Wat “zien” ik ? 106

Door Staf Knop

Het kan wat vreemd klinken, maar ik vind dat ik dit moet vertellen. Iemand die mijn boek “Wilhelmstrasse 119 Berlijn” had gelezen, zei me “het een uiterst spannend boek te vinden en dat mijn avonturen in het Berlijn van tijdens de oorlog een geweldige indruk nalieten.” Hij was echter verbaast “zo weinig te vernemen over de angst die wij hadden tegenover de voortdurende aanwezigheid van de vijand”. Mijn gewaardeerde lezer vergist zich echter wat betreft “de voortdurende aanwezigheid van de vijand”. Die was er uiteraard, maar ook niet tijdens de bezettingsjaren in eigen land noch in Berlijn, was er sprake van angst voor de vijand. Al van bij het begin van de bezettingstijd in Brussel, kwam alles op het spoor van alledag en keken we amper op naar de aanwezigheid van Duitse soldaten. Op het de Brouckèreplein, onder de cinema waar ik in 1943 zou opgepakt worden voor de verplichte arbeidsdienst in Duitsland, was er een dancing met name “Tyrol”, waar Belgen en Duitsers gingen dansen alsof het de gewoonste zaak ter wereld was. Niemand was bang. En wat meer is, iedereen voelde zich veilig want we wisten allemaal dat gelijk wie iets misprutste ongenadig werd omgebracht. Anderzijds konden we de vijand goed herkennen. Ze droegen een uniform. En dat was ook zo in Berlijn.

Vandaag de dag is dat niet hetzelfde en loopt iedereen in Brussel rond met angst. Voor wie? Dat weet niemand want ze dragen geen uniform, maar ze zijn er wel. Onzichtbaar. En dat verschil wilde ik graag onderstrepen. Vandaag zou ik “Wilhelmstrasse 119 Berlijn” anders moeten schrijven.

Het moet maar eens gezegd worden. Zondag 18 januari, 13 u. Waarom moet het nieuws op VTM zoveel beter zijn en zoveel langer duren dan het nieuws op Eén? Het is niet de eerste keer. Het nieuws op VTM is geregeld meer uitgebreid en het commentaar op verplaatsing is uitstekend. Als waarnemer kan ik dat van het nieuws op Eén niet altijd zeggen. Die bewuste zondag duurde het nieuws op Eén precies twaalf minuten en kregen we twintig minuten sport. Op VTM werd met de sport pas om 13u.30 begonnen. Het verschil lijkt mij te opvallend om er geen aandacht aan te besteden. En nochtans…heb ik het grootste respect voor Martine, Goedele, Annelies en Wim.

Het was te voorzien dat het verschrikkelijke avontuur dat het Franse weekblad “Charlie Hebdo” overkwam en dat zou leiden tot een wereldwijde samenhorigheid om de vrije meningsuiting te verdedigen, ook andersdenkenden zou wakker maken. Bovendien stelde Frankrijk zich achteraf een beetje aan als de wereldverbeteraar. In zoverre dat een ander Frans weekblad “Fluide Glacial” nu waarschuwde voor “het gele gevaar”, waarmee fel op de tenen werd getrapt van de Chinezen. Het lijkt mij wat kinderachtig te worden en vooral te gemakkelijk om nu ineens voor alles te willen waarschuwen. Bovendien herinner me een toneelstuk met als titel “Het Gele Gevaar”, waarin de auteur, Frans Demers, al voor de Tweede Wereldoorlog meende te moeten waarschuwen voor een gevaar dat niet bestond. Mij lijkt het dat de Chinezen geen dommeriken zijn en zich bewust zijn van een goede verstandhouding met het Westen. Het is niet aan de Fransen om daar stokken in de wielen te steken.

Dat die paus Franciscus niet de eerste de beste is hebben we nu al geweten. Nu heeft hij weer gezegd “dat we niet moeten kweken zoals de konijnen”. Drie kinderen per gezin vindt hij de normaalste zaak ter wereld. ‘t Zal wel zijn. Weet die brave man wel hoeveel dat kost? Ik ken gezinnen die jaren aan een stuk de poten vanonder hun bed poepen om er nog maar eentje op de wereld te zetten. En de paus maar zeggen dat zijn uitspraak “geen pleidooi is voor de pil”. Uiteindelijk zou de paus dergelijke dingen beter gaan zeggen in de derde wereld, waar het kweken zoals de konijnen kunnen vergeleken worden met een kip, die haar eieren aan de kilo aflevert. Het is een vreemde wereld waarin we leven.

Met genoegen heb ik op VTM gekeken naar de nieuwe politieserie “Vossenstreken”, met Barbara Sarafian die een politiecommissaris speelt en het zeggen heeft over drie kompanen: Vic De Wachter, Karel Vingerhoets en Jappe Claes. Barbara Sarafian beschouwde ik al eerder als een sterke en veelzijdige actrice. Thans bewonder ik de acteerprestaties van die drie ouwe gabbers die haar omringen. De serie op zich lijkt me een goede start te hebben genomen. Ik heb er althans van genoten en zeker na al de politieke strubbelingen, die de jongste tijd schering en inslag zijn. Ik zou VTM graag willen aanraden om op de ingeslagen weg verder te gaan en ons nog “meer van dat” aan te bieden.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s