Wat “zien” ik ? 104

Door Staf Knop

In de Verenigde Staten heeft een jongetje van twee per ongeluk zijn moeder neergeschoten. Het gebeurde in een winkelcentrum. Het jongetje zat in een winkelkarretje en haalde een pistool uit de handtas van zijn moeder. Hij slaagde er in het ding te ontgrendelen en schoot. Zijn moeder was op slag dood. De vraag is nu of dat dit de Amerikanen niet zou doen nadenken om eindelijk volwassen te worden en hun “Wilde Westen” allure aan de haak te hangen. Ze hebben er echter al eerder aan gedacht, maar ondanks de jongste gebeurtenissen met de zwarte bevolking, zijn ze er nog steeds niet in geslaagd het pistool niet meer als hun dagelijkse boterham te beschouwen. Ik geloof vast dat Amerika een fantastisch land is om in te leven, maar wanneer ik moet vaststellen dat de eerste de beste huismoeder “naar de beenhouwer” gaat met een klein kanon in haar handtas…jongens, waar zijn ze mee bezig?
Wie zich de moeite getroost om het afgelopen jaar even te overschouwen komt tot de trieste vaststelling dat het jaar de stempel draagt van “een wereld vol vluchtelingen”. De meeste vluchtelingen zijn afkomstig uit Syrië en Afghanistan, maar het zijn helaas niet de enigen. In de hele Oosterse wereld zijn er mensen op zoek naar een beter leven. Wat behelst deze mensen om hun leven te wagen voor een betere toekomst? Overal ter zee zijn de lijken niet meer te tellen. Dit is een toestand die nooit eerder bestond. Waaraan is dit te wijten? Het slechte beheer in de betrokken landen? Het zal er wel iets toe bijdragen, maar ik blijf geloven in wat ik hier al herhaaldelijk heb gezegd: het kwaad van de media. Al deze mensen vluchten uit een samenleving waarin ze vreedzaam leefden, maar onwetend over de levenswijze in het Westen. Nu weten ze het. Het Westen heeft voor hen geen geheimen meer. Waarom zou het daar niet beter zijn dan in eigen land? Bovendien zijn ze in eigen land het slachtoffer van de rebellen, die vechten om macht. Dat is een ernstige reden om op de vlucht te slaan. Alleen…kunnen de vluchtelingen uit Oost Europa niet dezelfde reden aanhalen. Zij zoeken de welvaart en terecht, niemand kan het hen verwijten. Het is de wereld waarin we leven.
Er zijn zo van die mensen die het TV-bedrijf hebben gekozen om hun koppige getrouwheid te demonstreren aan een tijd, toen de muziek de zeden nog verzachtte en de spektakelshow zich niet beperkte tot een zanger en vijf gitaren. In Nederland is er André Rieu die met zijn Strauss-orkest de operettenmuziek blijft huldigen van Strauss, Lehar en Offenbach. Hij is welkom in de hele wereld. In Frankrijk beschikken ze over Patrick Sebastien, die het al jaren volhoudt met “Het Grootste Cabaret ter Wereld” en “De Gelukkige Jaren”, waarin hij blijft uitpakken met een orkest van nagenoeg twintig muzikanten en een groot aantal artiesten. Bij ons herinneren we ons de shows met het orkest van Henk Van Montfoort, zonder Francis Bay te vergeten. Het was de glorietijd van de Vlaamse televisie. En de Fransen zijn niet geneigd om Patrick Sebastien op pensioen te stellen.
En waar is die fantastische tijd van de Big Bands bij ons gebleven, toen André Coucke met zijn “Skyliners” Frank Sinatra mocht begeleiden in 1953 in het Knokse casino. Frankie feliciteerde Coucke met zijn orkest en ik feliciteerde Frankie met zijn mooie echtgenote, Ava Gardner, die hem vergezelde. Vele jaren later zag ik in hetzelfde casino een optreden van de jonge Helmut Lotti. Ik luisterde vol verbazing naar die stem, die daar wat onbenulligs stond uit te kraaien met nog onbenulliger danspasjes. Ik was toen al met pensioen, maar kon het niet laten de manager van Helmut, Piet Roelen, te vragen waarom de kleine Helmut met een stem van goud, niet met een grote Big Band te bedenken en hem de grote klassiekers van Cole Porter en Gershwin te laten zingen. “Ja” zei Piet, “op voorwaarde dat jij de artistieke leiding waarneemt”. Ik zei Piet dat ik te oud was geworden en voor de zoveelste keer in mijn leven beging ik de fout en “zag ik een rijke verdienste aan mij voorbij gaan”. We weten allemaal hoe schitterend Helmut Lotti het er vanaf heeft gebracht. Bij mij rijst nu de vraag “waarom hij er mee gestopt is om terug te keren naar de onbenulligheid”.
En ik blijf me ook afvragen waarom er in Vlaanderen geen Big Bands meer zijn (of waar ze verborgen zitten), terwijl we over een verleden kunnen terugblikken met een internationale reputatie. Er waren niet alleen “The Skyliners”, maar ook de orkesten van van Francis Bay, van Jean Omer, van Stan Brenders, van Eddie De Latte, van Fud Candrix, van Robert De Kers, van Jef De Boeck, van Johnny Rampbell en van Yvon De Bie. Hun muziek bezorgde België op cultureel vlak een reputatie die vandaag de dag nergens mee te vergelijken is. Vooral Vlaanderen is een land van gitarenkrabbers geworden, die niet eens muziek kunnen lezen. Doe er wat aan, mensen!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s