Wat “zien” ik 115 ?

Door Staf Knop

Een onderzoek heeft uitgewezen dat acht op de tien Belgen de auto niet kunnen missen. ‘t Zal wel zijn. Ik voel me nooit gelukkiger dan wanneer ik achter het stuur zit van mijn wagen, die ondertussen al twintig jaar oud is. Dat geluk heeft meerdere redenen. Een eerste en niet onbelangrijke reden is het feit dat ik het gezien mijn leeftijd, het moeilijk begin te krijgen om een bepaalde afstand te voet af te leggen. Een andere reden is ongetwijfeld het gevoel van nog mee te draaien in de wereld om je heen. Mogelijk geldt dat alleen voor mensen die een gezegende leeftijd hebben bereikt, ofschoon ik heel wat mensen ken van middelbare leeftijd die zich zeer eenzaam gevoelen en het geluk vinden achter het stuur van hun auto. Pas op, dat gevoel hoeft men niet te onderschatten. In sommige gevallen is de auto de enige die niet op je dood zit te wachten. Dat alleen al is een voldoende reden om je auto niet te willen missen, maar er is nog veel meer. Voor jongere mensen is de auto ook het “reissalon”, dat je in de meest comfortabele omstandigheden naar gelijk welke stad of land brengt. Reizen met de auto is en blijft een genot.

Op 11 november 1918 ondertekende een Duitse delegatie de wapenstilstand in een spoorwegwagon van Wagon-Lits in een bos nabij Compiègne. Op 22 juni 1940 werden de rollen omgekeerd en was Frankrijk aan de beurt om de overgave te ondertekenen in dezelfde wagon en op dezelfde plek. Achteraf werd die fantastische spoorwegwagon overgebracht naar Berlijn, waar hij opgesteld werd in de nabijheid van de Brandenburger Tor. Na de Tweede Wereldoorlog werd een andere identieke wagon door Wagon-Lits beschikbaar gesteld.

Dit jaar herdenken we het einde van die Tweede Wereldoorlog zeventig jaar geleden. Tijdens die eerste oorlog ontstond er bij een Duitse korporaal in de loopgraven, waar de ondergang van het Duitse leger nabij was, de idee om ooit wraak te nemen. Hoe hij dat tot werkelijkheid zou kunnen omzetten was hem nog een raadsel, maar op een dag in een bierkelder te München ging hem een licht op. Hij zou Duitsland opnieuw op de wereldkaart zetten, ten koste van miljoenen slachtoffers. Met de herinnering aan de grootste oorlogsmisdadiger aller tijden herdenken we thans voor de tweede keer de ondergang van Duitsland. We moeten ons daarbij afvragen hoe dit mogelijk is geweest en hoe slechts één man dit heeft kunnen realiseren. Het is aan de media om het ons duidelijk te maken, temeer omdat de Tweede Wereldoorlog niet te vergelijken was met de eerste. Slechts weinig mensen zullen het ons nog kunnen vertellen, maar het is aan de jongere generatie om eens en vooral te vergeten dat de wereld nog wat anders heeft meegemaakt dan het voetbal.

De wereld beeft. De afgelopen jaren was het migratiebeleid zo slecht dat het de radicalisering bij sommige moslimjongeren en bij het groot aantal Syriëstrijders die vanuit België zijn vertrokken, in de hand heeft gewerkt. Dat heeft Bart De Wever, de Antwerpse burgemeester en voorzitter van N-VA, gezegd. Die man heeft al dikwijls dingen gezegd die met de waarheid stroken. Deze keer vergeet hij er echter bij te zeggen dat hij aan de kant is blijven staan, toen hem de mogelijkheid werd aangeboden om er wat aan te doen. De oorzaak van dit alles ligt niet alleen bij dat migratiebeleid, maar wel bij het Verenigd Europa en het verdrag van Schengen. Zonder Europa en dat verdrag zou er van een migratiebeleid geen sprake zijn. En zou de wereld niet beven voor het terrorisme dat het zelf tot stand heeft gebracht. Zij die er iets kunnen aan verhelpen roepen luid, maar doen niet echt iets. De miserie waarin de wereld is terechtgekomen gaat maar verder en in de derde wereld is moord en verkrachting een spelletje geworden. Wie kan dit allemaal nog recht trekken? Ik zou het niet zo direct weten, maar meer bevoegden zouden er best naar zoeken.

In 2008 is Juul Anthonissen overleden. Ik heb die man niet persoonlijk gekend, maar ik wist wel dat hij een groot jazz-kenner was. Ik viel op zijn naam en een krantenartikel van hem over de Vlaamse jazz-legende Stan Brenders, die voor de oorlog dagelijks te horen was met zijn big band op de radio. Ik herinner me een bekende Vlaamse jazz-zangeres uit die tijd, May Dale, die blijkbaar niemand meer kent. Toen ik haar naam opzocht op internet bleek men ook daar niets over haar te weten. Ik vernam dingen over de jazz-geschiedenis in België, die vandaag de dag onvoorstelbaar zijn. Ik werd er zodanig door overweldig dat ik verdere opzoekingen deed en ontdekte dat ik dingen wist, die op internet nergens te vinden zijn. May Dale is er één van, maar ook over John Ouxerckx is niets te vinden, terwijl ik hem toch geregeld ging opzoeken in zijn Brussels cafeetje op het Zaterdagplein. Het zou interessant zijn om de Belgische jazzwereld eventjes te bestralen en wie weet, een paar Elpees uit te brengen. Men zou er van opkijken.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s