Wat “Zien” ik ? 117

Door Staf Knop

De Franse actrice met Vlaamse roots, Juliette Binoche, heeft het gewaagd om zich als theateractrice te laten bewonderen in een rol waarmee ze een groot risico nam: “Antigone” van Sophocles, maar dan in een moderne bewerking. Hoe zij het er heeft afgebracht weet ik niet, want ik heb de voorstelling in Antwerpen niet gezien. Ik hou echter mijn hart vast wanneer ik merk dat een klassiek stuk in een modern jasje werd gestoken. Over het algemeen strijkt de bewerker de auteursrechten op en is dat de enige reden van de onderneming. “Antigone” van Sophocles werd al eens eerder bewerkt en wel door de Franse schrijver, Jean Anoulh. Zijn bewerking werd voor het eerst opgevoerd in 1944 en met deze bewerking vierde onze eigen Vlaamse actrice, Chris Lomme, haar eerste triomf te Kortrijk, in het “Arena Theater” begin de jaren zestig. Chris Lomme was toen nog zeer jong, maar paste volledig in de rol van “Antigone”. In deze tragedie veroordeelt koning Kreon zijn nichtje, Antigone, ter dood, omdat zij het lichaam van haar broer op eervolle wijze heeft begraven, terwijl dit door Kreon verboden was. Het stuk is belangrijk omdat het met Antigone het verzet symboliseert. Ik stel me de vraag of Juliette Binoche al niet een beetje oud is voor deze rol. Maar waar ik me nog meer vragen bij stel is het feit dat men bij de Vlaamse Tv-zenders nog steeds niet heeft begrepen om de auteur te vermelden van een toneelstuk. Maar misschien hebben ze nooit gehoord van ene Sophocles.

Het overlijden van oud caféhouder en burgemeester van Hasselt, Steve Stevaert, heeft bij mij veel vragen wakker gemaakt. Als volkspolitieker zou hij precies gepast hebben in een roman van Ernest Claes. Met zijn ideeën en beslissingen kwam hij tegemoet aan de gewone burger. Steve Stevaert wilde in de eerste plaats geliefd worden, maar slaagde er waarschijnlijk niet in om zijn seksuele betrachtingen te beheersen. Hij is niet de eerste in deze wereld, maar ja…dan zelfmoord plegen. Ik weet niet of dat de juiste oplossing was. Stevaert leek me een gezellig man en met zijn twee benen op de grond. Nee dus. Niettemin…zal ik het bedroevend blijven vinden.

We mogen dus op onze twee oren slapen. In het Zwitserse Lausanne hebben Iran, de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Rusland en Duitsland, na lang onderhandelen een raamakkoord bereikt over het nucleaire programma van Iran. Een historische gebeurtenis want het gekibbel met Iran is al jaren aan de gang. Barack Obama, president van de Verenigde Staten, vindt het een goed akkoord “dat van de wereld een veiliger plek zal maken”. Israël is het daar niet mee eens en zegt “dat het het risico zal verhogen op een verschrikkelijke oorlog”. Ik weet niet wat jullie vinden, maar uiteindelijk vind ik die gasten in Israël geen “plezante mannekes”. Ik heb over die mensen altijd met respect gesproken en zal dat blijven doen. Maar nu er voor een keer door alle groten van de wereld een gezamenlijk akkoord wordt bereikt om de vrede te vrijwaren, zijn zij er tegen. Daar zijn we vet mee. Ik wil hopen dat het allemaal in orde komt met alles wat er “boven de grond” werd bereikt. Nu nog “de ondergrondse vrede” en dan zijn we er.

Het is niet omdat ik zo’n groot wielerfanaat ben, maar wie vorige zondag niet heeft gekeken naar “De Ronde van Vlaanderen” is niet van deze planeet. Ik vind het alleszins leuk dat voor deze wielerwedstrijd belangstelling is ontstaan in de hele wereld en ik vraag me af hoe men daar tegenaan kijkt vanop Fifth Avenue in New York. Onze Molenberg en zelfs onze Patersberg hebben niet de minste vergelijking met de Grand Canyon, ofschoon ik denk dat ze daar bij onze nationale Tv-zender anders over denken. Te oordelen naar hun Journaal of hun Teletekst is de sport veel belangrijker dan gelijk welk ander nieuws, ook al zou de Empire State Building ontploft zijn. Maar kom, iedereen weet nu al dat er bij het 2000 koppig personeel bij het Huis van Vertrouwen geen grote lichten te vinden zijn. En om naar de Ronde van Vlaanderen te kijken hoef je dat ook niet te zijn. Ik ben er me van bewust dat ik nu plots 2000 vijanden rijker ben. Hoe dan ook vond ik die Ronde dit jaar maar een saaie boel. Misschien kwam het omdat ik Tom Boonen miste. De hele afgelopen maand kregen we alleen met omgewaaide bomen en overstromingen te maken, maar voor “De Ronde…” toverde onze De Boosere een lekker zonnetje uit zijn klakske. Naar het einde toe kwam er dan toch iemand uit die zetel waarin het peloton had gezeten: Greipel, een sprinter en een belediging voor alle “klimmers”. Uiteindelijk is het ook een sprinter, Kristoff, die gewonnen heeft. En ik luister nog het liefst naar Eddy Planckaert in zijn glazen kast.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s