat de Amerikaanse president, Barack Obama, slimmer is dan zijn voorgangers en eindelijk vriendschap gaat sluiten met Raul Castro, zijn ambtsgenoot van Cuba? Te oordelen naar de ontmoeting die beiden hadden en het niet is gebleven bij een gewone handdruk, zou je zeggen van wel. De ontmoeting had plaats in Panama en beiden zijn er van overtuigd dat ze de geschiedenis ingaan. Na bijna zestig jaar is het inderdaad voor het eerst dat een Amerikaanse president en een Cubaans staatshoofd met elkaar praten. “We hebben echt de weg ingeslagen van de toekomst”, zei Obama. “We willen over alles praten, maar we moeten geduldig zijn”, verklaarde Castro. Ik geloof het graag. Als je na zestig jaar mekaar geen blik hebt gegund, komt het op een weekje ook niet meer aan. Het hangt allemaal af van wat er gaat uit de bus komen, want ik ben er nog niet zo zeker van dat die twee werkelijk geschiedenis zullen schrijven. Cuba is al zovele jaren een communistisch land geweest en je moet mij maar eens vertellen wanneer de Verenigde Staten naar bed zijn geweest met het communisme. Ik hou van de States en ik hou van Cuba, maar dat heeft niks met politiek te maken. Ik hoop echter wel dat ze het met elkaar eens worden. Eindelijk!

Met Hillary Clinton gaan de Verenigde Staten voor het eerst in de geschiedenis voor een vrouw als president kiezen in 2016. Dat is voor mij nu al een zekerheid. Het zal een zoete wraak zijn. De Democraten hebben het de jongste tijd zwaar te verduren gehad, tot Barack Obama een wit konijn uit zijn hoed haalde met Cuba en de gedroomde verzoening. Vervolgens tilt hij Hillary Clinton op naar de hogere sferen van de internationale politiek en dat is het. Hillary geniet er van en diep in zichzelf weet ze nu al wie ze het eerst zal aanpakken: de mannen. Achter haar zwakke glimlach schuilt nog steeds ene Monica Lewinsky die met haren Bill een spelletje speelde. En Hillary weet hoe zwak de mannen zijn. Dat zal ze de wereld en vooral den Bill, nu eens duidelijk maken. Mij verheugt het vooral te zien hoe de politiek te werk gaat. Hoe Obama op de idee is gekomen om zestig jaar vijandschap met Cuba uit te spelen. Ik vraag me af hoe Fidel daarover denkt. Hoe dan ook kijk ik met belangstelling uit naar de strijd om het presidentschap in de States. Waarom ben ik verdomme zo oud geworden? Ik had er nog graag een filmscenario over geschreven, ook al zou ik het zoals alle andere, aan de haak moeten hangen.

Honderd jaar geleden werd de Amerikaanse jazz-zangeres, Billie Holiday, geboren. Het is maar normaal dat ze in de wereld herdacht wordt. Ze overleed in 1959, maar voor hen die haar hebben beluisterd in de jaren dertig en tot vlak na de Tweede Wereldoorlog, betekende Billie Holiday veel meer dan een gewone jazz-zangeres. Naar Billie luisterde men met tranen in de ogen. Zij zong met haar wenend hart en dat onderging men. Ik zal Billie Holiday als zangeres nooit vergeten, reden genoeg omdat ik bij mijn op ruststelling van mijn baas en kameraad, Jacques Nellens, een koffertje met vier lang speelplaten van Billie Holiday heb gekregen. We hielden alle twee van Billie.

Dank zij Tom Waes heb ik het noorderlicht gezien. Tom Waes reisde er voor naar Spitsbergen en doorstond er de vrieskou. Dat alleen al verdient bewondering. Het noorderlicht zien op het kleine scherm is uiteraard niet hetzelfde als er bij zijn. Het is mooi, maar ik geloof niet dat men er hetzelfde gevoel bij heeft. Dank je, Tom, maar ik zal er niet voor naar Spitsbergen gaan.

Al een paar jaren volg ik trouw de Nederlandse serie “Flikken in Maastricht” en al die tijd erger ik me aan de uitbouw van de scenario’s met twee verschillende items, die elkaar in verstoring brengen. Ik ken het systeem wel. Het is tenslotte een vervolgserie en elke aflevering moet een duurtijd bereiken van 50 minuten. Om iedereen aan zijn trekken te laten komen gebruikt men best twee items, maar het is verdomd ergerlijk de onderbreking van een spannende scène te moeten slikken, voor een ander dikwijls onbenullig verhaal.

Bij de Franse tenniswedstrijd Roland Garros wordt het prijzenbedrag dit jaar opgetrokken tot 28 miljoen euro. De winnaar en de winnares zullen elk 1,8 miljoen euro krijgen. Vorig jaar waren dat Rafael Nadal en Maria Sjarapova…die het met iets minder moesten stellen. Ik weet niet…maar ik vraag me af waarom ik geen tennisser ben geworden. Temeer omdat ik er altijd al naar gekeken heb op de televisie. Maar in mijn tijd was er geen televisie en er was ook niemand om me te vertellen wat er mee te verdienen was. We speelden voetbal met een leeg conservenblikje waarin erwtjes hadden gezeten. En de winnaar kreeg niks. En wie zegt mij dat de tijden niet zijn veranderd? En vergeleken met sommige voetballers van vandaag, zijn die tennissers eigenlijk maar sukkelaars. Maar…hoe worden wij dan genoemd?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s