Wat “zien” ik ? 111

Door Staf Knop

In mijn boek “De Stem van het Geheugen” vertelde ik al uitvoerig over mijn ontmoeting met Charlie Chaplin in 1969 en de invloed die onze gesprekjes hebben gehad op mijn later denken. Het gebeurde in Parijs naar aanleiding van de wereldpremière van “De Gravin van Hong Kong”, de laatste film van Chaplin. Het werd een enorme flop en de pers was er unaniem over. Ik kreeg de gelegenheid om gedurende een week in het gezelschap van Chaplin te blijven en ook ik moest de diepe val van “De Gravin…” betreuren. In mijn verslag herinnerde ik echter aan de geniale films van Chaplin, wat de grootmeester wat zoet stemde. Met hem sprak ik over mijn grote bewondering toen ik als knaap kennis maakte met “The Kid” en zijn volgende prenten waaronder ik vooral viel voor “City Lights”. Vorige zaterdag programmeerde de VRT op Eén twee films van Charlie Chaplin en herinnerde ik me mijn kinderjaren en ook mijn ervaring met Chaplin. Toen, in Parijs had ik troostende woorden voor hem. Ik vroeg hem ook “wat hij zoal dacht over het medium televisie”. Zijn antwoord is mij altijd bijgebleven: “Met de film hebben we iets uitgevonden om de beschaving te stimuleren, met de televisie hebben we iets uitgevonden om ze kapot te maken”.

Steeds meer mensen verhuizen van Brussel naar Vlaams Brabant, terwijl er dagelijks 380.000 naar Brussel pendelen om er te werken. Dat konden we dezer dagen in de kranten lezen. Wat die pendelaars betreft is het geen nieuws want ze doen dat al vele jaren. Daarom is Brussel zo belangrijk voor Vlaanderen. Met die verhuizers ligt het anders en ik begrijp dat Brussel, eens de gezelligste stad in het land, niet meer is wat ze is geweest. De tijd toen er alleen wat gekibbel was tussen Vlamingen en Franstaligen behoort tot een ver verleden. En ik kan het niet verzwijgen, maar in die tijd (1962) werd ik door de gouverneur van de provincie Brabant gedecoreerd omdat ik ijverde voor de toenadering van Vlamingen en Franstaligen. Anderzijds werd ik door koning Boudewijn tot Ridder in de Orde van Leopold II geslagen. Allemaal omdat ik een Brusselaar was die de samenhorigheid van het volk bevorderde. Hoe ik dat klaarspeelde is te lang om te vertellen, maar vandaag de dag wordt er in Brussel niet meer enkel Vlaams en Frans gesproken. Hoe het zover is kunnen komen heb ik hier al herhaaldelijk uit de doeken gedaan, maar het is ook niet mogelijk om de toestand in Brussel te wijzigen. En als geboren Brusselaar doet het pijn om je stad te zien verzuipen door toedoen van de Europese politiek.

In de jaren vijftig en zestig heb ik mijn nek uitgestoken voor een situatie die ik ergerlijk vond. Vandaag de dag ben ik nog alleen een trouwe Tv-kijker en erger ik me aan een gebrek, dat een gewoonte is geworden, maar dat weinig begrip aanwijst vanwege de programmatoren. Bij elke aankondiging van een film in de programmaboekjes staat er ook altijd bij van wie de film is. Dat is nagenoeg nooit het geval wanneer het om een Vlaamse Tv-serie gaat, tenzij ze werd geschreven door Ward Hulsemans of Bart De Pauw. En ik vind dat de auteur, ook al gaat het om meerdere, de moeite loont om te weten. Ik zal bv. nooit een serie missen van Ward Hulsemans. Die kerel kent het vak. In de pionierstijd van de Vlaamse televisie werden de auteurs gerespecteerd en wist de kijker wat hij mocht verwachten bij de naam van de scenarist. Vandaag krijgt men de grootste rotzooi aangeboden zonder vooraf te weten wie “de dader” is. Ik vind dat een situatie “niet mogen” en dring er bij de verantwoordelijken op aan om er aan te verhelpen.

Omdat ik het niet kan laten heb ik ook dit jaar gekeken naar de Oscars, het fantastische filmfeest in Hollywood. En ook dit jaar is mijn uitverkorene voor de Oscar van de beste actrice niet verkozen ondanks haar nominatie: Rosamund Pike (Gone Girl). Het is Julianne Moore geworden voor haar vertolking in “Still Alice”. Toen zij het beeldje in ontvangst nam vertelde ze “ooit te hebben gelezen dat wie een Oscar wint vijf jaar langer leeft”. Daarom alleen al zou ik graag een Oscar winnen en Rosamund Pike ontmoeten, zonder Penelope Cruz te vergeten. Beide poezen zijn zeer verschillend, maar mijn hart heeft vele geheime kamertjes.

Moet er nog zand zijn? Eigenlijk niet. Poetin heeft dik genoeg van al  het gelul betreffende Oekraïne. Voor de zoveelste keer heeft hij uitdrukkelijk gezegd “geen oorlog te willen”. Goed, maar zou hij dat ook eens willen gaan zeggen aan die kerels die er blijven op los schieten? En laat Europa zich met andere zaken bezig houden en zich niet beperken tot een “voorlopige” oplossing voor de Grieken. Binnen de muren van Europa is er zoveel miserie en tiert de misdaad welig, om er als gewone burger van wakker te liggen. Zou daar wel ooit een eind aan komen?

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s