Wat “zien” ik ? 109

Door Staf Knop

De Duitse rijkskanselier, Angela Merkel, en de Franse president, François Hollande, hebben het voor elkaar gebracht om de Russische president, Vladimir Poetin, te doen verklaren “dat hij er niet aan denkt omwille van wat dan ook een oorlog uit te lokken”. En dat terwijl daar die Franse president hem zijn voorwaarden in verband met Oekraïne had voorgelezen en eindigend met “het is dat of oorlog”. Ik vraag me af met welk recht die man dat zei, terwijl Poetin me iemand lijkt die alleen weloverwogen dingen zegt. Anderzijds kan het er bij mij nog steeds niet in dat Europa zich blijft mengen in een zaak die ons, het volk, niet aanbelangt. Wij staan niet te springen om van Oekraïne de 29 lidstaat te maken van Europa. Temeer omdat die leider van Oekraïne op de koop toe uitkraait “dat ze geen dialoog nodig hebben, maar wapens”. Als de Amerikanen daarop dan willen ingaan en inderdaad hen wapens gaat leveren, begrijp ik helemaal niet meer waar het met deze wereld naartoe gaat. Tenslotte zijn wij, mensen van het volk, slechts speelballen in de handen van enkele gehaaide politici. Nu zegt Poetin “dat de schuld van de Oekraïnecrisis bij het Westen ligt, omdat het de voormalige Sovjetstaten heeft verplicht kant te kiezen tussen Europa en Rusland”. En ik ben geneigd om te denken dat hij eens temeer gelijk heeft. En ik denk er nog bij dat Europa er gekomen is om voortaan elke oorlog te vermijden in het Europese gebied. Dat ze dan maar hun bakkes houden wanneer het over een gebied gaat dat niet bij het hunne hoort.

Omdat men sinds het overlijden van mijn vrouw een weinig medelijdende aanval heeft uitgevoerd op mijn pensioen, maar mijn huishuur gebleven is wat ze was, heb ik het woordje “besparing” op mijn dagelijks menu voor etensuitgaven moeten schrijven. Ik ga ervan uit, zou Kris Peeters zeggen, dat ik niet de enige ben in België aan wie men dergelijke beperking heeft opgelegd. En ook niet de enige in Europa. Alleen heb ik zo stilaan het gevoel gekregen dat die “besparingen” een fantastische dekmantel zijn geworden om ons op het kleine scherm op de grootste rotzooi te vergasten. Het is allemaal begonnen met de ontelbare “herhalingen”, maar nu loopt het de spuigaten uit met de normale programmatie. Het was zo, dat ik de gewoonte had om elke ochtend tijdens de koffie, in een van “de boekskes” de programma’s aan te tekenen waar ik ‘s avonds gebeurlijk zou naar kijken. De jongste tijd hoef ik echter helemaal niks of zeer weinig aan te tekenen. Steeds meer duiken er programma’s op over apen en olifanten, wat me doet denken aan de tijd toen wij met de eerstejaars in mijn school, naar de kino gingen om naar een korte tekenfilm te kijken en twee films met apen en olifanten. Dat vonden we toen reuze, maar vandaag heb ik er de pest aan.

Nu er “stront aan het stokske” is bij de Belgische voetbalbond stapt CEO, Steven Martens, op met een gouden handdruk van maar liefst 300.000 euro. Van de slag staat er weer een haar op zijne kaalkop. In zijn plaats zou ik nu maar mijn snor en mijn baard laten groeien. Dat is “in”. Te bedenken dat ik mij voor een stuk “schuldig” voel aan de idiote populariteit van het voetbal, zou ik mijn vingers afbijten. Het gebeurde ten tijde toen Gaby Feyaerts bij VTM chef was van het “Nieuws”. Ik leidde toen een praatshow in het Knokse casino en ik nodigde Gaby uit op de stoel. Op een bepaald ogenblik vroeg ik haar “waarom ze het nieuws met steeds vele rampen, niet zou besluiten met een cultureel bericht: de presentatie van een boek of een theatervoorstelling”. Ze zou er over nadenken. Weinig later liet ze het “Nieuws” besluiten met beelden van een paar doelpunten uit een voetbalwedstrijd. En wat gebeurde? De VRT sprong er op en de populariteit van het voetbal is maar steeds de hoogte in gegaan. Een sport waarin meteen het financieel aspect een belangrijke rol ging spelen. En wie over geld spreekt, spreekt over fraude.

Mijn goede vriend, Rocco Granata, krijgt in Italië een belangrijke prijs. Als er iemand is die door Italië in de bloemen mag worden gezet, dan is dat wel Rocco Granata. Wat die man al heeft gerealiseerd voor de promotie van zijn mooi land, grenst aan het miraculeuze. Langs hem en “Marina”, de aandoenlijke film van Stijn Coninx waarin het leven van Rocco in beeld werd gebracht, hebben we het hart van het Italiaanse volk voelen kloppen, terwijl we “l’Italie profonde” leerden kennen. Alleen al daarom verdient Rocco de Italiaanse prijs, ook al weet ik niet wat daaraan vast hangt. Wat ik wel weet is het feit dat Martin Heylen er met zijn nieuw programma “Heylen en de herkomst” en Mateo Simoni, de acteur die in “Marina” Rocco Granata gestalte gaf, de verdiensten van Rocco als geboren Italiaan nog onderstreepte. En tussen haakjes, dat nieuwe programma van Martin Heylen is een voltreffer van formaat. Ik heb genoten van zijn eerste aflevering en niet minder van zijn tweede, over de herkomst van Liesje Lefever. Diep ontroerend.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s