Wat “zien” ik ? 108

Door Staf Knop

Nu ik de poort in zicht heb waar “Sinte Pieter” me staat op te wachten, kom ik tot de vreemdste vaststellingen. Het gebeurde allemaal toen ik in de afgelopen week op een van die Franse zenders keek naar een programma over Guy Bedos, die zelf terugblikte op zijn rijke carrière en die in de jaren zestig doorbrak met een sketch, die hij uitvoerde met een jonge Franse actrice, Sophie Daumier. Het nummertje droeg als titel “La Drague” en bestond alleen uit een dans, “een plakker” die ze samen dansten terwijl het publiek “off screen” luisterde naar wat ze dachten. Heel Frankrijk heeft plat gelegen voor Guy Bedos en Sophie Daumier. Toen ik de bewuste sketch nu opnieuw zag kreeg ik de kribbels en blikte ik terug op een korte moment toen ik misschien had moeten kiezen voor het beroep van acteur. Ik had een stuk geschreven voor Jef Burm waarin ik Jef bedacht met een monoloog van dertig minuten. Tijdens de eerste repetitie in de KVS zag Jef die monoloog helemaal niet zitten, regisseur Anton Peters ook niet en de tegenspeelster van Jef, Yvonne Lex, evenmin. Ik zei dat ik het hem eens zou voorspelen zoals ik het zag en dat, indien ik zou falen de monoloog zou onderbreken door een paar tussenkomsten van Yvonne. Al van bij de eerste ogenblikken brulden ze van het lachen, zodat Jef me smeekte om geen letter te veranderen. Hijzelf behaalde er een staande ovatie mee tijdens de première. Misschien had ik op dat ogenblik moeten besluiten om acteur te worden. Dat heb ik niet gedaan en ik bleef toneelstukken schrijven.

Nu verwijt mijn dochter, Magda, me dat ik er af en toe over ga met mezelf de bloemen te geven, zoals vorige week toen ik mijn komedie “Nana” nog steeds beschouwde als de geestigste Vlaamse “comedy” die ooit op het kleine scherm verscheen. Vandaag vraag ik me af of ze geen gelijk heeft, ofschoon ik ook bedenk dat ik misschien de enige ben met die mening, maar alleszins de enige die het zich zal herinneren. En het Vlaanderen van vandaag is niet zo happig naar alles wat het verleden te bieden heeft. Laat staan om een roos te halen uit het boeket.

In de Verenigde Staten is de zanger en dichter Rod McKuen op 81-jarige leeftijd overleden aan een longontsteking. Deze kerel vertaalde ooit op schitterende wijze het nummer “Ne me quitte pas” van Jacques Brel. Langs Brel leerde ik Rod McKuen kennen, of ten minste zijn gedichten die hijzelf voordroeg. De man was enig en Brel beschouwde hem als de beste ooit.

Dat de Amerikaanse pers de film “The Loft” van onze Erik Van Looy als schietschijf gebruikt, valt me wat zwaar op de maag. Eigenlijk laten ze er geen steen van rechtstaan en dat verdient Erik Van Looy niet. Ook al vond ik het verhaal van de bewuste film niet beter dan dit van een gewoon kioskromannetje, had de film toch zijn verdiensten. Temeer omdat ik me in de afgelopen week moest ergeren over twee Amerikaanse films, waarvan eentje met George Clooney en Brad Pitt en een andere met Brad Pitt. Ik heb het over “Ocean’s Thirteen” van Steven Soderbergh, en “Killing Them Softly” van Andrew Dominik. Dat zijn geen kleine jongens maar beide films zijn geen fluit waard en steunen alleen op klinkende namen en geraken niet eens tot aan de hielen van “The Loft”, ook al heeft scenarist Bart De Pauw geen kaas gegeten van wat de dialoog voor een film kan betekenen. Voor Erik Van Looy hoop ik dat het geen verkeken kans is in Hollywood.

Langs de kranten vernam ik dat er vorige maandagochtend om 6 u. een bommelding was in dancing Carré te Willebroek en dat de politie het gebouw liet ontruimen. Op dat ogenblik waren er nog 500 mensen aanwezig in de dancing. Ik weet niet wat jullie denken, maar ik stel me daarbij een pak vragen. Ik zou hoogstens kunnen denken dat de uitbater van de dancing op dat ogenblik nog bezig was zijn ontvangst te tellen. Maar nee, er waren nog vijfhonderd mensen die daar stonden te springen op wat zij “hun muziek” noemen. Ik zou alleen maar kunnen hopen dat mijn dochter of zelfs mijn zoon zich niet onder hen bevonden. Goed, ik ben niet meer van deze tijd, maar zelfs in Brussel of Parijs zou je ver moeten zoeken om nog een keet te vinden waar nog 500 jongeren staan te springen om 6 u. in de ochtend. Vlaanderen is tijdloos…met een veelbelovende toekomst.

Daniel Termont, de burgemeester van Gent, zou op één na de beste burgemeester ter wereld zijn. Daar kan ik inkomen. Ik heb die man nooit in het echt gezien, maar ik bewonder hem al een hele tijd. Wat hij zegt en doet vernam ik langs de media. En elke keer vond ik dat Daniel Termont midden zijn volk staat. En indien ik een top drie van onze burgemeesters zou moeten opstellen, zou ik daar ook Bart Somers, de Mechelse burgemeester, bij rekenen. Maar de tweede plaats gaat voor mij naar graaf Leopold Lippens, de burgemeester van Knokke-Heist. En ik acht me zeer blij dat ik me al veertig jaar lang zijn vriend mag noemen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s