Wat “zien” ik ? 107

Door Staf Knop

Het overlijden van de 90-jarige koning Abdullah van Saudi-Arabië heeft vele wereldleiders op de been gebracht. Vorige zondag werd Riyad de hoofdstad van de wereld met de aanwezigheid van Barack Obama, president van de Verenigde Staten, de Britse kroonprins Charles en premier Cameron, de Franse president Hollande, de Japanse kroonprins Naruhito, de Spaanse koning Felipe, de Nederlandse koning Alexander en onze koning Filip. Deze fantastische “brochette” moge het bewijs inhouden van de waardering en de belangrijkheid van koning Abdullah. Of daar ook redenen toe zijn valt niet te betwisten: Saudi-Arabië is de belangrijkste leverancier van petroleum in de wereld en bepaalt als het ware de prijs. Dat wil zeggen dat hij over de macht beschikte om de kraan dicht te draaien en al deze vredelievende bezoekers op het droge te zetten. Hoe zou je dan zelf zijn? Ik zou er op mijn blote knieën naartoe kruipen. Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar, mensen. Dat koning Abdullah in vrede rust.

Dat de Grieken hun buik vol hebben van al die besparingen die hen door Europa werden opgelegd, is allang geen geheim meer. Ze zijn trouwens niet alleen. Nu hebben ze echter gekozen om hun schip een andere richting uit te sturen en de Eurozone de rug toe te keren. Of het zo simpel zal zijn is maar de vraag, maar het stemt wel tot nadenken. Het Verenigd Europa heeft onbetwistbaar vele voordelen, maar er moet nog veel geschaafd worden aan de kantjes.

Het belet niet dat ik ondertussen alweer een kameraad heb verloren en het is toevallig een Griek. Ik heb het over Demis Roussos die er op 68-jarige leeftijd de brui heeft aan gegeven door kanker. Ik heb de beste herinneringen aan deze diklijvige Griekse zanger, die er alles voor over had om toch maar een paar kilo’s te verliezen, maar die zo moeilijk weerstond aan een lekker hapje. Als zanger heeft hij “une époque” getekend met zijn hoge stem. Demis sprak zoals Marlon Brando (Don Corleone) in “The Godfather”. We hebben er dikwijls om gelachen, want hij vond het leuk om Brando te imiteren. Ik wil Demis Roussos niet vergeten.

Zeventig jaar geleden werd het naziconcentratiekamp van Auschwitz door het Russische leger bevrijd. In het kamp waren nog 7.560 gevangenen aanwezig, nadat er meer dan een miljoen Joden werden vermoord met nog anderen: Polen en politieke gevangenen. Ook mijn 14-jarig Joods vriendinnetje, Sonja, kwam om in Auschwitz samen met haar ouders. Ik heb dit nooit kunnen vergeten en wil dat ook niet. Die misdaad op de Joden is het ergste wat ik me kan inbeelden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daarom is het nodig om er blijvende aandacht aan te besteden en de huidige samenleving er op te wijzen tot wat mensen in staat zijn. Mensen onderscheiden zich van de dieren omdat ze kunnen denken, maar wie zich die moordpartij van de nazi’s in het geheugen heeft, heeft ook redenen om te twijfelen aan de wijsheid van de mensen. Dit jaar 2015 kwam 70 jaar geleden een einde aan de Tweede Wereldoorlog. Indien er zo gulzig en terecht werd herinnerd aan de Grote Oorlog, is er nu meer dan reden om te wijzen op het grote verschil met de Tweede Wereldoorlog.

Nu men bij de VRT besloten heeft om te stoppen met “Vlaanderen Vakantieland” omwille van te duur en het te vervangen door een gelijkaardig toeristisch programma, dat minder kost, moet het mij van het hart dit sterk te betreuren. Ik vond “Vlaanderen Vakantieland” tot het beste behoren dat ooit door een Vlaamse zender werd uitgezonden. En omdat ik het voorrecht geniet van het ontstaan van alle Vlaamse zenders te hebben meegemaakt, lijkt het me leuk om eens een kort lijstje op te maken van de beste uitgezonden programma’s aller tijden. Indien ik een keuze maak onder alle series van eigen bodem, gaat mijn voorkeur zonder de minste twijfel naar “Salamander” met Filip Peeters. Ik herinner me niet wie deze reeks op zijn actief heeft, maar het was een ware belevenis. Onder de eigen gemaakte muzikale programma’s zou ik nog steeds de “Europabeker voor Zangvoordracht” kiezen, waaruit zovele internationale sterren zijn geboren. Van alle leerrijke spelletjes die ooit werden uitgezonden gaat mijn keuze onvermijdelijk naar “De Canvascrack”. Indien ik me een komische serie moet herinneren blijf ik bij “Lily en Marleen”. Ik heb nooit begrepen waarom ermee gestopt werd. Als beste eendelige “comedy” houd ik me bij mijn eigen toneelstuk “Nana”, dat in 1967 met de Prijs van de Kijker werd bekroond. Dat was ook niet zo verwonderlijk, te bedenken dat de vertolking werd verzorgd door de besten in Vlaanderen: Denise De Weerdt, Nand Buyl, Jef Demedts en de veel te jong gestorven Werner Kopers. Het is hiermee geenszins de bedoeling om mezelf de bloemen toe te gooien, maar het is een feit dat nagenoeg alle critici mijn “Nana” een plaats op Broadway toeschreven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s